2016-04-20 De Golf van Thailand.

Volgens de reisgids zou je in Phetchaburi een prachtig gemeubeld paleis kunnen bezoeken, en daarom wilden we een dag langer blijven. Maar in werkelijkheid kan je aan het paleis alleen een museum bezoeken met wat potten en vazen. Niet echt ons ding en daarom veranderen we van gedacht en fietsen toch maar door naar de kust. Na ruim drie maanden zien we eindelijk nog eens de zee. De komende weken gaan we verder zuidwaarts fietsen langs de Golf van Thailand. Er waait hier een zeer aangenaam briesje vanuit zee. Aan overnachtingsplaatsen is hier zeker geen gebrek. We belanden vandaag in een klein hotelletje en hebben zelfs een kamer  met een ruim terras en zicht op zee. We maken nog een wandeling langs het strand maar beperken ons voorlopig tot wat pootjebaden. 

 Eten aan het strand.

 Haventje.

 Sardientjes drogen.

2016-04-19 De trein naar Phetchaburi.

Om uit Bangkok weg te geraken, nemen we de trein. Deze keer denken we slimmer te zijn, en laten al onze bagage op de fietsen zitten. We rijden naar de cargowagen en hijsen met behulp van het personeel onze fietsen erin. Oef, het is gelukt. Maar op weg naar onze wagon, deze keer hebben we kaarten voor 2^de klas met voorbehouden zitplaatsen, tikt er iemand op mijn schouders, en we moeten terug meekomen. Met de bagage op de fietsen nemen ze te veel plaats in. Men wil dat we alles er af halen. Mits de verantwoordelijke 100 Baht in zijn handen te stoppen kunnen we wel alle bagage achter laten in de cargowagon.
Om 12u17 vertrekt de trein met ruim een kwartier vertraging. Omstreeks 17u komen we aan in Phetchaburi, ruim een uur later dan voorzien. De stiptheid van de treinen is in Thailand duidelijk geen prioriteit.
Het is donker wanneer we op verkenning gaan in het stadje, op zoek naar eten. Op de plaatselijke markt proberen we meerdere schotels uit. Aan één kraam is de vrouw wel zo vriendelijk om ons te zeggen dat wat we kiezen nogal pikant is, we gaan dan voor iets anders, alles is hier zo al pikant genoeg.

Keuze genoeg om te eten.

2016-04-18 Bangkok, heetste stad ?

Klimatologisch wordt Bangkok wel eens "One of the hottest cities in the world" genoemd. Met 36°C vinden wij  dat het hier best doenbaar is, zeker als we het vergelijken met de 43°C die we vorige week in het noordelijke binnenland moesten trotseren.
We wandelen naar het moderne shopping centrum van de stad. In een grootwarenhuis vinden we echt brood, afgeprijsde brie en betaalbare rode wijn; dat wordt feest !
Vandaag proberen we ook het openbaar vervoer uit : bus, metro en skytrein. Dat het geen  piekuur is, wordt overduidelijk. We hebben soms wel wat hulp nodig van de 'locals' bij het kopen van de tickets, en om te geraken waar we willen zijn.
Tegen de avond gaan we onze fietsen terughalen. Er zit een barstje in MJ haar achterste velg en de fietsenmaker wachtte op onze goedkeuring alvorens het te vervangen. We brengen de 2 uur wachttijd door met 'people spotting' in de buurt.

 Op de bus

Nog eens echt brood met Brie én een glaasje rode wijn

Shopping center

Drukke metro ! 

2016-04-17 Bangkok.

