2016-04-08 Fietsen in een sauna.

Als we ’s morgens vertrekken weten we nog niet tot waar we zullen fietsen. Worden het 62km tot Phichit ofwel 96km tot Taphan Hin. Het traject dat we uitgestippeld hebben is niet het kortste, want dat loopt langs een grote weg. We fietsen langs kleine rustige wegen tussen de velden van dorpje naar dorpje. Dit is wat we het liefst doen, we vinden dit veel leuker dan al die bezoeken aan zogezegde toeristische trekpleisters.
Er staat wat wind op kop die in het begin van de dag nog wat verkoeling brengt, maar gaandeweg wordt het steeds meer hete lucht. In de namiddag moeten we haast om de 10km stoppen om wat afkoeling te zoeken. Geregeld water over ons hoofd gieten helpt, maar ook daar moeten we voorzichtig mee zijn, want als dat water uit een tuinslang komt kan dat zó heet zijn dat je je er aan kan verbranden. Wanneer ik achteraf nog eens naar de weersvoorspelling ga kijken, blijkt dat we het deze dagen zullen moeten stellen met temperaturen van 43°C. Ondanks deze hitte zijn we er toch nog in geslaagd om 96km te fietsen. We zullen de komende dagen toch wat voorzichtig moeten zijn.

Langs de weg.

Proberen het hoofd koel te houden.

De politie uw vriend.

2016-04-07 Het verlengen van ons visum.

Vandaag is onze belangrijkste betrachting om er voor zorgen dat we ons visum voor Thailand met een maand kunnen verlengen. Omdat het bijna 12u is wanneer we door Phitsanulok rijden, en niet weten of het ‘Immigration Office’ onder de middag sluit, reppen we ons om er nog op tijd te zijn. Onnodig zal blijken, want het is blijkbaar alle dagen van de week doorlopend open van 8u30 tot 16u30. Dat gehaast heeft er wel voor gezorgd dat het zweet van ons afdruipt terwijl we de nodige formulieren moeten invullen. Blijkbaar geen probleem voor de bediende die ons daarbij helpt. De verlenging is op zich maar een formaliteit, en amper een half uur later is alles al in orde. Het is wel een duur half uurtje want het kost ons 1.900 Baht per persoon, omgerekend is dat voor ons samen zo’n 97 Euro. We hebben nu tot 10 mei de tijd om de +/- 1.700 km te overbruggen die ons nog scheiden tot de grens met Maleisië.

Centrum New Sukhothai.

Wat Phra Si Ratanna Mahathat.

Toeristen laten zich rondrijden.

2016-04-06 I have not.

Om 6u30 trekken we onze fietsen weer op gang, en om 8u stoppen we al voor een noedelsoepje. Niet abnormaal als je vertrokken bent met enkel een yoghurtje als ontbijt.
Ons plan was om vandaag de 70km tot Sukhothai te fietsen, daar een onderdak te zoeken, en dan in de namiddag zonder bagage tot het historisch park te fietsen zo’n 13km buiten de stad. Het is echter zo bloedheet dat we dat laatste laten vallen en ons gewoon terugtrekken in onze chalet. In het resort waar we zitten is er ook een klein zwembad. Tegen de avond trekken we ons badpak aan voor een verfrissende duik. Het water is zo warm dat we er een hele tijd in doorbrengen, en ondertussen babbelen met andere gasten, zodat we weer heel wat hebben opgestoken over de omringende landen hier.
Bij MJ haar fiets is het middelste tandwiel vooraan dringend aan vervanging toe. De laatste dagen zijn we al meermaals gestopt bij een fietsenmaker maar telkens krijgen we als antwoord ‘I have not’. Nochtans heb ik hetzelfde onderdeel al eerder probleemloos laten vervangen in Laos. Moeilijk te vatten als je bedenkt dat Thailand meer fietswinkels heeft dan Laos. Voorlopig is het voor MJ nog geen probleem, want ze kan zich bij het fietsen nog altijd beperken tot de twee buitenste tandwielen.  

