2016-02-08 Een kamer volledig in massief tropisch hout.

Wanneer we om 7u op de fiets vertrekken in Kratie voelt het voor de afwisseling eens behoorlijk fris aan. Er resten ons nog zo’n 200km tot de grens met Laos, met onderweg nog slechts één plaats van enige omvang waarvan we zeker zijn dat er overnachtingsmogelijkheden zijn, Stung Treng. Op Google Earth vond ik wel een foto in O Krieng met als bijschrift guesthouse. We vertrekken op hoop van zegen dat we dat daar gaan vinden. 
Na 74 km met wind op kop. Het wegdek valt best mee, op een onverharde strook van 5km na met veel keien en stof, en haast niet te fietsen. We halen dan ook voor het eerst onze mondmaskers boven, en zo komen we aan in O Krieng. Het is een klein plaatsje met hooguit wat huizen langs de grote baan. 
Aangezien het middag is, gaan we wat eten in een klein eethuisje langs de baan. In gebarentaal proberen we duidelijk te maken dat we op zoek zijn naar een plaats om te slapen. De dame wijst naar de overkant van de straat, en ja we hebben geluk. 
Het is ook een eethuisje, maar tevens voorzien van enkele kamers waar toevallige passanten kunnen slapen. Net zoals vrijwel alle huizen hier in de streek, is ook dit eethuis volledig opgetrokken in hout. We kunnen zeggen dat we logeren in een kamer volledig in massief tropisch hout. Een plafond heeft de kamer niet, want we kijken recht tegen het golfplaten dak aan. In de kamer staat enkel iets wat een bed moet voorstellen, een wankel houten verhoogje waarop een rieten mat ligt. Een badkamer is er ook niet. Om ons te wassen zouden we gewoon wat water uit een bak moeten scheppen. Het wordt dus een kattenwasje. Voor het toilet (Frans type) moeten we ergens over een overloop naar achter. Aangezien er ons nog 66km resten tot Stung Treng is onze keuze vlug gemaakt, we blijven.

 

We zetten onze stofmaskers op. 

Onze slaapplaats.

2016-02-07 Zonsondergang op de Mekong.

Voor ons zijn alle dagen van de week gelijk, maar vandaag nemen we de zondag eens als een dag waar hij echt voor dient, als een rustdag. We slenteren wat door de stad en over de boulevard langs de Mekong rivier. We kopen wat brood en groenten op de markt, en even verderop een kippetje aan het spit. Je kan wel degelijk spreken van een kippetje want het zijn wel degelijk kleine magere dingetjes. Het zouden haast evengoed duiven kunnen zijn, ware het niet dat je ze nog kunt herkennen aan hun lange nek en kop die mee gebraden wordt.
We proberen te skypen met de kinderen, het lukt ons nog net, tot de internetverbinding bezwijkt onder het veelvuldig gebruik door andere gasten in het hotel, veelal jonge backpackers.
Tegen de avond zetten we ons op een muurtje aan de oever van de Mekong en genieten van de zonsondergang. 

2016-02-06 Hello roepen en maar zwaaien.

Om 6u30 verlaten we al het hotel, en amper 25 minuten later duwen we onze fiets al van de veerboot aan de andere kant van de Mekong. Het is alsof we plots weer in een moslim land terecht komen, vrouwen met een hoofdoek en mannen in witte djellaba aan de moskee. Tijdens het traject van vandaag passeren we zeker 5 moskeeën, één katholieke kerk en van de tempels zijn we de tel kwijtgeraakt. De moskeeën zijn sobere gebouwen maar aan de tempels is het een en al glitter, terwijl de meeste mensen er rond in schamele hutten wonen.
Het wordt vandaag weer eens een schitterende tocht langsheen kleine dorpjes en steeds weer die ‘hello’ roepende en zwaaiende kinderen. Ook al hebben we al honderden keren op een dag moeten terugzwaaien, toch blijf je het doen want je wil geen enkel kind teleurstellen, vooral als je ziet hoe sommigen gewoon uit de bol kunnen gaan. Ook de volwassenen weten dat te waarderen, te zien aan hun brede glimlach.

Een sobere moskee.

Mannen in djellaba aan de moskee.

Ossenspan.

2016-02-05 We komen terug aan de Mekong.

