2015-06-10 Daar zijn ze al weer, de ‘tehlikeli köpekler’

Nu we in Turkije zitten wordt het tijd om me te wapenen tegen de ‘tehlikeli köpekler’, de gevaarlijke Turkse honden. Steentjes heb ik al in mijn achterzak, nu nog een stok om mee te dreigen indien nodig. Het enige wat ik voorlopig vind is een plastic latje maar dat moet volstaan. Vijftien kilometer verderop heb ik al prijs. Plots duiken er uit enkele bosjes langs de weg vier kleppers van honden op, wild blaffend en met de tanden bloot. Als adrenalineshot kan dat tellen. Ik begin zelf met heel hard te brullen, dat helpt altijd om ze nog even op een veilige afstand te houden. Ik stop mijn fiets, pak mijn dreigstok en trek ten aanval. Het werkt. Ze keren zich om en lopen blaffend de andere kant op. Ze blijven wel op de weg lopen in de richting vanwaar MJ nog moet aankomen. Ik kan niet anders dan ze achternalopen zo niet wordt MJ het slachtoffer. Gelukkig is mijn conditie voor mijn leeftijd nog behoorlijk goed en heb ik voldoende longinhoud stemvolume om de nodige decibels te produceren. Uiteindelijk vluchten ze dan toch de velden in. Wanneer ik terug bij mijn fiets kom zie ik dat ze bezig waren met het kadaver van een andere hond verorberen.
Het terrein wordt steeds heuvelachtiger en lastiger. Na 54km bereiken we Kırklareli. We moeten een keuze maken: we stoppen hier voor vandaag of we rijden nog minstens 30km verder tot een volgend plaats. We weten dat het verderop nog zwaarder fietsen wordt, dat er verderop minder kans is om vlot een overnachting te vinden en er is mogelijk regen op komst. We opteren ervoor om een hotelletje op te zoeken in Kırklareli. We respecteren hiermee de woorden van Jürgen, de wijze Duitser: ‘Save your energy for later’.

2015-06-09 Weer in het ons vertrouwde Turkije, een heerlijk gevoel.

Bij de eigenaar van de camping is Biser kan ik ons overschot aan Bulgaarse Lev inruilen voor Euro’s. We houden wel nog voldoende Lev over om voor de grensovergang nog iets te kunnen eten en/of drinken. In Svilengrad spenderen we onze laatste Bulgaarse Lev’s aan een fles spotgoedkope flutwijn van twee liter die we willen mee nemen naar Turkije voor bij het avondeten, wetende dat wijn in verhouding vrij duur is in Turkije. De laatste kilometers tot de grens met Turkije lopen langs een autostrade. Ik had verwacht dat we het hier zeer druk zou zijn, vooral dan van truckers, maar niets is minder waar. Dit is misschien wel het rustigste stukje weg dat we in Bulgarije gefietst hebben. Het doet me terugdenken aan onze trektocht van twee jaar geleden toen we in Israël op de dag van Jom kipoer (zowat de belangrijkste feestdag voor joden en tevens in gans het land een autoloze zondag) langs de verlaten autostrade van Tel Aviv naar Jeruzalem fietsten.
Op dag 37, precies om 12u rijden we het ons ondertussen vertrouwde Turkije binnen. Van Budingen tot aan de grens met Turkije hebben we exact 3.069km afgelegd. Bij de grenscontrole wil men wel de inhoud van onze bagage vluchtig doorzoeken. Enkele zakken moeten we van de fiets halen en openen. Ik vraag me nog steeds af waar ze naar op zoek waren. Ondertussen waren ze wel geïnteresseerd naar onze reisplannen. Misschien was het vluchtig doorzoeken van enkele tassen gewoon een excuus om een babbel te kunnen maken. Ondertussen moeten de auto’s die achter ons komen maar geduld hebben.
Weer in Turkije, het is een beetje als weer thuis komen, hoe raar het ook klinkt.
Dit is de derde keer dan we in Turkije komen fietsen. Wanneer we even later door Edirne fietsen horen we weer voor het eerst de gezangen weerklinken die vanuit de minaretten de praktiserende moslims oproepen voor een zoveelste gebed. Vraag me niet waarom, maar ik wordt er door ontroerd. Turkije en zijn bevolking,  het ligt me nauw aan het hart.
Voor onze eerste overnachting in Turkije kunnen we al meteen terecht op een camping. Wanneer we er toekomen ligt alles er nog wat verlaten bij. Het enige dat min of meer in orde is, is het zwembad, voorlopig iets wat aan ons nog niet besteed is. Er is geen levende ziel te bekennen. Pas na enige tijd duikt er een dame op, ze had een middagdutje gedaan. Het is een camping op z’n Turks, maar voor ons meer dan voldoende.