Tof gezelschap.

Genieten !!

2016-04-05 Si Satchanalai Historical Park.

We hadden onze fietskledij al aan en onze zakken waren al weer ingepakt, toen we in laatste instantie toch nog beslisten om hier een dag langer te blijven. Zo hebben we de mogelijkheid om met een lege fiets het ‘Si Satchanalai Historical Park’ te bezoeken dat zo’n 14 kilometer van ons resort is gelegen. Het feit dat we momenteel ideaal logement hebben heeft ook meegespeeld in onze beslissing. De resorts waar we hier al mee kennismaakten hebben meer iets van een motel. We kunnen met onze fiets tot aan de deur van de kamer rijden. Geen gesleur met al onze fietszakken, soms meerdere verdiepingen naar omhoog, na een vermoeiende fietstocht is geen sinecure.
We moeten bij onze planning van de komende dagen er wel rekening mee houden dat we ons visum tegen uiterlijk 10 april moeten verlengen, iets wat alleen maar kan in enkele steden waar er een ‘Migration Office’ is.

Enkele foto's uit het Si Satchanalai Histrical Park

 

2016-04-04 Ons leven zoals het is.

Kleine wegen door een dunbevolkt gebied maakt dat het een zeer rustige etappe wordt doorheen een prachtig exotisch landschap. Het is volop genieten van de weelderige tropische plantengroei die ons maar blijft bekoren. Het fluiten van de vogels maakt het plaatje compleet.

We dachten dat het voor onze blogvolgers misschien leuk zou zijn om eens een doorsnee dag in beeld te brengen, een dag zoals het leven voor ons is.

Een dag uit ons leven als globetrotters.

2016-04-03 De voorlopig laatste bergrit ?

We moeten weer een tijdje langs de 'Highway' fietsen, maar in tegenstelling tot gisteren, is het vandaag erg rustig. We moeten ook nog twee langere beklimmingen van respectievelijk 9km en 13 km verwerken, maar ze gaan zeer geleidelijke omhoog, aan een gemiddelde, ik schat 5 à 6%. Dit zou wel eens de laatste lange klim voor een tijdje kunnen zijn, want een vooruitblik op de kaart toont minder reliëf voor de volgende dagen, wat niet wil zeggen dat het daarom makkelijke etappes worden, want korte opeenvolgende heuveltjes kunnen best ook afmattend zijn.
De laatste dagen komen we ook geregeld Thaise wielertoeristen tegen, niet in groep zoals thuis, maar wel individueel, en de meesten zijn volledig gekleed met gezichtsmasker als bescherming tegen de zon.
We zijn nu al wekenlang aan het fietsen bij temperaturen tussen de 35 en 40°C. Het blijft elke dag weer zweten, maar toch hebben we de indruk dat we het al beter kunnen verdragen.

Bospaddenstoelen.

Met vier op de brommer.

Afkoelen in de rivier.

2016-04-02 Highway 11.

Vandaag een rit van 101 kilometer met als voornaamste ingrediënt : Highway. Lange rechte wegen met voorbij razend verkeer. Gelukkig is er in het middenstuk nog een heuvelzone waardoor het toch nog enigszins aantrekkelijk blijft.
Automobilisten in Thailand hebben niet de gewoonte om snel te toeteren, behalve toen ik vandaag boven op een berg stond te wachten op MJ, en het me opviel dat de meeste chauffeurs heel even kort toeterden. Ik vermoed dat het was vanwege een gebedstempeltje langs de weg.
De meest verspreide warenhuisketens zijn ‘7-Eleven’ en ‘Tesco’. Zowat de enigen die de wettelijke uurregeling voor de verkoop van alcoholische dranken strikt volgen. Zo stond ik eens om 16u58 aan een kassa van een ‘7-Eleven’ en ik moest wachten tot er 17:00 uur verscheen op de kassa vooraleer men het flesje bier wilde of kon inscannen.