Al van voor zonsopgang zitten er al veel mannen in het eethuis onder het hotel, of moeten we het tv-zaal noemen. Er staan vier TV’s, en op elk speelt er een andere zender. De mannen drinken gewoon een thee terwijl ze naar TV kijken. 
De zon schijnt laag in onze ogen wanneer we om 7u het stadje uitrijden waar kinderen al op hun fiets naar school gaan en de markt al op volle toeren begint te draaien. De wind maakt het ons bij momenten wel eg lastig, en naar het einde van deze rit van 60km begint het weer een beetje heuvelachtig te worden, en dat is al zo lang geleden dat we het ons al niet meer kunnen herinneren. We komen weer aan de Mekong, de komende dagen en weken zal deze rivier nooit ver weg zijn. We gaan hem stroomopwaarts blijven volgen tot diep in Laos. 
Om 12 uur kunnen we al inchecken in een guesthouse. Na de douche gaan we op zoek naar iets eetbaars, maar bij een temperatuur van ruim 35° zitten we weer vlug op onze kamer met airco. Aangezien er op onze kamer geen koelkast staat, doen we wat iedereen hier doet, en kopen een klomp ijs om in ons multifunctioneel opvouwbaar wasbakje te plaatsen. Altijd handig voor de was en de afwas, en zeker vandaag omdat onze kamer hier geen wasbakje heeft.

Vrachtwagens worden voor personenvervoer gebruikt, 

maar je mag wel geen hoogtevrees hebben.

Je ziet hier de meest bizarre vrachtwagens.

Onze geïmproviseerde koelkast.

2016-02-04 Het Bokrijk van Cambodja.

Vannacht kwamen er vreemde geluiden uit de airconditioning, bleek dat enkele gekko’s er hun intrek in hadden genomen. Dat moet toch voor hen toch maar een koude bedoening zijn.
De rit van vandaag is vergelijkbaar met deze van gisteren. Ook vandaag hoeven we onze mondmaskers niet boven te halen. We blijven over mooi asfalt rijden, met uitzondering van het stukje in de provinciehoofdstad Kampong Thom. We komen een Engels koppeltje op een tandem tegen dat ook voor een jaar onderweg is en onze route in tegengestelde richting willen fietsen. Zij dragen beiden een stofmasker. Ze komen van Pnom Phen in het zuiden, wij draaien morgen naar het noorden. Toen we in Vietnam fietsten hadden we haast constant wind in de rug, maar sinds we in Cambodja fietsen is de wind al altijd uit de verkeerde hoek gekomen. We maken nochtans een lus, maar de tegenwind blijft steeds mee draaien. Het voordeel is wel dat dit voor enige afkoeling zorgt, en dat is meegenomen want de zon brandt weer hevig. Vanuit Phnom Penh zijn we langs de zuidkant van het Tonle Sap meer naar Siem Ream gefietst, en nu fietsen we langs de noordelijke kant. We vinden deze laatste route veel mooier en rustiger om te fietsen. Onderweg kom je van het ene typische dorpje in het andere terecht. Het zou het Bokrijk van Cambodja wel kunnen zijn.

2016-02-03 Gevulde bamboe.

Het is al 5 dagen geleden dat we nog eens gepakt en gezakt op de fiets zaten. Aanvankelijk dachten we vandaag een etappe van 63 kilometer te rijden tot Kampong Kdei, maar de fietsomstandigheden zijn zo goed dat we er toch 98 kilometer van maken tot Stoung. We verwachten er ons wel aan dat we de komende dagen nog langs stofferige wegenwerken moeten passeren. We hebben ons dan ook enkele stofmaskers aangeschaft, maar voorlopig is daar nog niets van te merken integendeel, het wegdek is perfect. 
Het wordt een aangename rit omdat er heel wat te beleven valt. Op een gegeven ogenblik staan er langs de weg tientallen kraampjes waar er stukken bamboe geroosterd worden. Het intrigeert ons, en we stoppen aan een kraampje. Want we willen toch wel weten wat het precies is. … bamboe gevuld met een mengsel van kleverige rijst, kokosmelk en een soort kleine bruine bonen. De vrouw die het verkoopt moet ons wel even voordoen hoe we eerst de bamboe eraf  moeten pellen. Het smaakt lekker en is zeker voor herhaling vatbaar. In Siem Reap hebben we onlangs nog iets nieuws geproefd: krokodillenvlees, zij het dan in kleine hoeveelheid verwerkt onder gebakken rijst, maar ook dat smaakte prima.