2015-06-08 Bijna kwamen we in een vluchtelingenkamp terecht

In de eerste 30km tussen Gurkovo en Nova Zagora krijgen we nog een mooi stukje Bulgarije te zien. Daarna wordt het weer vlak en minder interessant. Vanaf Nova Zagora rijden we volgens de kaart op een kleinere weg maar wel met een nieuw vlekkeloze asfalt laag. Aanvankelijk dachten we vandaag 91km te fietsen tot Simeonovgrad maar de fietsomstandigheden waren zo goed dat we er al zijn om 13u45, we zaten wel al om 7u30 op de fiets. We willen nog doorrijden tot Harmanli. Bij het binnenrijden van Harmanli zien we een bordje langs de weg dat aangeeft dat er een camping is op 100m. Van een camping zien we echter niets. We vragen aan een passant. De man geeft de indruk begrepen te hebben wat we zoeken en neemt ons mee. De camping zou net om de hoek zijn maar we zien al meteen dat hier iets niet klopt. Het is geen camping maar een kamp voor vluchtelingen. Gelukkig is er net een dame die vlot Engels praat (waarschijnlijk afkomstig van de UK) die weet uit te leggen dat we de weg verder moeten volgen en dat we nog wel een  bordje tegenkomen, ‘About 10 minutes on the bike’ zegt ze erbij. We komen inderdaad nog een bordje tegen en nu begrijpen we ineens dat de afstand op de bordjes aangeeft hoever het nog is tot de volgende afslag. Bij het buitenrijden van Harmanli zien we dat de volgende afslag voor de camping nog 10km ver is. Uiteindelijk bereiken we de camping na 120km. De camping is gelegen aan de rand van een klein dorpje en de Engelstalige eigenaar weet ons te vertellen dat er in het dorpje een zeer goed restaurantje is, waar je kan eten voor geen geld. Voor onze laatste avond in Bulgarije gaan we dan maar uit eten. Voor een heerlijk slaatje van tomaat, komkommer met kaas, gegrilde kotelet, frietjes en een fles heerlijke wijn, betalen we omgerekend 9 euro in totaal.

2015-06-07 Reorganisatie en een ontmoeting die onze plannen wel eens danig zou kunnen wijzigen

We beginnen te beseffen dat sommige zijzakken achteraan té zwaar geladen zijn wat té belastend is voor het kliksysteem waarmee ze bevestigd worden aan de fietsen. Daarom besluiten we om de manier waarop onze bagage is verpakt eens te reorganiseren waardoor er meer gewicht komt in de boven zak en minder gewicht in de zijzakken achteraan.

Op de camping stond er ook een kolonie Nederlanders die een soort van begeleide toch maken, een organisatie van het Nederlandse ANWB. Wanneer we tegen 8u de camping willen verlaten zijn de meesten van hen ook al wakker en komen nog eens een babbel doen. Ze zijn onder de indruk als ze horen wat onze plannen zijn en sommigen, vooral mannen, zijn dan weer jaloers op ons.
Ons traject van vandaag loopt langs een weg die niet extreem druk is maar ondanks dat het vandaag zondag is zijn er toch veel vrachtwagens en het zijn haast allemaal Turkse truckers. Onderweg heb ik eens een babbel langs de weg met zo’n Turkse trucker. Hij spreekt een net verstaanbaar Engels-Duits taaltje. Wanneer hij hoort waarmee we bezig zijn zegt hij ‘Are you OK’ en tikt tegelijkertijd met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd, hij kan het maar niet vatten.
We rijden door mooi groen maar behoorlijk bergachtig gebied. Na de picknick stop volgt er zelfs een lange beklimming van ruim 10km. Gelukkig is het een gelijkmatige klim en niet al te steil aan 6 tot 8%. Het is het soort beklimming waar ik echt dol op ben, MJ waarschijnlijk iets minder. Boven op de top zijn er enkele drankgelegenheden waar we genieten van een welverdiende pint.

In de lange afdaling die daarna volgt zie ik aan de andere kant van de weg een trekker langs de kant van de weg zitten te picknicken. Zoals gewoonlijk stop ik meteen om eens een babbeltje te maken en dit wordt meer dan een gewone ontmoeting. Het is een Duitser, Jürgen Flamm, die al anderhalf jaar onderweg is en nu weer richting Duitsland fietst. Hij heeft ook in centraal Azië, China en Zuid - Oost Azië gefietst. Hij bezit dus een schat aan informatie voor ons en hij kan het zich blijkbaar allemaal goed herinneren. Hij zegt dat we er toch nog eens moeten over nadenken over het traject dat wij willen volgen. Waarom via Iran en Turkmenistan? Volgens hem zou het veel makkelijker zijn moesten we vanuit Turkije een traject volgen via Georgië, Azerbeidzjan, een boot nemen over de Kaspische zee, dan fietsen door Kazakstan, Oezbekistan, Kirgizië, China (hij vond China de max).
Er zijn inderdaad een aantal goede reden om dit traject in overweging te nemen: meer noordelijker en minder heet, geen kledingvoorschriften in Iran, minder lange wachttijden voor visa, Turkmenistan waar we toch maar de trein wilden nemen vermijden… We hebben veel stof tot nadenken. We zijn thuis met een open geest vertrokken en de idee dat het nog alle kanten uit kan. Wait and see.

