2015-07-10 Op zoek naar een fietsenmaker

MJ heeft een kapotte spaak in haar achterwiel. We gaan op zoek naar een fietsenmaker. In de tourist office had ik een adres gekregen. We fietsen er naartoe maar uiteindelijk blijken ze daar alleen maar materiaal te hebben voor mountainbikes. We moeten onverrichterzake terug naar het appartement om een ander adres op te zoeken. De fietsenmaker zal voor een andere keer zijn.
In de namiddag keren we terug met de metro naar het centrum om er wat rond te stappen. In Tbilisi zie je veel rugzaktoeristen rondlopen. Het is dan ook een stad die heel wat te bieden heeft.

2015-07-09 Op zoek naar een visum voor Azerbaijan

We gaan met de metro naar ‘Liberty Square’ in het centrum van Tbilisi en van daar gaan we te voet op zoek naar de ambassade van Azerbaijan om onze visa aan te vragen. We hebben wel een adres van de ambassade maar het daarmee vinden is niet zo eenvoudig. We vragen het meermaals en men wijst ons maar altijd verder door. Uiteindelijk nemen we een taxi die ons naar het andere eind van de straat brengt maar op het opgegeven adres is geen ambassade maar een bakkerij. We vragen het nog eens in een postkantoor en zij beweren dat we terug naar de andere kant moeten, terug van waar we kwamen. We doen nog eens een taxi stoppen en deze weet wel waar de ambassade juist is. Het is in een zijstraatje, iets wat we zelf nooit zouden gevonden hebben. We gaan uiteindelijk dan toch niet naar de ambassade zelf voor onze visa maar naar een tourist office er vlak naast dat voor ons alles kan regelen. De aanvraag is binnen maar op de visa zelf moeten we nog vijf werkdagen wachten, ze zullen dus pas klaar zijn volgende week woensdag 15/07 in de namiddag, dat is een normale wachttijd voor visa aanvragen. Fietsen zit er de komende dagen dus niet meer in. We zullen ruim de tijd hebben om Tbilisi en omgeving te bezoeken. We gaan wat informatie ophalen in de tourist information en keren terug naar ons appartement om alles eens rustig te bekijken en zien hoe we de volgende dagen kunnen invullen.
We profiteren er van om eens zelf frietjes te bakken met gebraden kip en een salade.

2015-07-08 Tbilisi, een heel appartement voor ons alleen

Praatgrage Svetlana geeft ons nog wat interessante informatie over haar land en de levensomstandigheden van de bevolking. Zelf heeft ze ooit een opleiding gevolgd in de medische sector maar bij gebrek aan werk is ze vijf jaar geleden begonnen met een guesthouse. De helft van de bevolking is geëmigreerd naar het buitenland, het merendeel naar Rusland omdat Russisch hier de tweede taal is, en van de blijvers is 80% werkloos. Een ander deel emigreerde naar Turkije, Griekenland en Italië. De malaise in Griekenland treft dan ook heel wat gezinnen hier in Georgië die leefden van het door hun familielid opgestuurde geld. Ook al is het leven hier spotgoedkoop, leven er heel wat mensen hier in erg armoedige omstandigheden. Alles wat nog enigszins opgelapt kan worden, wordt hier gebruikt.
Via de autostrade fietsen we naar Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. Zo’n autostrade is dankzij een pechstrook wel erg veilig om te fietsen maar we moeten wel 58km afleggen vooraleer we een mogelijkheid tegenkomen voor een eerste stop.
Zoals afgesproken met Svetlana gaan we naar de flat van haar zus. Aan de buitenkant is het zo’n troosteloos ogend appartementsblok maar vanbinnen is alles prima in orde. We krijgen hier een volledig appartement ter beschikking met alles er op en er aan.
In de namiddag gaan we nog op verkenning naar een nabijgelegen markt waar je werkelijk alles kan kopen.