In de voormiddag maken we een stadswandeling door het oude stadsgedeelte van Bangkok. Dat het nog ooit een Chinese stad was, is nog duidelijk te merken. Hele straten met dezelfde huizenrijen, op het gelijkvloers allemaal winkeltjes, waarboven de mensen wonen. Als we tegen de avond door Chinatown wandelen, krijgen we wat heimwee naar China.
Het is de laatste dag van Songkran (op sommige plaatsen vieren ze dat 5 dagen), en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het erg druk is in de tempels waar iedereen offerandes wil brengen. Vooral het Pillar Schrijn heeft meer weg van een Thais Lourdes.
Heel toevallig waren we in Uthau Thani in contact gekomen met een Thais koppel dat een fietsenwinkel uitbaat in het centrum van Bangkok. Zij zouden onze fietsen nog eens degelijk in orde kunnen zetten, en dat is wel eens echt nodig. Het laatste groot onderhoud is al 8.000km geleden, en onze kettingen hebben zelfs al meer dan 10.000km afgelegd. Onze fietsen zullen hopelijk morgenavond klaar zijn, we zullen dus een dag langer in Bangkok moeten blijven.

De oude stad.

Liberty Monument.

Grand Palace.

Offerandes.

2016-04-16 Voor een spotprijsje naar Bangkok.

In de ochtend fietsen we tot aan het treinstation om te informeren naar de mogelijkheden om met het openbaar vervoer voorbij de grootstad Bangkok te geraken. De enige optie die we hebben is een eerste trein tot Bangkok nemen, en van daaruit dan een tweede trein verder richting zuiden. Op welbepaalde treinen kunnen onze fietsen mee in een aparte cargowagon. Onze beslissing is vlug genomen: we nemen vandaag de trein tot Bangkok en overmorgen een volgende trein naar Phetchaburi.
Onze trein vertrekt om 12u14, we hebben dus nog alle tijd om terug naar het hotel te fietsen en alles weer in te pakken.
Eenmaal terug in het treinstation kopen we onze tickets, 15 Baht (€0,38) per persoon. Vervolgens moeten we naar de afdeling waar we apart moeten betalen voor wat in de cargo-wagon moet. Voor een fiets is dat 90 Baht (€2,30). Maar dan is er plots een probleem. We hebben het merendeel van onze fietstassen in twee grote reistassen gestoken, en hiervoor wil (of kan) de man van dienst niet laten betalen. We zouden ze als gewone bagage mee in de passagierswagon moeten meenemen, iets wat wij niet zien zitten. Niet alleen omwille van het volume en het gewicht, maar daarbuiten hebben we nog onze twee grote fietstassen, onze tentzak en mijn voortas. Aandringen helpt niet. Bij verder navragen, blijkt dat we ook onze fietsen nog zelf in de cargowagen moeten zetten. Hoe moeten we dit allemaal gedaan krijgen in één minuut tijd? Op de koop toe moeten we dan nog eens vanaf perron 3 vertrekken. Gelukkig duiken er net enkele Nederlandse meiden op die ons een handje helpen om alles snel op de trein te krijgen. Het lukt ons zelfs om ook onze zware tassen in de cargowagon te hijsen. Daarna nog vlug de trein op met de rest van onze bagage. De wagon zit afgeladen vol, alle stoelen zijn bezet en de middengang staat vol met passagiers. MJ geraakt nog net tot voor het toilet. Aangezien ik niet verder kan, zet ik me op de trapjes in de openstaande deuropening. Het blijkt zelfs een ideale zitplaats te zijn. Aan een topsnelheid tot 80km/u krijg je daar heerlijk veel wind over je heen.
De treinrit van 2 uur (72km) kost ons alles tezamen slechts €5,36. 

Met de trein naar Bangkok

2016-04-15 Gratis doktersbezoek.

Na een moeizame week gaan we vandaag naar het ziekenhuis om een dokter te raadplegen. Diagnose: een bacterie in de darmen, te bestrijden met antibiotica. De raadpleging is gratis, we betalen enkel voor de medicamenten die we meekrijgen in het ziekenhuis (notabene : exact dezelfde die we in onze reisapotheek mee hebben), 108 bath of net geen 3€.
MJ gaat vandaag terug alleen op stap. Ze bezoekt het historisch park van Ayutthaya.
In de namiddag krijg ik reuzehonger en zin in pizza. Op internet vinden we het adres van een pizzeria hier in de buurt.
In het ziekenhuis ben ik op een weegschaal gaan staan; ik weeg nog 70kg waarmee ik weer perfect in mijn trouwkostuum zou passen. 