2016-01-31 tot 2016-02-02 Driedaags bezoek aan het Angkor tempelcomplex.

Het Angkor tempelcomplex is zo gigantisch groot dat we er drie dagen voor nodig hebben om het te bezoeken. Met een oppervlakte van 126,6 hectare is het dan ook het grootste religieus monument ter wereld. Dé trots van Cambodja, en terecht is het UNESCO werelderfgoed. Men heeft hier wel een erg handig ticket systeem bedacht. Het ticket is in feite en persoonlijke batch mét foto waarmee je gedurende drie willekeurige dagen binnen een periode van een week het tempelcomplex kan bezoeken.
Minder handig is de Lonely Planet reisgids, de massa informatie over Angkor is niet echt overzichtelijk samengesteld. We raken er niet goed aan uit en weten aanvankelijk ook niet hoe we het moeten aanpakken om in drie dagen het beste er uit te halen, maar na enige tijd vinden we toch wel onze weg.
Op dag een fietsen we langs het ‘Grand Circuit’ waarbij je langs de buitenste tempels komt. Het tempelcomplex ligt in een prachtig natuurgebied waar het heel aangenaam fietsen is. De tweede dag fietsen we langs de twee meest bezochte tempels: ‘Angkor Wat’ en ‘Angkor Thom’. Het is er zeer druk, de meeste toeristen bezoeken in eerste instantie deze twee tempels. Toch vinden wij de tempels aan de buitenkant, die we de eerste dag bezochten, minstens even mooi. Op dag drie willen we ‘Banteay Srei’ en ‘Kbai Spean’ bezoeken maar deze liggen respectievelijk op 37km en 45km ten noorden van Siem Reap, en daarom laten we onze fietsen even aan de kant en nemen een Tuk-Tuk. Bij de tempel van ‘Banteay Srei’ zie je de mooiste sculpturen. Voor ‘Kbai Spean’ (sculpturen in een rivier) moeten we eerst zo’n 2km langs een voetpad door de jungle, op zich al een ervaring, al was het maar om onderweg eens de echte geluiden van de jungle te horen.
Aan het eind van dit driedaags tempelbezoek mogen we toch wel stellen dat dit een hoogtepunt was van heel onze reis, misschien wel het mooiste wat Zuid Oost Azië te beiden heeft.

Wie meer wil weten over de tempels van Angkor vindt heel wat informatie op internet, o.a. hier bij wikipedia

We hebben geprobeerd om het zelf wat in beeld te brengen aan de hand van een reeks foto’s en een filmpje:

Klik hier voor een hele reeks foto’s over Angkor  

2016-01-30 Een spannende boottocht.