2015-07-07 Gori, geboortestad van Stalin

Vandaag een korte en makkelijke etappe, het is amper middag wanneer we al toekomen aan Guesthouse Svetlana. Vanwege het vroege uur is de kamer nog niet klaar maar we kunnen wel al douchen en gebruik maken van de keuken. Svetlana, de gastvrouw die behoorlijk Engels spreekt, geeft graag uitleg over haar stad en de bezienswaardigheden. Gori is de geboortestad van Stalin. We bezoeken het geboortehuis van Stalin en het Stalin museum.
Aangezien Svetlana haar gasten graag helpt gaan we bij haar nog wat informatie vragen over Tbilisi. Als we dat wensen kan ze ook regelen dat we er kunnen verblijven in de flat van haar zus. We hebben de flat uiteraard nog niet gezien maar zo te horen is er alles wat wij nodig hebben en dat voor dezelfde prijs als hier 50 GEL (20€), we gaan dus in op het voorstel.
Heel onaangenaam vandaag was onderweg te moeten zien hoe een hond werd doodgereden en dan nog wel deels door mijn toedoen want om mij te ontwijken ging de hond naar het midden van de weg. De hond was op slag dood, de automobilist is niet eens gestopt.

2015-07-06 Een dag van verleidingen langs de weg.

De twee voorbije dagen kregen we nog eens even de zon te zien, vandaag vertrekken we weer in miezerig weer. Over een afstand van 50km moeten we van 150m naar 910m stijgen tot de Rikoti tunnel. In de eerste 45km gaat het nog geleidelijk aan maar in de laatste 5km moeten we 400m hoogteverschil verwerken. De voorbije dagen hadden we het gevoel op automatische piloot te fietsen maar deze klim doet ons toch nog eens beseffen dat er af en toe nog eens wat extra inspanningen moeten geleverd worden.
Langs de weg zijn er heel wat kraampjes. Aanvankelijk wordt er vooral aardewerk verkocht langs de weg, later steeds meer kraampjes met fruit, groenten en maiskolven die in grote ketels op houtvuurtjes worden gekookt. We kunnen niet weerstaan aan de heerlijk ogende bospaddestoelen en kopen ons een portie. Bij een tussenstop kopen we ons even later ook nog eens enkele geroosterde vissen en daarmee hebben we al enkele ingrediënten voor ons avondeten. Nog later stoppen we weer eens om eens een maïskolf langs de weg op te peuzelen. In de afdaling passeren we door het dorpje Surami waar er in tientallen hutjes langs de weg een speciaal soort plat brood wordt gebakken en ook dat willen we eens proberen. Nazuki is een typisch Georgisch zoet brood met als ingrediënten o.a. vanille en rozijnen, het wordt in heel Georgië gebakken rond Pasen.
Net zoals gisteren zijn we ook vandaag de enige gasten in het guesthouse in Khashuri. Gelukkig maar dat we er op tijd waren want omstreeks 17u15 verlaten de uitbaters het huis. We krijgen 3 sleutels, eentje voor onze kamer, eentje voor de bovenverdieping waar onze kamer gelegen is en eentje voor de ijzeren poort die het domein afsluit.

2015-07-05 Georgiërs, een vriendelijk volk

We wandelen ’s morgens naar de ‘agro market’, een markt waar de bewoners uit de omgeving van de stad hun zelf op kleine schaal geteelde groenten en fruit aan de man proberen te brengen.
Automobilisten in Georgië toeteren en zwaaien naar ons al evenveel als in Turkije, zelfs de politie, die hier opvallend veelvuldig aanwezig is op de weg.
Na een vrij korte etappe gaan we in Zestaponi op zoek naar een guesthouse die ik op internet had gevonden. Onze keuze voor ‘Guesthouse Zestafoni’ is weer een schot in de roos. Het is een klassiek Georgisch huis met een balkon rondom de eerste verdieping. Van buitenaf zou je het niet zeggen maar het interieur is stijlvol en wat vooral opvalt zijn de ruim drie meter hoge deuren. Aan de achterkant hebben we een prachtig zich op een wijngaard en de bergen. Ook hier wordt er wijn gemaakt en we krijgen weer een gratis fles aangeboden.