Lege bijennesten worden te koop aangeboden.

Gebedstempeltje langs de weg.

2016-04-01 Tempels, tempels en nog eens tempels.

Chiang Mai is een stad met tal van tempels in het oude stadsgedeelte. Het wordt dus nog eens een dagje tempels bezoeken. We kunnen er nog steeds van genieten, ook al bereiken we stilaan ons verzadigingspunt wat tempels betreft.

De tempels van Chang Mai, Thailand.

2016-03-31 Nachtelijk gezelschap.

Toen we vannacht naar het toilet wilden, moesten we wel even uitkijken, want in ons badkamertje zaten er niet alleen gekko’s, maar ook nog reuze kevers die zo’n 4 à 5 cm lang zijn.
Om 4u45 worden we gewekt door de gong in de tempel vlak naast ons guesthouse.
We weten dat er in de etappe van vandaag stevig moet geklommen worden in de eerste 42km, maar ondanks dat gaan we ons toch nog eens wagen aan een afstand van 100km. Toch zal het nog zwaarder uitvallen dan verwacht, want verderop zitten er ook nog heel wat korte pittige hellingen.
Volgens de weersvoorspelling zou het vandaag, net als gisteren, 37°C warm worden, maar omdat de zon vandaag veel nadrukkelijker aanwezig is, ligt de gevoelstemperatuur een flink stuk hoger dan gisteren.

Hot Springs.

2016-03-30 Het venijn zit hem in de staart.

Ons volgend belangrijk target is Chiang Mai, dat we in twee à drie dagen hopen te bereiken. In de regio waar we nu door fietsen zijn er veel natuurparken, niet de spectaculaire oerwouden zoals we die hadden in Laos, maar wel mooie bossen.
Tijdens een pitstop na 66km zeggen we tegen elkaar dat het vandaag behoorlijk vlot fietst en dat we de resterende 20km wel in één keer kunnen afleggen; of het zou moeten zijn dat er nog zware hindernissen opduiken, voegen we er al schertsend aan toe. Dat laatste hadden we beter niet gezegd, want in de resterende kilometers duiken er onverwacht toch nog enkele lastige hellingen op, in die mate zelfs, dat we toch nog eens een extra stop moeten inlassen om wat op adem te komen. In de rit van vandaag zit het venijn dus in de staart.

Crematorium.

2016-03-29 Een dagje als luxe toeristen.

In de wijde omgeving van Chiang Rai zijn er tal van bezienswaardigheden. Als we die met onze fiets willen bezoeken zouden we meerdere dagen nodig hebben. Maar deze keer doen we het eens anders, en profiteren van een dagje als luxe toeristen. We hebben een dagtrip geboekt waarbij we een privé chauffeur krijgen die ons zal rondrijden. Ons programma kunnen we zelf grotendeels samenstellen. Wij kiezen voor de volgende bezienswaardigheden: ‘The White Temple’, ‘The Black House’, ‘Thea Plantation’, ‘Monkey Cave (or Fish Cave Temple)’, ‘The Golden Triangle’, ‘Hall of Opium museum’. 
De meeste toeristen zouden ongetwijfeld ook kiezen voor een bezoek aan de ‘Long Neck Karen’, een bergstam die wereldberoemd is voor de vrouwen die metalen ringen dragen rond hun nek, maar wij kiezen daar bewust niet voor omdat wij er ons ongemakkelijk bij voelen om mensen te gaan bewonderen als een curiosum. Ook het feit dat deze mensen door de toeristische industrie van Myanmar naar hier gehaald zijn en hun dorp zelfs niet mogen verlaten, en ook nog aangemoedigd worden om zoveel mogelijk ringen te dragen. Terug keren naar Myanmar is geen optie, want dan vrezen ze geëxecuteerd te worden. Dit soort industrie willen we niet ondersteunen.
Onze chauffeur rijdt op de expresweg nooit harder dan 90km per uur, en toch hebben wij het gevoel dat het verschrikkelijk snel gaat. We zijn duidelijk niet meer gewend aan zo’n hoge snelheden. De dag dat ik zelf weer eens met de auto moet gaan rijden, zal het wat tijd vergen om er weer aan te wennen.