We zouden in twee dagen van Battambang naar Siem Reap kunnen fietsen, maar van een Duitse fietser die we eerder tegenkwamen, weten we dat het eerste deel zeer druk is, en daarna een heel lang zeer saai stuk. Vandaar dat we beslist hebben van het niet te fietsen maar een boot te nemen.
De boot vertrekt om 7u voor een tocht van ruim 8u over een afstand van 115km, grotendeels langs de Sangker rivier, en dan over het Tonle Sap meer. Het is een hele klus om onze bagage, en daarna nog onze fietsen, op de boot te krijgen want we moeten alles naar beneden dragen via een gammele lange trap . De Sangker rivier is een zeer grillige en  bochtige rivier, met vaak echte haarspeldbochten. Het is bovendien droog seizoen waardoor het waterpeil zeer laag is. Er is zeer veel stuurmanskunst nodig om de boot doorheen de opeenvolging van bochten gemanoeuvreerd te krijgen, zonder vast te lopen. Geregeld schuren we over de bodem van de rivier. Een man moet vooraan op de boeg gaan staan om, met behulp van een paal, de boot in de juiste richting te duwen. Een Nederlands koppel dat deze boottocht ook gemaakt had, maar dan in de andere richting, vertelden ons dat zij geregeld uit de boot en in het water moesten om de boot weer vlot te duwen. Wij hebben dan het geluk dat we een betere stuurman hebben. Wij hoeven er geen enkele keer uit. Het blijft hoe dan ook een zeer spannende tocht, en we vragen ons af of de aftandse motor het wel gaat volhouden. Meermaals maakt hij een oorverdovend en beangstigend geluid. Als we eens rondkijken in onze boot, zien we dat de meesten er toch niet erg gerust in zijn.
Aan de rand van de rivier staan mannen met netten te vissen of controleren ze hun fuiken. Vrouwen nemen een bad of doen de was, terwijl kinderen het leuk vinden om in de modder te spelen. Naarmate we dichter bij het meer komen, wordt de rivier breder en dieper, en op het water verschijnen de eerste ‘floating villages’. Bij aankomst meert de boot aan, niet aan een steiger maar gewoon langs de oever, en dan moeten we nog eens stevig omhoog klimmen tot aan een onverharde weg. Met onze fietsen en al onze bagage wordt het weer een heel geklauter. Een Cambodjaan helpt mij spontaan, en loopt samen met mij enkele keren de dijk op en af. Ik ben maar al te blij dat hij ons wil helpen, en als dank geef ik hem met veel plezier 2$; voor hem waarschijnlijk veel geld voor het weinige dat hij er moest voor doen. MJ kan ondertussen dan ook bij de al boven gebrachte bagage blijven. Wanneer ik voor de laatste keer naar boven kom, roept ze dat er nog een fietstas achter is. Volgens de bemanning van de boot is alle bagage eruit. Ik ga terug de boot op en vind de ontbrekende tas onder een dekzeil. Gelukkig maar, of MJ kon zich een nieuwe garderobe aanschaffen, want het was haar kledingtas.
In Siem Reap nemen we voor enkele dagen onze intrek in een guesthouse, zo te zien in het hart van het toeristische deel van de stad. 

Spelende kinderen terwijl moeder de was doet.

Vissen in de rivier.

Onze boot

Langs de oever naar boven klauteren met de bagage.

Floating Villages op de Sangker rivier, Cambodja.

2016-01-29 Phare Ponleu Selpak.

Phare Ponleu Selpak is een non-profit organisatie die arme kinderen de kans biedt om zich te ontplooien op vlak van onderwijs en in alle andere mogelijke creatieve strekkingen. In de voormiddag namen we deel aan een rondleiding, zeker een aanrader. Meerdere avonden geven ze ook een voorstelling die een mix is van circus en traditionele dans. Meerdere door hen opgeleide artiesten treden overal ter wereld op, zoals o.a. in het bekende 'Cirque du Soleil'. Meer info zie www.phareps.org ’s Middags rusten we wat op ons overdekt terras zoals het een oma en opa betaamt.
In de namiddag maken we een stadswandeling en doen deze keer inkopen op de lokale markt, groenten en fruit, geen vis of vlees, daar zijn we nog niet aan toe. Het werd dus een vegetarisch menu ’s avonds.

Oma & Opa op rust.

Vuilnisbakken langs de straat in Battambang, 

gemaakt van gerecycleerde autobanden.

2016-01-28 Twee lekke banden op één dag.

Vannacht is mijn achterband weer volledig leeggelopen. Ik kan dus een andere binnenband steken nog voor we vertrokken zijn. We zijn nog maar enkele kilometers ver, of MJ roept plots dat haar voorste band plat is. Het gebeurt net voor een werkplaatsje waar men banden herstelt. Men heeft hier wel een speciale manier om dat te doen, men gebruikt geen 'rustinnekes' maar men brand een soort rubberpasta over het gaatje met behulp van een vijzel waarin men een klein vuurtje laat branden. Nadeel is wel dat het erg lang duurt, en ik wou dan nog eens twee banden laten herstellen. Soms heb je wekenlang niet het minste technisch probleem en dan is het plots het ene na het andere. Eergisteren verloor MJ haar pedaal, gisteren brak haar drinkbushouder deels af, en vandaag twee lekke banden. Hopelijk zijn we nu weer gerust voor een tijdje.
Wat de overnachting van vandaag betreft, zijn we met ons gat in de boter gevallen. We logeren op de 5^de verdieping van een guesthouse. Vanuit onze kamer is het hooguit 10 meter stappen naar een gigantisch overdekt dakterras met tafels en stoelen. Het wordt blijkbaar enkel gebruikt door de poetsploeg om hun gerief en afval kwijt te geraken. Wij gebruiken het om nog eens zelf te koken, iets wat al heel lang geleden is. We blijven dan ook een dag langer.