2015-07-04 Afgedankte voertuigen krijgen in Georgië een nieuw leven

Enkele kilometers buiten Poti staat er een groot bord langs de weg met de boodschap ‘We appologize for the inconvenience’ en terecht want even verderop verandert de E70 in een onverharde weg. Het wordt laveren tussen de putten in de weg aan een minimum snelheid. Gelukkig is het maar een strook van 5km. Even later komen we op de M1 terecht, de belangrijkste verbindingsweg in Georgië van west naar oost, maar al bij al valt het qua verkeersdrukte best mee. Het feit dat maar weinig Georgiërs een eigen wagen hebben heeft er zeker mee te maken.
Het is duidelijk te zien dat de meeste van de auto’s en vrachtwagens tweedehands zijn, afkomstig uit West-Europa. Op een koelwagen staat in het Nederlands te lezen ‘www. Diepvriesman.nl - Al uw diepvriesboodschappen gratis thuisbezorgd’. De Nederlanders gaan wel heel ver met het leveren aan hun klanten. Op een oranje bestelwagen is nog duidelijk te lezen dat hij ooit nog heeft dienst gedaan als ambulance in Stekene.
Ondanks een rit van 100km hebben we omstreeks 15u al een onderkomen gevonden in hostel ‘Paradise Road’ in Kutaisi. Ook deze vrij nieuwe hostel is weer een aanrader. Het is een familiebedrijfje en de eigenaar toont ons met terechte trots zijn wijnmakerij in de kelders met een 200 jaar oude wijnpers. We krijgen zelfs een liter wijn cadeau, 10 jaar oud, lekker maar wel straf spul.

2015-07-03 Alles kan hier op de weg

Ik begin me toch af te vragen of een witte doorlopende streep in het midden van de weg hier in Georgië geen andere betekenis heeft dan bij ons. Soms rijden ze zelfs met drie naast elkaar. Sterke drank en bier is hier overal te verkrijgen, meer zelfs dan eten. Paarden, koeien en varkens lopen hier vrij langs en op de weg.
In België heerst er momenteel een hittegolf terwijl wij hier bijna een extra truitje zouden kunnen gebruiken. In de laatste kilometers moeten we zelfs onze regenjassen weer bovenhalen. We kunnen ons niet meer herinneren wanneer de zon nog eens een ganse dag heeft geschenen.
In Poti blijkt er maar één hotel te zijn, naar onze normen een beetje prijzig maar we hebben geen andere keuze.

2015-07-02 Georgië versus Turkije, een wereld van verschil

In het laatste dorpje voor de grens spenderen we onze laatste Turkse lira’s aan oploskoffie, tandpasta en enkele snoepjes, die MJ uitdeelt aan de grens aan bedelende kinderen. Een visum heb je niet nodig voor Georgië maar aan de grenscontrole is het wel even aanschuiven.
Het eerste wat ons opvalt in Georgië zijn de zeer talrijke reclameborden voor casino’s. Aan de grensovergang zelf zijn er trouwens al enkele casino’s. Voor ons wordt Georgië een nieuwe ervaring. Een andere taal, andere munt, andere wegen, andere winkels, andere gewoontes, het wordt weer even wennen. De munteenheid is de Lari en om om te rekenen naar Euro moeten we delen door 10 en vermenigvuldigen met 4. Van de taal begrijpen we niets maar op de meeste borden staat een vertaling in het Engels, wat ook door velen gesproken wordt. Het tijdsverschil met België is nu twee uur.                                  
De eerste stad die we bereiken is Batumi, een kuststad met een mooie lange boulevard langs het strand en in de stad veel fraai ogende moderne hoogbouw. Het doet me een beetje denken aan Tel Aviv. Tip voor wie ooit naar Batumi wil komen: Hostel Globus is een aanrader.