Historisch park Ayutthaya

2016-04-14 Lopburi, monkey city.

We hebben de nacht doorgebracht in Lopburi, een van de oudste steden van Thailand, en ook de thuis van meer dan tweeduizend apen. Ze palmden oude gebouwen in, lopen over de elektriciteitsdraden en door de straten. De kleine apen zijn schattig maar we werden gewaarschuwd, laat ze met rust want ze bijten.
Vandaag is het ook de tweede dag Songkran en krijgen we de volle lading, we worden meerdere keren goed nat gegoten. We krijgen ook drank aangeboden, blikjes frisdrank en een keer deden ze ons stoppen en boden ze ons een glas bier aan, iets wat meer onze dada is. We krijgen ook enkele vegen op ons gezicht van een wit papje.
Morgen laten we de fiets aan de kant staan, we willen Ayutthaya bezoeken.

Torens Lopburi

 

Apen hebben een woningblok gekraakt.

Songkran

2016-04-13 Songkran.

We zijn al aan ons derde nieuwjaar toe. In Vietnam vierden we kerst en nieuwjaar vergelijkbaar met België. Chinees nieuwjaar vierden we in Laos met drakendansen en lampionnen in. Vandaag start hier de ‘Songkran’, het Thais nieuwjaar, een driedaags waterfestival. 
Uit de eerste auto die stopt, stapt een meisje met 4 flesjes water waarvan ze er twee aan ieder van ons geeft, haar vader komt ons een hand geven, raar want hier in Thailand groeten ze op een heel andere manier, ze vouwen hun twee handen samen en buigen het hoofd. 
Even verder is een auto gestopt en de twee mannen die uitstapten staan al klaar met twee bekers water, ze doen teken om te stoppen. Met het water verfrissen ze onze armen en aangezicht. 
Als we in de namiddag aan een winkel iets drinken komt het koppel even later buiten met een kom geurend water dat ze over onze handen en schouders gieten, deze keer is het water ijskoud. 
Als we aankomen in Lop Buri staan er overal langs de weg kinderen en ook ouderen elkaar nat te spuiten met waterpistolen. Tegenover ons zijn ze eerder wat terughoudend, ze denken misschien dat vreemdelingen het niet kunnen appreciëren. Ons mogen ze gerust overvloedig nat spuiten, we vragen niet liever. Eén keer ga ik het zelfs vragen aan een groepje jongeren die met enkele bakken water in de achterbak van een pickup zitten. Ik krijg meteen meerdere emmers water over me heen zodat ik nat ben van kop tot teen, net wat ik nodig had om af te koelen.

Wil je meer weten over de Songkran, klik dan hier.

2016-04-12 Op halve kracht vooruit.

We hebben onze wekker op 5u gezet omdat we op de fiets willen zitten vanaf het ogenblik dat het daglicht wordt. Het wordt echter een valse start, want wanneer we het resort willen verlaten, merkt MJ dat ze een leeglopende achterband heeft. Dit is een tweede band die lek gaat nadat we hem hebben bijgepompt. Gelukkig zijn er al werkmannen bezig in het resort die de compressor kunnen opzetten zodat ik de nieuwe band kan opblazen. Aangezien de buitenband toch haast volledig op was, plaatsen we meteen ook een nieuwe.
Met mij gaat het al een stuk beter. Ik kan weer fietsen, al merk ik al snel dat het toch maar op halve kracht is. Vandaar dat we ons veiligheidshalve toch maar beperken tot en korte rit van 35km tot in Chai Nat. Hopelijk kunnen we weldra weer op volle kracht vooruit, want aan dit tempo halen we nooit tijdig de grens met Maleisië.

2016-04-11 Een dagje uitzieken.