Het terras waar we nog eens rustig kunnen koken.

Zo herstelt men in Cambodja een binnenband.

2016-01-27 Heeft er iemand aan mijn fiets geprutst?

Wanneer ik de parking voor het hotel wil uitrijden, voel ik dat mijn achterband plat is. Ik merk echter meteen dat er iets niet klopt, de band is niet volledig plat, en onze fietsen zitten helemaal onder het stof, behalve het beschermdopje op het ventiel. Een of andere snoodaard vond het blijkbaar leuk om mijn band af te laten. Terwijl ik mijn band weer oppomp zit hij misschien nog wel toe te kijken, en lacht hij nog eens in zijn vuistje.
We weten nog niet goed hoe ver we vandaag gaan fietsen, ofwel wordt het een rit van 107km tot Battambang, ofwel wordt het een rit van 60km tot Moung Ruessei. We weten alleen niet of er een overnachtingsmogelijkheid is. Onderweg komen we in de andere richting een Nederlands koppel op de fiets tegen, en zij weten ons een adres te geven van een guesthouse in Moung Ruessei. Het guesthouse wordt gerund door de vrouw van een tandarts. Het is wat primitiever dan de vorige dagen. We betalen er dan ook maar 6$ voor.
Onderweg moet ik mijn achterband toch nog eens oppompen. Het is een langzame leegloper geworden, waarschijnlijk is het ventieltje kapot.
In Moung Ruessei laat ik onze fietsen nog eens deftig kuisen, twee jonge kerels zijn er ruim een half uur mee bezig, en daar vragen ze maar 5.000 Riel voor (1,25$).

Tandartspraktijk in hoekje naast de receptie van het guesthouse.

Schoolkinderen op weg naar huis.

2016-01-26 MJ verliest een trapper.

De eerste dagen had het landschap in Cambodja maar weinig te bieden, maar nu wordt het steeds aantrekkelijker. Wat opvalt is dat de huizen vaak op zeer hoge palen worden gebouwd.
Onderweg komen we nog eens een trekker tegen, een Duitser wiens rondreis door Cambodja er bijna op zit. Hij heeft hetzelfde traject gefietst dat wij gaan doen, maar in de omgekeerde richting. hij heeft dan ook heel wat nuttige informatie voor ons.
Op zes kilometer voor Pursat verliest MJ plots haar rechter pedaal. Hij kraakte al heel lang en smeren hielp niet. Het was te verwachten dat zo iets vroeg of laat kon gebeuren, maar gelukkig zit het asje van de trapper er nog op en kan ze toch nog enigszins verder fietsen. Bij het binnenrijden van Pursat stoppen we bij een fietsenmaker die zowel nieuwe als tweedehandsfietsen verkoopt. Tussen zijn oude rommel vindt hij al gauw een rechtse tweedehandstrapper. 

Typische woning.

Monniken aan het werk.

2016-01-25 Een stofferige dag.

Er is wat bewolking en er waait een stevige noordenwind. Ideale fietstemperatuur dus, en voor de afwisseling eens niet zweterig. In het eerste deel van de etappe is duidelijk te zien dat men al heel lang bezig is met de (her)aanleg van de ‘National Highway 5’ en het zal nog wel enkele jaren duren vooraleer die volledig af zal zijn. Ondertussen moeten we wel over erg slechte weg fietsen, meestal onverhard en vanwege de wind, met heel veel opwaaiend stof. Bij momenten is het zicht erdoor zelfs beperkt. In het tweede deel van de etappe wordt het wegdek gelukkig al wat beter. Geen onverharde stukken meer, maar wel nog hobbelig asfalt. Het wordt een behoorlijk moeizame tocht van 96km, maar toch staan we om 15u al weer onder de douche.
We beginnen stilaan wel gewend te geraken aan het geld. Merkwaardig is wel dat men zowel met Amerikaanse Dollars als met Cambodjaanse Riel werkt. Kassa’s in grotere winkels zijn zo geprogrammeerd dat ze het bedrag zowel in Dollar als in Riel kunnen weergeven. Wanneer je met Dollars betaalt kan het zijn dat je Riel terugkrijgt, of omgekeerd, en soms zelfs een combinatie van beide. Om het rekenwerk niet al te moeilijk te maken hanteert men vrijwel overal dezelfde koers: 1 Dollar = 4.000 Riel. 