2015-07-01 Laatste halte in Turkije

Ook vandaag weer een praktisch vlakke etappe, perfect asfalt, geen wind, dus ideale fietsomstandigheden waarbij de kilometers snel vorderen. Er zijn wel weer vijf tunnels waar we door moeten en ik heb eens bijgehouden hoe lang ze zijn: 1.302m, 1.238m, 661m, 188m en 1.121m.
Onderweg maken we kennis met twee andere trekkers die in de andere richting fietsen. Het zijn twee jonge mannen uit Iran die een ronde fietsen door Georgië en Turkije, nu op weg zijn naar Trabzon en van daar weer richting Iran. Misschien komen ze Guido en Agnes nog tegen op hun route. We geven ze alvast mee waar ze in Trabzon een goedkoop hotelletje kunnen vinden. Zij van hun kant weten ons te vertellen waar we goedkoop terecht kunnen in Batumi en Tbilisi. Ik krijg ook nog een stadsplan van Batumi.
Net voor een volgende tunnel ligt het plaatsje Arvani en dat bevalt ons dermate dat we besluiten om hier op zoek te gaan naar een hotelletje.
De zon begint er eindelijk weer eens door te komen en we willen van die gelegenheid profiteren om ons tentje eens even op te zetten om het te laten drogen en dat doen we op een graspleintje vlak naast een moskee. We hebben meteen veel bekijks. Sommigen denken dat we van plan zijn daar te kamperen maar ik kan hen vlug duidelijk maken dat het enkel is om ons tent te laten drogen. Wanneer we hiermee bezig zijn komen er enkele jongeren met een rugzak naar ons toe gestapt. De twee jongens en een meisje zijn op trektocht en zijn blij eens anderen te ontmoeten zoals zij, waarbij ze bedoelen die ook kamperen. Ze spreken Engels en uit het gesprek blijkt dat een van in januari 2016 voor 6 maanden naar Leuven komt als Erasmus student. Hij vindt het geweldig dat hij hier toevallig Belgen tegenkomt uit de buurt van Leuven. Jammer dat we in januari niet thuis zijn want we hadden de jongen dan met veel plezier geholpen.
Arvani wordt onze laatste overnachting in Turkije, we bevinden ons op 30km van de grens met Georgië.

Voor wie kennis wil maken met Turkije en zijn bewoners maar op ziet tegen zwaar klimwerk, is de route langs de zwarte zee vanaf Samsun richting Georgië een ideaal traject. Je mag wel geen last hebben van claustrofobie.

2015-06-30 Voor het eerst in een alcoholvrije stad

Het aantal tunnels dat we langs de kust al hebben moeten doorrijden zijn ondertussen niet meer te tellen. Soms kan je ze nog vermijden omdat er nog een kleinere weg langs de kust loopt maar meestal heb je weinig keuze. Ook vandaag moeten we weer eens enkele tunnels trotseren. Zo’n tunnel doorfietsen is alles behalve leuk, vooral het geraas van aankomende vrachtwagens geeft telkens weer een eng gevoel.
Vandaag rijden we tot Rize, al van bij het binnenrijden krijg je meteen de indruk dat hier alles draait rond slechts één man: Tayyip Erdoğan. Om de 100m hangt er langs de straten wel een vlag met zijn afbeelding en in de groter winkelstraten hangen er ook enkele gigantisch grote vlaggen over de straat met zijn foto. Er is hier zelfs een universiteit naar hem genoemd, de ‘Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi’. Eenmaal geïnstalleerd in een hotelletje gaan we op zoek naar een winkeltje waar men bier verkoopt maar het wordt een vruchteloze zoektocht. Nergens is er ook maar een ‘büfe’ te vinden waar er alcohol wordt verkocht. Dit is de eerste keer dat we in een Turkse stad terecht komen waar nergens alcohol wordt verkocht. Volgens ons kan het niet anders of dit moet gelinkt worden aan de duidelijke aanwezigheid van de oerconservatieve Erdoğan in het straatbeeld.
Het valt ook op dat er bijzonder veel volk staat aan te schuiven aan geldautomaten. Het lijken wel Griekse toestanden. Tijdens een vorige tocht door Turkije was me dat ook al eens opgevallen en toen heeft iemand me uitgelegd dat dit telkens het geval is de laatste dag van de maand omdat de meeste Turken dan hun loon gestort krijgen.