Vandaag gaat MJ alleen op stap. 
Ik blijf wijselijk in bed, energie sparen voor morgen. 
Tegen de avond probeer ik toch wat van de door MJ gekookte groenten te eten, maar het smaakt maar matig. 
Hopelijk brengt de nacht verbetering.

Uthai Thani.

Zo worden de straten grondig gereinigd.

2016-04-10 Het is mijn dagje niet.

Wanneer we ’s ochtends vroeg het resort willen verlaten, zien we dat men buiten al een uitgebreid ontbijtbuffet heeft klaargezet. De eigenaar had me gisteren wel gezegd dat er koffie te verkrijgen was, en een koekje, maar dit is veel meer. We zetten onze fietsen nog even aan de kant en nemen beiden een vissoepje dat heerlijk smaakt. De koeken laten we voor wat ze zijn, we zijn geen zoetebekken.
Onderweg stoppen we nog bij verschillende fietsenwinkels maar nog steeds is er niemand die het tandwiel van MJ kan of wil vervangen. Nochtans zijn we er zo goed als zeker van dat sommigen de juiste wisselstukken in huis hebben. We fietsen nog eens 89km tot een resort in Uthai Thani, er is ook een klein zwembad waar we dankbaar gebruik van maken.
Vanochtend hebben we onze banden nog eens laten oppompen, en het wordt bijna een constante dat we dezelfde dag nog een lekke band hebben. Deze keer is het gelukkig pas bij aankomst in het resort, en niet ergens onderweg. Wanneer ik de band wil vervangen moet ik echter tot de vaststelling komen dat mijn fietspompje dat aan mijn fiets vastzat weg is. Het kan niet anders of iemand moet het er afgehaald hebben. In het resort worden ook fietsen verhuurd dus ga ik er van uit dat men ook wel een fietspomp zal hebben. Wanneer ik het aan een van de werkmannen in gebarentaal probeer te vragen, roept hij er een poetsvrouw bij die even later afkomt met een ontstopper. Men heeft mij blijkbaar verkeerd begrepen. Wanneer ik mijn band laat zien begrijpt men wel meteen dat ik iets anders bedoelde. Een grappig misverstand waar iedereen moet mee lachen. Men is zelfs zo behulpzaam om voor mij een nieuwe binnenband te steken.
’s Avonds voel ik me onwel worden. Ik moet meermaals overgeven en heb diarree. Ik voelde al in de namiddag dat er iets niet in de haak zat. In de laatste kilometers was ik maar al te blij dat MJ op kop ging rijden, en zelfs dan had ik het lastig om haar tempo te volgen.

Een zoveelste fietsenwinkel waar men ons niet kan helpen.

Uthai Thani.

Ons avondeten.

Nieuwe reeks foto's online

We hebben een nieuwe reeks foto's online geplaats van Noord Thailand tot en met Phitsanulok.

Klik hier voor de foto's

2016-04-09 Hoe bleker hoe liever.

Vanwege de hitte beperken we ons vandaag tot een ritje van 46km. Dat maakt wel dat we al in de voormiddag in een resort zitten. We rijden even tot het dorp verderop om nog de nodige inkopen te doen, en voor de rest van de dag trekken we ons terug op onze kamer. Als we In Turkije en de Stan-landen inkopen deden op een markt, heeft men ons vaak veel te veel laten betalen. Dit gevoel hebben we hier absoluut niet, men is hier veel eerlijker.
In België wil iedereen een gezond(?) bruin kleurtje hebben, maar hier in Thailand is het omgekeerd. Men doet er alles aan om een zo bleek mogelijk velletje te hebben. Als je in een winkel op zoek gaat naar een douchegel, staat er op de meeste aangeboden producten dat het de huid bleker maakt, of dat het beschermd tegen UV-stralen. Heel wat mensen hier zijn ook volledig ingepakt, enkel hun ogen zijn nog zichtbaar. 

Nog wat extra ijsblokjes in de drinkbus.

Inkopen doen op de plaatselijke markt.

2016-04-08 Fietsen in een sauna.