Onze privé chauffeur.

The White Temple.

The Black House.

Thee plukster.

Bezoek aan White Temple / Bouddha Cave / Golden Triangle

2016-03-28 Terug meer luxe.

Een korte etappe, langs opvallend rustige wegen, brengt ons vandaag tot in het stadje Chiang Rai. In de namiddag maken we een stadswandeling langs enkele tempels; maar het interessantste is voor ons toch wel het ‘Hill Tribe and Ethnographic Museum’. Het is een relatief klein en sober ingericht museum, maar je krijgt er een schat aan informatie over de verschillende bergstammen die in het noorden van Thailand leven. Sommigen zijn overgekomen uit Laos, China en Myanmar. We hebben nu meer info over de dorpen die we doorfietsten in Laos.
Aangezien we al eens eerder even in Thailand waren, is het deze keer makkelijker om ons aan te passen. Wie het in zijn hoofd nog niet heeft verleerd om in Belgische frank te rekenen zou het ook makkelijk hebben, want de Thaise Baht is ongeveer evenveel waard als destijds onze Belgische frank. Ons helpt het niets, want wij hebben het rekenen met de frank al lang achter ons gelaten. Terug in Thailand betekent weer meer luxe, en winkels waar van alles en nog wat te kopen valt.

 Clock Tower in Chiang Rai.

Emerald Boeddha in Wat Phra Kaew.

Foto's Noord Laos

De foto's van Noord Laos staan online

Klik hier voor de foto's

2016-03-27 Vaarwel Sabaidee-land.

Vandaag gaan we weer de grens oversteken van Laos naar Thailand. Enkele kilometers voor de grenspost stoppen we nog eens aan een klein winkeltje voor een laatste ‘Beer Lao’. De resterende KIP (munteenheid van Laos) geef ik cadeau aan de vrouw van het winkeltje die net bezig is met het verwerken van een pas geslachte hond. Voor een laatste keer zwaaien we naar de kinderen en roepen nog eens ‘Sabaidee’ (hello), maar voor ons betekent het deze keer 'Vaarwel'.
We kunnen met een zeer positief gevoel terugblikken op onze tocht van Zuid naar Noord door Laos. Vooral de prachtige natuur van het Noorden kon ons het meest bekoren. Het Noorden is toeristischer dan Centraal en Zuid Laos, waardoor er ook veel meer te kopen valt. Toch heb je naast de toeristische trekpleisters nog de authentieke bergdorpjes waar mensen nog op de traditionele manier leven.
Deze keer is het ‘Friendship Bridge IV’ die de grensovergang vormt tussen Laos en Thailand. We mogen echter niet al fietsend over de brug, maar we moeten weer eens de bus nemen. Omdat het vandaag weekend is, moeten we in Laos 1$ per persoon administratiekosten betalen, en de bus kost ons nog eens 4$ per persoon. Aan de kant van Thailand krijgen we wel weer een gratis visum voor 15 dagen.

Thaise grenspost aan Friendship Bridge IV.

2016-03-25/26 De Mekong rivier.