2015-06-29 Rustdag in Trabzon

Het is vandaag precies 8 weken geleden dat we in Budingen aan onze reis begonnen. We hebben ondertussen 4.672 km afgelegd waarvan 4.179 km op de fiets.
Vandaag is het onze vierde rustdag. We maken er gebruik van om onze was te laten doen in een wasserij en met onze fietsen gaan we op zoek naar een fietsenmaker om nieuwe remblokjes te laten plaatsen op de voorste wielen. We bezoeken ook nog een museum in de stad.
Zelfs op een maandag loopt hier een massa volk rond op straat en in het Ataturk park is het zelfs zoeken om nog een plaatsje te vinden op een bank.
’s Avonds gaan we met Guido en Agnes naar een visrestaurant.

2015-06-28 Samen met Guido & Agnes naar Trabzon

Ik stuur ’s morgens een sms’je naar Guido en Agnes om te horen waar zij juist zitten. Toeval wil dat zij ook net vandaag tot Trabzon gaan fietsen. Zij moeten nog 60km fietsen tot, wij nog 100km. Wij zijn twee uur vroeger vertrokken en op 15km vóór Trabzon vinden we elkaar. We leggen samen de laatste kilometers af tot in het centrum aan het standbeeld van Ataturk. Eerst samen op de foto en dan een welverdiende ‘Efes Xtra’ drinken.
Guido weet een hotelletje zijn waar veel trekkers zouden samenkomen. We gaan samen onderhandelen over de prijs.
Voor de derde dag op rij was het mooi fietsweer overdag en gietende regen ’s avonds en of ’s nachts.

2015-06-27 De tot nu toe langste etappe

Aanvankelijk wilden we vandaag 100km tot Giresun fietsen maar om 14u zijn we er al waardoor we er nog eens 33km bij doen tot Espiye. Met 133km is dit de langste etappe tot nu toe maar zeker geen van de zwaarste want het fietst hier langs de kust zeer vlotjes. Met een beetje geluk kunnen we morgen de laatste 100km afleggen tot Trabzon.
Wanneer ik in een hotel ga informeren naar een tweepersoonskamer wordt soms de vraag gesteld of we getrouwd zijn. Bij het stellen van die vraag maakt men dan tegelijk een gebaar waarbij men met de twee gestrekte wijsvingers naast elkaar wrijft. Ik vind het een wat schunnig gebaar maar het hoort blijkbaar tot de standaard Turkse gebarentaal.
Vandaag hebben we nog eens een spotgoedkope kamer (50TL) met een ruim terras wat ons de mogelijkheid geeft om nog eens zelf te koken, terraskoken.