Als we ’s morgens vertrekken weten we nog niet tot waar we zullen fietsen. Worden het 62km tot Phichit ofwel 96km tot Taphan Hin. Het traject dat we uitgestippeld hebben is niet het kortste, want dat loopt langs een grote weg. We fietsen langs kleine rustige wegen tussen de velden van dorpje naar dorpje. Dit is wat we het liefst doen, we vinden dit veel leuker dan al die bezoeken aan zogezegde toeristische trekpleisters.
Er staat wat wind op kop die in het begin van de dag nog wat verkoeling brengt, maar gaandeweg wordt het steeds meer hete lucht. In de namiddag moeten we haast om de 10km stoppen om wat afkoeling te zoeken. Geregeld water over ons hoofd gieten helpt, maar ook daar moeten we voorzichtig mee zijn, want als dat water uit een tuinslang komt kan dat zó heet zijn dat je je er aan kan verbranden. Wanneer ik achteraf nog eens naar de weersvoorspelling ga kijken, blijkt dat we het deze dagen zullen moeten stellen met temperaturen van 43°C. Ondanks deze hitte zijn we er toch nog in geslaagd om 96km te fietsen. We zullen de komende dagen toch wat voorzichtig moeten zijn.

Langs de weg.

Proberen het hoofd koel te houden.

De politie uw vriend.

2016-04-07 Het verlengen van ons visum.

Vandaag is onze belangrijkste betrachting om er voor zorgen dat we ons visum voor Thailand met een maand kunnen verlengen. Omdat het bijna 12u is wanneer we door Phitsanulok rijden, en niet weten of het ‘Immigration Office’ onder de middag sluit, reppen we ons om er nog op tijd te zijn. Onnodig zal blijken, want het is blijkbaar alle dagen van de week doorlopend open van 8u30 tot 16u30. Dat gehaast heeft er wel voor gezorgd dat het zweet van ons afdruipt terwijl we de nodige formulieren moeten invullen. Blijkbaar geen probleem voor de bediende die ons daarbij helpt. De verlenging is op zich maar een formaliteit, en amper een half uur later is alles al in orde. Het is wel een duur half uurtje want het kost ons 1.900 Baht per persoon, omgerekend is dat voor ons samen zo’n 97 Euro. We hebben nu tot 10 mei de tijd om de +/- 1.700 km te overbruggen die ons nog scheiden tot de grens met Maleisië.

Centrum New Sukhothai.

Wat Phra Si Ratanna Mahathat.

Toeristen laten zich rondrijden.

2016-04-06 I have not.

Om 6u30 trekken we onze fietsen weer op gang, en om 8u stoppen we al voor een noedelsoepje. Niet abnormaal als je vertrokken bent met enkel een yoghurtje als ontbijt.
Ons plan was om vandaag de 70km tot Sukhothai te fietsen, daar een onderdak te zoeken, en dan in de namiddag zonder bagage tot het historisch park te fietsen zo’n 13km buiten de stad. Het is echter zo bloedheet dat we dat laatste laten vallen en ons gewoon terugtrekken in onze chalet. In het resort waar we zitten is er ook een klein zwembad. Tegen de avond trekken we ons badpak aan voor een verfrissende duik. Het water is zo warm dat we er een hele tijd in doorbrengen, en ondertussen babbelen met andere gasten, zodat we weer heel wat hebben opgestoken over de omringende landen hier.
Bij MJ haar fiets is het middelste tandwiel vooraan dringend aan vervanging toe. De laatste dagen zijn we al meermaals gestopt bij een fietsenmaker maar telkens krijgen we als antwoord ‘I have not’. Nochtans heb ik hetzelfde onderdeel al eerder probleemloos laten vervangen in Laos. Moeilijk te vatten als je bedenkt dat Thailand meer fietswinkels heeft dan Laos. Voorlopig is het voor MJ nog geen probleem, want ze kan zich bij het fietsen nog altijd beperken tot de twee buitenste tandwielen.  

Tof gezelschap.