Er zijn twee mogelijkheden om tot in het grensstadje Houayxay te geraken: we kunnen er naar toe fietsen, of we kunnen een boot nemen over de Mekong rivier. Als we kiezen voor het fietsen, zijn het nog 450 loodzware kilometers door de bergen van noord Laos in tropische temperaturen. Dit, en de wetenschap dat er later in het noorden van Thailand nog bergen op ons liggen te wachten, doet ons besluiten om toch maar te kiezen voor de Mekong rivier.
De ‘Slow Boat’ doet er twee dagen over van Luang Prabang tot Houayxay met een overnachtingsstop in Pakbeng, een klein plaatsje van amper één straat groot, maar dat volledig leeft van de bootpassanten. Je hebt hier dan ook een ruime keuze aan restaurantjes en guesthouses. Het aan land gaan in Pakbeng is voor ons weer een kleine nachtmerrie, want we moeten weer met al onze spullen langs een zandberg omhoog klauteren. Gelukkig vind ik al snel drie Laotianen die tegen betaling maar al te graag willen helpen. De volgende ochtend ligt onze boot ergens anders aangemeerd, maar dan moeten we eerst door een andere boot om op de onze te geraken, en ook dan zoek ik hulp.
Gedurende twee dagen zitten we ongeveer negen uur op de boot, maar we vinden het alles behalve een saaie bedoening. Het is genieten van de wondermooie natuur en het leven langs de Mekong. Sommige dorpen liggen zo afgelegen, dat ze enkel via de rivier bereikbaar zijn. Geregeld moet de boot aan de kant om enkele Laotianen op te pikken of af te laden. Het is niet altijd makkelijk om een plaats te vinden waar de passagiers met al hun bagage op of af de boot kunnen klauteren. De Mekong is een machtige rivier met sterke stroming, stroomversnellingen en vooral veel verraderlijke draaikolken.
We zijn uiterst tevreden dat we ervoor gekozen hebben om met een boot de Mekong stroomopwaarts te varen, want we zijn weer een unieke ervaring rijker, en we kunnen het iedereen aanbevelen.

Onze boot voor de eerste dag.

Net afgeladen in een van de dorpjes.

Onze fietsen worden stevig vastgemaakt op het dak van de boot.

Boottocht over de Mekong rivier.

2016-03-24 De Alms ceremonie.

Elke ochtend, vlak na zonsopgang, kleuren de straten in Luang Prabang oranje van de monniken die op ronde gaan. De alm verwijst naar de pot die met een soort touw over hun schouder hangt, en waarin mensen langs de straat eten kunnen in doen. De mannen mogen recht staan, de vrouwen moeten neerzitten en mogen de monniken niet aankijken. Er wordt vooral rijst gegeven, en het is het enige maal voor de monniken voor die dag. De monniken delen ook uit aan de aller armsten en hun kinderen. Door eten te geven aan de monniken, hopen de gevers op een beter leven bij hun wedergeboorte. Deze ceremonie is geen unicum voor Luang Prabang, maar gaat ook door in heel het land, en zelfs de buurlanden met het Theravada Boeddhisme als godsdienst.
Iedere dag, in de late namiddag, wordt een van de belangrijkste straten in de stad afgesloten voor het verkeer, en wordt alles in gereedheid gebracht voor de avondmarkt. Er worden tientallen eetkraampjes opgezet, waar je voor een appel en een ei kunt eten. Ook tentjes waar men lokaal geproduceerd handwerk kan kopen. Een echt Nirvana voor wie op zoek is naar souvenirs.

De monniken tijdens het dagelijks ochtendritueel.

2016-03-23 Elephant Riding.

Wie uitgebreid Zuid-Oost Azië bezoekt, ontsnapt niet aan het groot aantal aanbiedingen voor ‘Elephant Riding’. Vijftien kilometer buiten Luang Prabang is er een ‘Elephant Village’ waar oudere olifanten een tweede leven krijgen dikwijls na zwaar labeur elders. Het bezoek aan een elephant camp is dikwijls onderdeel van een dagtrip, maar wij fietsen er gewoon naartoe. Zo’n rit op de rug van een olifant is weer eens wat anders. Vooraf was MJ er niet zo zeker van of ze het wel zou durven, maar er is absoluut niets om bang van te zijn. Je neemt plaats in een zitbank voor twee personen en je krijgt nog eens een gordel om ook. De begeleider zelf zit vooraan in de nek van de olifant. Halverwege vraagt de begeleider mijn fototoestel om wat foto’s te nemen van ons, en vraagt aan mij of ik zijn plaats wil innemen in de nek van de olifant. Heel even twijfel ik, maar zo’n unieke kans laat ik niet liggen !