Wie durft er over zo’n stelling lopen ?

Hoe noem je dit, een brommerbus ?

Men hangt aanhangwagens achter brommers die we thuis nog niet achter een auto zouden hangen.

2016-01-24 Een dubbelgevoel.

Omdat de ‘Silver Pagode’ en ‘Royal Palace’ ook vandaag in de voormiddag gesloten zijn, gaan we eerst het historisch museum bezoeken. Omstreeks 10 uur komen we weer langs het ‘Royal Palace’, en dan blijkt het toch al weer open te zijn.
Wanneer we aan een tafeltje voor een winkel iets zitten te drinken, komen er twee kleine kinderen langs, volledig naakt en in dagen niet meer gewassen. Ze zoeken in een vuilbak naar etensresten en wijzen aan de vitrine van de winkel naar al het lekkers dat er binnen staat. Ik ga de winkel binnen en koop voor de kinderen een pak koeken, maar gelukkig voel ik me er niet bij. Het is alsof ik het maar doe om mijn geweten te sussen. Je kan niet aan alle straatkinderen of bedelaars iets geven, maar telkens als je er een voorbijloopt, wringt het wel. Even later stappen we een tempel binnen, veel blinkend goud en ook een box waar je geld kan in deponeren als gift. Maar wie wordt er beter van? De monnik misschien die in een hoekje van de tempel op zijn smartphone aan het spelen is?
Even verderop kopen Cambodjanen bloemen, om ze vervolgens in een kleine tempel als offer achter te laten op een altaar. Wie wordt hier behalve de bloemverkoopster beter van?
In Phnom Penh rijden er opvallend veel dure SUV’s rond. Het moet dan toch zijn dat er hier ook rijke Cambodjanen zijn die zich zo iets kunnen permitteren. De kloof tussen rijk en arm is hier wel heel erg groot.
Tegen de middag gaan we drank en eten kopen in een warenhuis waar alles zeer netjes wordt gepresenteerd zoals wij westerse toeristen dat graag hebben. In de vorige landen kochten we ook op de lokale markten, maar hier is dat ook voor ons echt te smerig.
In de reisgids valt te lezen dat (kinder)prostitutie hier een echt probleem is. De dag dat we Cambodja binnenreden las ik op de site van 'deredactie.be' dat een Belgische pedofiel bij verstek was veroordeeld, en hij was gevlucht naar Cambodja. Op de wandelpromenade aan de rivier zie ik veel westerse mannen met naast zich een (vaak veel jongere) Aziatische vrouw. Ik weet niet wat ik er van moet denken, maar waarschijnlijk begin ik me allerlei dingen in te beelden.
Al de ganse dag zit ik met een onbehaaglijk dubbelzinnig gevoel. Het wordt tijd dat ik een knop in mijn hoofd omdraai. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat wij hier als toeristen ook een bron van inkomen kunnen zijn voor de lokale bevolking.
Een verwarrende dag die me tot een eind na middernacht wakker houdt. 

Een boulevard in Phnom Penh.

Een tempel met veel blingbling.

Een moderne monnik mét smartphone.

Een markt in Phnom Penh.

2016-01-23 Het 'Tuol Sleng Genocide Museum'.