2015-06-26 Opgelicht door een apotheker

Aan het raam van een apotheek zie ik een affiche hangen voor een product dat onaangename geurtjes in sportschoenen doet verdwijnen. Dat is net wat onze fietssandalen kunnen gebruiken. Ik neem een foto van de affiche, ga de apotheek binnen en toon aan de man van dienst de foto. Hij zegt dat hij dat product niet meer heeft maar geeft me een ander product dat hetzelfde effect zou hebben. Samen met een potje supradyn vitamientjes betaal ik 55TL. Terug buiten bekijken we het potje nog eens en zien dat het een soort gelaatspeeling is en zeker niet bedoelt om ongewenste geuren uit schoenen te verwijderen. MJ stapt meteen de apotheek weer binnen om het potje terug te geven en ons geld terug te vragen. Eerst legt de man 10TL op tafel maar MJ geeft aan dat dat niet genoeg is en uiteindelijk legt de man er dan toch nog een briefje van 20TL naast. Van een apotheker zou je toch niet verwachten dat ze je willen oplichten.
Bij het buitenrijden van Samsun stoppen we aan een benzinestation met carwash, halen al de bagage van onze fietsen en geven onze fietsen een welverdiende poetsbeurt. Even verderop stop ik nog eens aan een oto lastik (bandengarage) om de druk in mijn banden nog op punt te stellen.
Ondanks dat er regen voorspeld is blijft het uiteindelijk toch droog. Het is een makkelijk te fietsen parcours, we kunnen eindelijk nog eens flink wat kilometers afleggen.

2015-06-25 Wachten, wachten en nog eens wachten

Gisteren moesten we eerst wachten tot onze taxi kwam, dan wachten tot de bus vertrok, dan de lange rit met de bus, dan in de otogar van Samsun wachten tot het ochtend wordt en dan nog eens wachten tot het eindelijk wat ophoud met regenen en het laat genoeg is om een hotelletje op te zoeken in de stad om daar de verloren nachtrust te kunnen inhalen. Tijdens het wachten in de otogar tot de ochtend komt krijgen we van een bediende wat fruit (een kruising tussen pruimen en perzikken), kaasflappen en een fles pepsicola aangeboden.
Tegen de ochtend is het weer hard aan het regenen. Wanneer het even wat mindert met regenen vertrekken we dan toch, maar tegen de tijd dat we het centrum van de stad Samsun bereiken is het weer gietende regen. Als twee verzopen eenden bereiken we een hotel in het centrum van de stad.
In de namiddag klaart het eindelijk wat op en profiteren we er van om enkele remblokjes van de fietsen te vervangen.

2015-06-24 Bisiklet büyük problem

Stipt om 13u staat Hasan onze taxichauffeur met een oude rode pickup auto voor ons hotel. We laden alles in de laadbak en rijden terug naar de otogar (busstation) in Bartın, langs hetzelfde traject dat we eergisteren in de andere richting hebben gefietst. Vanuit de auto gezien kunnen we amper geloven dat we dit parcours gefietst hebben.
In Bartın moeten we nog wachten tot 16u30 voor  de bus naar Samsun vertrekt. Wanneer het bijna zo ver is, komt men ons enkele keren zeggen ‘Bisiklet Büyük problem, big problem’. MJ is niet gerust in de goede afloop. Men denkt namelijk dat de fietsen te groot zijn voor de bagageruimte van de bus. Wanneer de bus aankomt, sturen ze de chauffeur, die engels spreekt, naar ons om te zeggen dat de fietsen niet mee kunnen. Volgens mij kan het geen probleem zijn, we laden kalm de bagage van onze fietsen en blijven er op aandringen van ze toch mee te nemen. Uiteindelijk plaats ik ze zelf zonder enig probleem in de bagageruimte. Ik denk dat men gewoon niet gewend is dergelijke bagage mee te nemen. Op 16u30 stipt vertrekt de bus voor een rit die zal duren tot de volgende ochtend 1u ’s nachts. Al bij al valt de lange rit in de bus nog best mee.