Elephant Riding.

2016-03-22 Luang Prabang, Unesco werelderfgoed.

Wanneer we gaan ontbijten, is de Australische wildkampeerder er ook al. Het is maar een kort ritje tot Luang Prabang. 
We zijn al zo vroeg in het hotelletje, dat we nog een uurtje moeten wachten tot de kamer gekuist is.
Luang Prabang is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters in Laos, en is tevens erkend als Unesco werelderfgoed. Wie graag tempels bezoekt, komt hier zeker aan zijn trekken. Anders dan Vientiane heeft het eerder iets weg van een provinciestadje, veel groen en overal kleine steegjes waar je kan doorwandelen, een aangenaam stadje om te vertoeven.

Offerbloemen.

Een van de talrijke tempels.

Binnenzicht van een tempel.

2016-03-21 Gevaarlijk geschut.

De mannen gaan hier graag op jacht. Op wat ze jagen weet ik niet, ik heb nog geen enkele keer een schot gehoord in de bossen, of een jager met een buit zien huiswaarts keren. Ze hebben anders wel indrukwekkende geweren met onderaan een lader voor 20 à 30 kogels. Ik ken niks van wapens, maar weet zeker dat je met iets dergelijks in België niet over straat mag lopen, en zeker al niet in de huidige tijden van terreurdreiging. En als het geen geweer is hebben ze wel een gevaarlijk kapmes aan hun heup hangen.
Bij een bergrit ben ik goed voorbereid, en daarom noteer ik het profiel van de rit op een klein stukje papier dat ik dan op mijn stuurtas plak. Dit was het schemaatje van de rit van vandaag: 
p 1km – 1429mq 22km – 360mp 37km – 1049mq 52km – 300m

Tegen de avond zien we van op onze kamer een trekker zitten in het restaurant. Nieuwsgierig als we zijn gaan we er ook nog iets drinken, als we zien dat het een wildkampeerder is, vragen we hem of hij iets wil drinken met ons. Het is een Australiër op trektocht voor 5 maanden. Het feit dat hij al een tijdje onderweg is, zie je aan zijn vuile en gehavende kleren. Het is al bijna donker wanneer hij terug vertrekt op zoek naar een slaapplaats in het bos.

Gevaarlijk vuurwapen.

Gevaarlijk kapmes.

Laotiaanse vrouw.

2016-03-20 Een tafereel teveel.

Ook vandaag staat er weer een bergrit op ons programma. Bij dergelijke etappes proberen we de afstand toch te beperken tot zo’n 50km per dag. Dagen na elkaar langere etappes afleggen in deze omstandigheden, zou zich vroeg of laat toch wreken.
Het zijn heel rustige wegen door de bergen. In de dorpjes onderweg houden we geregeld halt. Het is zondag en dit is blijkbaar de dag waarop iedereen zich gaat wassen aan de gemeenschappelijke badplaats in het midden van het dorp. Het is er dan ook erg druk. Zeker vandaag nu er blijkbaar ook verkiezingen zijn. Het is fascinerend om te zien hoe de mensen hier leven, tot ik bij een van de stops even door de straat wandel, en moet zien op welke barbaarse manier men een hond aan het slachten is. Ik bespaar jullie de details, lang kon ik het niet aanzien. Ik werd er bijna misselijk van, zelfs nu nog als ik er aan terugdenk. Dit tafereel had ik liever niet gezien. Mijn mooi idyllisch plaatje van Laos en de kleurrijke bevolking krijgt hierdoor wel een flinke deuk. Toeristen die een georganiseerde reis maken, of backpackers die met openbaar vervoer van de ene plaats naar de andere reizen, blijven meestal gespaard van dit soort taferelen. Al fietsend zie je veel meer, maar het is niet altijd even fraai.

Niet slecht om met zo’n zicht op te staan.

 

Publieke badplaats in een bergdorpje.