We laten ons met een tuk-tuk tot aan de ‘Silver Pagode’ en ‘Royal Palace’ voeren, maar het is een maat voor niets, want beiden zijn vandaag wegens feestelijkheden gesloten. Dan maar weer een tuk-tuk naar ‘Tuol Sleng Genocide Museum’, ook wel ‘S-21’ (Secret Prison 21) genoemd. Het was aanvankelijk een school, maar werd van 1975 tot 1979 tijdens het schrikbewind van de Rode Khmer onder leiding van Pol Pot, gebruikt als gevangenis. Naar schatting 20.000 mensen (de cijfers zijn uiteenlopend) zouden hier gefolterd zijn, en na het afleggen van de door het regime goedgekeurde verklaring, vermoord in de ‘Killing Fields’ en gedumpt in massagraven. Via de audiogids kregen we heel wat gruwelijke informatie over die periode, niet aangewezen voor gevoelige zielen. Klik hier voor meer info.
Wanneer ik in de namiddag op internet op zoek ga naar meer informatie over Bophana, een van de beroemde gevangenen van S-21 (ze had een liefdesrelatie had met een Rode Khmer die zelf ook gevangene werd), kom ik op de website http://onedollar.bophana.org/en/ waar er in dertien korte filmpjes op een zeer realistische manier te zien is hoe zwaar het leven is voor arme Cambodjanen, en hoe ze maar amper het hoofd boven water kunnen houden. Hieronder de links  naar de 13 episodes: 
   - Episode #1 - Minister of Papaya
   - Episode #2 - Bamboo Cutter
   - Episode #3 - Lady Stone
   - Episode #4 - The Hunter
   - Episode #5 - Guide Boy
   - Episode #6 - Day by Day
   - Episode #7 - Fighting for live
   - Episode #8 - No Frogs no Rice
   - Episode #9 - Woman and Red Ants
   - Episode #10 - 3 Days more
   - Episode #11 - Shoes
   - Episode #12 - The Grass Cutter
   - Episode #13 - Sweet Cake

Het was weer eens zo’n aangrijpende dag te weten dat verschillende landen in Zuid-Oost Azië toch wel een pas recente en pijnlijke geschiedenis achter zich hebben gelaten, en er nu nog altijd de gevolgen van dragen. De Cambodjanen zijn zo mogelijk nog armer dan hun Vietnamese buren.

Foto's uit het Tuol Sleng Genocide Museum.

 

2016-01-22 Het rustige Cambodja.

Vandaag rijden we naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. We mogen dan al op de ‘National Highway 2’ fietsen, toch is het maar een zeer hobbelige asfaltweg, niet zo aangenaam voor het zitvlak. De eerste dagen dat je in een nieuw land bent ga je vaak vergelijken met het vorige land, en er zijn toch wel enkele verschillen tussen Cambodja en Vietnam die ons meteen opvallen:

• Cambodjanen hebben een veel donkerder huidskleur, sommigen beginnen te lijken op Indonesiërs.
• Het is veel rustiger geworden, zowel op als naast de weg. Zelfs in de hoofdstad Phnom Penh is het rustiger dan in kleine steden in Vietnam, er rijden hier ook veel minder bromfietsers.
• Weinig bromfietsers dragen een helm, en we zien zelfs jonge kinderen (ik schat hooguit 12 jaar)  met een bromfiets rondrijden, met achterop zelfs twee of drie vriendjes.
• Geen bruine maar witte graatmagere koeien.

Wat niet veranderd is, zijn de enthousiaste, lachende, zwaaiende en ‘Hello’ roepende kinderen langs de weg. Aan de kruispunten in de stad duiken de eerste bedelende kinderen op, sommigen zelfs met een klein broertje of zusje in een doek op de rug gebonden. 

Een kleine tuktuk, de taxi’s in Cambodja.

Eetkraampje langs de weg.

2016-01-22 We verblijven vanaf vandaag enkele dagen in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja.

Na een hobbelige rit verblijven we in de hoofdstad Phnom Penh. Hier zullen we twee of drie nachten blijven, het hangt er van af hoeveel tijd we nodig hebben om al te bezichtigen wat we willen zien.

2016-01-21 Enkele papiertjes invullen en we zitten in Cambodja.