Genieten !!

2016-04-05 Si Satchanalai Historical Park.

We hadden onze fietskledij al aan en onze zakken waren al weer ingepakt, toen we in laatste instantie toch nog beslisten om hier een dag langer te blijven. Zo hebben we de mogelijkheid om met een lege fiets het ‘Si Satchanalai Historical Park’ te bezoeken dat zo’n 14 kilometer van ons resort is gelegen. Het feit dat we momenteel ideaal logement hebben heeft ook meegespeeld in onze beslissing. De resorts waar we hier al mee kennismaakten hebben meer iets van een motel. We kunnen met onze fiets tot aan de deur van de kamer rijden. Geen gesleur met al onze fietszakken, soms meerdere verdiepingen naar omhoog, na een vermoeiende fietstocht is geen sinecure.
We moeten bij onze planning van de komende dagen er wel rekening mee houden dat we ons visum tegen uiterlijk 10 april moeten verlengen, iets wat alleen maar kan in enkele steden waar er een ‘Migration Office’ is.

Enkele foto's uit het Si Satchanalai Histrical Park

 

2016-04-04 Ons leven zoals het is.

Kleine wegen door een dunbevolkt gebied maakt dat het een zeer rustige etappe wordt doorheen een prachtig exotisch landschap. Het is volop genieten van de weelderige tropische plantengroei die ons maar blijft bekoren. Het fluiten van de vogels maakt het plaatje compleet.

We dachten dat het voor onze blogvolgers misschien leuk zou zijn om eens een doorsnee dag in beeld te brengen, een dag zoals het leven voor ons is.

Een dag uit ons leven als globetrotters.

2016-04-03 De voorlopig laatste bergrit ?

We moeten weer een tijdje langs de 'Highway' fietsen, maar in tegenstelling tot gisteren, is het vandaag erg rustig. We moeten ook nog twee langere beklimmingen van respectievelijk 9km en 13 km verwerken, maar ze gaan zeer geleidelijke omhoog, aan een gemiddelde, ik schat 5 à 6%. Dit zou wel eens de laatste lange klim voor een tijdje kunnen zijn, want een vooruitblik op de kaart toont minder reliëf voor de volgende dagen, wat niet wil zeggen dat het daarom makkelijke etappes worden, want korte opeenvolgende heuveltjes kunnen best ook afmattend zijn.
De laatste dagen komen we ook geregeld Thaise wielertoeristen tegen, niet in groep zoals thuis, maar wel individueel, en de meesten zijn volledig gekleed met gezichtsmasker als bescherming tegen de zon.
We zijn nu al wekenlang aan het fietsen bij temperaturen tussen de 35 en 40°C. Het blijft elke dag weer zweten, maar toch hebben we de indruk dat we het al beter kunnen verdragen.

Bospaddenstoelen.

Met vier op de brommer.

Afkoelen in de rivier.

2016-04-02 Highway 11.

Vandaag een rit van 101 kilometer met als voornaamste ingrediënt : Highway. Lange rechte wegen met voorbij razend verkeer. Gelukkig is er in het middenstuk nog een heuvelzone waardoor het toch nog enigszins aantrekkelijk blijft.
Automobilisten in Thailand hebben niet de gewoonte om snel te toeteren, behalve toen ik vandaag boven op een berg stond te wachten op MJ, en het me opviel dat de meeste chauffeurs heel even kort toeterden. Ik vermoed dat het was vanwege een gebedstempeltje langs de weg.
De meest verspreide warenhuisketens zijn ‘7-Eleven’ en ‘Tesco’. Zowat de enigen die de wettelijke uurregeling voor de verkoop van alcoholische dranken strikt volgen. Zo stond ik eens om 16u58 aan een kassa van een ‘7-Eleven’ en ik moest wachten tot er 17:00 uur verscheen op de kassa vooraleer men het flesje bier wilde of kon inscannen.

Lege bijennesten worden te koop aangeboden.

Gebedstempeltje langs de weg.