2015-06-23 Niet geplande rustdag

Kuracaşile vinden we best wel een aangename plaats, we zitten in een ruime hotelkamer met balkon en een fenomenaal zicht op het haventje en omliggende heuvels. We willen tevens eens rustig de tijd nemen om het vervolg van onze reis voor de komende dagen nader te bekijken. Daarom gaan we hier nog een dag langer blijven, een onvoorziene rustdag dus.
Tot Trabzon resten ons nog 770km. Wanneer we de hoogteprofielen in detail gaan bekijken zien we dat de kustweg tot Sinop loodzwaar is. Het laatste gedeelte vanaf Samsun ziet er beter fietsbaar uit. Als we gans het traject tot Trabzon willen fietsen gaat ons dat heel veel energie en tijd vergen. We overwegen de mogelijkheid om een deel met het openbaar vervoer te doen. We gaan informeren bij een kantoortje van de busmaatschappij. Er bestaat een mogelijkheid om de bus van Bartin naar Samsun te nemen maar dan moeten we wel weer terug naar Bartin, waar we net vandaan komen. Het zware traject nog eens terugfietsen doen we liever niet, met de dolmuş (Turkse minibus) kunnen we niet mee. Toevallig komen we in gesprek met een taxichauffeur die ook een mondje Duits spreekt. Hij wil ons wel met zijn taxi tot de otogar in Bartin brengen. De taxi waar hij mee rondrijdt is echter veel te klein voor onze fietsen. Hij zoekt naar een oplossing en belt daarbij ook nog iemand op. Uiteindelijk zal hij ons morgen om 13u met een grotere auto komen afhalen. Honderd procent zijn we er niet gerust in maar we gaan toch maar in op zijn voorstel. Om zeker te zijn dat er plaats is op de bus naar Samsun moeten we wel vandaag al onze tickets kopen, dit om zeker te zijn dat er plaats is op de bus. Benieuwd hoe dat gaat aflopen.

2015-06-22 Onvoorspelbaar

Bij gebrek aan een internetverbinding hebben we het profiel van het traject van vandaag niet op voorhand kunnen bekijken. We hebben dan ook geen idee wat ons te wachten staat. We hebben twee mogelijkheden: als het traject zwaar blijkt te zijn fietsen we maar 56km naar Kurucaşile maar als het wat meevalt kunnen we 87km fietsen tot in Cile.
In de eerste 20km leggen we meer dan 500 hoogtemeters af maar het gaat langs een grote brede weg met stijgingspercentages van 6 à 7% wat heel goed te doen is. Bij een tussenstop na 25km denken we dat Cile best haalbaar is. Maar, we zullen onze mening al snel moeten herzien want na 30km loopt het traject weer langs de kleinere oudere weg en worden het alleen nog maar hellingen aan 10%. Een helling van 10% is op zich geen probleem maar als je onafgebroken dergelijke beklimmingen moet doen loopt het vaatje al snel leeg. Ondanks dat we maar 56km ver geraken vandaag was het toch weer een zware etappe. Zo zie je maar weer dat je traject op voorhand nooit te voorspellen is.
Wie deze blog leest denkt misschien dat het alleen maar afzien en ploeteren is, maar niets is minder waar. Onze inspanningen worden dubbel en dik beloond. We zijn beiden van mening dat dit het mooiste stukje Turkije is dat we tot nu toe al gefietst hebben. Het is adembenemend mooi, dit hadden we voor geen geld willen missen. Laat de westerse toeristen maar naar de resorts rond Antalya en Ismir trekken, de Turken weten de mooiste kusten wel voor zich te bewaren.

2015-06-21 De kortste weg is niet altijd de makkelijkste

Nog voor we gaan ontbijten gaan we van mijn fiets de voorband en de achterband omwisselen in het straatje voor het hotel. Op een half uurtje is de klus geklaard.
Vandaag zouden we tot in Bartin willen fietsen. We kunnen kiezen tussen een korter traject van 68km en een langer van 89km dat over een wat groter weg meer door het binnenland loopt. Wanneer we van beide trajecten het hoogteprofiel bekijken in google earth zien we dat het korte traject een opeenvolging is van allemaal scherpe pieken tot 195m hoogte. In het lange traject zit maar één lange beklimming van 16km tot een hoogte van 500m, gevolgd door een even lange afdaling en voor het overige zo goed als vlak op enkele puistjes na. We gaan voor het lange traject en dat blijkt een goede keuze te zijn want het wordt een vrij makkelijke rit. Vandaag was de zon weer volop van de partij en kunnen we weer volop genieten van de prachtige landschappen.