Om 7u zitten we al weer op de fiets en rijden we richting Cambodjaanse grens. Het wordt onze 16^de grensovergang, het 14^de land op onze reis (we zijn drie keer Kazachstan in en uit gereden). Elke grensovergang doet toch iets met een mens, aan de ene kant moet je weer eens afscheid nemen van een land, en aan de andere kant staat er weer een nieuwe ontdekking op je te wachten. 
Veel stelt de “Phnom Den Border Crossing’ niet voor. Een paar slagbomen en enkele kleine gebouwtjes opgetrokken in zinken golfplaten. Aan Vietnamese kant moet ik eerst met onze paspoorten naar een gebouwtje om een stempel dat we het land hebben verlaten. Aan Cambodjaanse kant moeten we naar een kantoortje om een visum aan te vragen. Veel is hier niet voor nodig: een formuliertje invullen, een pasfoto erbij voegen en 35$ per persoon betalen, en enkele minuten later plakt er al een visum voor 30 dagen in onze paspoorten. Vervolgens moeten we naar een ander gebouwtje waar we weer eens een formuliertje in tweevoud moeten invullen en waar we nog enkele stempels krijgen. Tot slot moeten we in een laatste kantoortje nog eens langs bij een dokter waar we weer een formuliertje moeten invullen, en onze lichaamstemperatuur wordt gemeten. We betalen nog eens 1$ per persoon en krijgen een geel formuliertje met daarop enkele nummers waar we naar kunnen bellen in geval van gezondheidsproblemen. In totaal heeft dit alles amper 45 minuten geduurd.
Het eerste wat we telkens moeten doen in een nieuw land is op zoek gaan naar een bank of wisselkantoor om aan geld te geraken. Deze keer duurt het wel even vooraleer we een ATM gevonden hebben. De boodschappen die op het scherm van de ATM verschijnen zijn nogal verwarrend en ik vraag de hulp van een werknemer van de bank. Uiteindelijk blijkt dat ik alleen maar dollars kan afhalen die ik daarna aan een loket in de bank kan gaan omruilen voor Cambodjaanse Riel (KHR). Ik laat meteen ook mijn laatste Vietnamese Dong omzetten in Cambodjaanse Riel. Het zal weer even duren vooraleer we gewend zijn aan deze nieuwe munt en ook deze keer worden het weer grote bedragen want 1 EUR = +/- 4420 KHR. De eerste keren dat je ergens iets moet betalen heb je meestal geen idee wat je precies moet geven, en om het nog wat ingewikkelder te maken blijkt nu ook nog eens dat men liever dollars heeft, zelfs in het kleinste eethuisje. 

De grensgebouwtjes.

Een Cambodjaanse koe.

Kan je nog breder geladen zijn ?

Laatste reeks foto's over Vietnam

Er staat een laatste reeks foto's over Zuid Vietnam en de Mekongdelta online:

Vietnam - Zuid en de Mekongdelta
 

2016-01-20 Afscheid nemen van Vietnam.

Op 4 december reden we in de gietende regen Vietnam binnen. In 49 dagen hebben we van Noord naar Zuid zo’n 2.900km gefietst door dit fantastisch land. Van regen is al lang geen sprake meer, een geweldig land, fotogeniek, steeds afwisselend, en extreem vriendelijke mensen. We kunnen ons niet herinneren dat er ook maar één saaie dag tussen zat. We hebben ook de gelegenheid gehad om veel nieuw dingen te leren, over de geschiedenis, de cultuur, de exotische groenten en fruit, de vreemde gerechten.  Er waren ook dingen die ons niet onberoerd lieten en ons tot nadenken stemden, zoals het gruwelijke oorlogsverleden, een oorlog die 20 jaar duurde, waar pas in 1975 een einde aan kwam, en waar velen nu nog geconfronteerd worden met de niet ontplofte springstoffen en de gevolgen van de chemische stoffen die het Amerikaanse leger hier gebruikte tijdens hun uitzichtloze strijd. Vaak moesten we ook zien in welke povere omstandigheden sommigen hier moeten leven op het platteland of aan de oevers van de Mekongdelta. Als je dan bedenkt dat wij als rotverwende Westerse toeristen maar tevreden zijn als we een hotelkamer met airco hebben, krijgen we soms toch wel een onbehagelijk gevoel. Al moeten we dat misschien wel allemaal een beetje relativeren want wij bekijken alles vanuit onze materialistische wereld. De Vietnamezen zijn hier met veel minder tevreden, en meestal veel gelukkiger dan wij in Europa.
Wat ons betreft is Vietnam zeker een aanrader en de ideale manier om dit land te leren kennen is op een tweewieler, al dan niet gemotoriseerd. Men mag zich zeker niet beperken tot de toeristische trekpleisters uit de reisgidsen, want dit land en zijn bevolking heeft zoveel meer te bieden. Wie houdt van de kust en de authentieke vissersdorpjes wacht best niet te lang, want de grote vakantieresorts reizen als paddenstoelen uit de grond en pikken heel de kustlijn in.