2015-06-06 In amper vijf weken totaal op

De grootste boosdoener voor je remblokjes is de kombinatie regen en vuile wegen. Door het vele slechte weer waren mijn remblokjes achteraan al ver gevorderd maar door de regen van gisteren zijn ze nu volledig op. Als ik mijn achterste rem wil gebruiken hoor ik alleen maar het geluid van metaal op metaal. Mijn achterste remmen kan ik niet meer gebruiken. Na 15km stoppen we in een eerste dorpje en ik ga het er toch op wagen om de remblokjes te vervangen. Ik beschouw mezelf niet echt als een echt handige Harry maar het is een nieuw systeem van remblokjes dat normaal gezien makkelijker te vervangen zou moeten zijn. Het is inderdaad een handig systeem en het lukt me zonder problemen de remschoentjes te vervangen. Ik had wel 4 paar reserve remblokjes mee maar als ze aan dit tempo gaan afslijten gaan we niet ver geraken. Toen ik mijn fietstassen achteraan wilde afnemen bleek er ook nog eens een probleem te zijn met het kliksysteem van een van de tassen. Gelukkig lukt het me ook om zelfs dat probleem weer op te lossen.
Gisteren had een Frans sprekende Belg, die onze verwaterde Belgische vlagjes nog had herkend, voorspeld dat het ook vandaag nog slecht weer zou zijn, maar niets is minder waar. Het is mooi weer, het wegdek is behoorlijk en we kunnen nog eens volop genieten van het schitterende landschap.

2015-06-05 Nat begonnen, droog geëindigd

Gisteravond was het al aan het donderen en wanneer we vanochtend buiten kwamen was het aan het regenen. De eerste 50km moeten we door de gietende regen, allesbehalve aangenaam fietsen. In de loop van de namiddag stopt het gelukkig met regenen en wanneer we Pavlikeni binnenrijden laat de zon zelfs zien dat ze er ook nog is. Alle nattigheid is al snel vergeten. We vinden vrij snel een hotelletje en we gaan nog eens badkamer koken.

2015-06-04 Met de hulp van een jongeman als tolk

Wanneer we ’s morgens aan de hostel onze bagage weer op de fietsen willen laden zijn er twee andere trekkers net hetzelfde aan het doen. Het zijn twee Duitsers die op weg zijn naar de Zwarte Zee.
Ondanks de 109km en enkele stevige hellingen maar gelukkig overwegend degelijk asfalt wordt het al bij al weer een niet al te moeilijke etappe.
Bij onze zoektocht naar een hotelletje rijden we eerst naar een hotel dat ik in mijn GPS vind, maar veel te duur voor ons. Een tweede hotelletje uit de lijst van mijn GPS vinden we niet. We gaan het anders aanpakken. We spreken een jong koppeltje aan en beginnen met de vraag of ze Engels spreken, wat het geval is. Ze stappen meteen met ons mee tot aan een klein hotelletje waar we wel een goedkope kamer kunnen krijgen. De jongeman gaat mee binnen en speelt voor mij als tolk.

2015-06-03 Perziken met майонеза

Gisteren had MJ een pot perziken en plattekaas gekocht voor het ontbijt, althans dat dacht ze toch. De verpakking van de plattekaas zag er net uit zoals je dat thuis verwacht, maar bleek echter… mayonaise te zijn. Achteraf kan je inderdaad in het Bulgaars geschrift het woord mayonaise herkennen. Een grappige miskoop.
Vandaag is het onze eerste echte rustdag. We doen het allemaal rustig aan., eens door het stadje wandelen, wat inkopen doen, een middagdutje doen, de blog bijwerken, kijken waar we morgen naar toe fietsen, alles heel relaxed.

2015-06-02 Een vlotte dag

Op het dorpspleintje van Sinagovtsi gaan we onze drinkbussen vullen aan de bron waar alle dorpelingen hun drinkwater komen halen. Het wordt vandaag een rustige rit van 96km tot Kozloduy. De eerste 30km gaan nog langs een matig drukke weg maar vanaf een afslag richting Lom komen we op een rustigere weg terecht. Guido en Agnes schreven op hun blog dat de wegen in Bulgarije verschrikkelijk slecht waren maar in de twee dagen dat wij nu al in Bulgarije fietsen hadden we op enkele stukken na altijd al behoorlijk asfalt. Dat kan nog veranderen maar misschien nemen wij wat grotere wegen die daarom niet noodzakelijk druk zijn.
In mijn GPS had ik in Kozloduy een hostel gevonden. Meestal staat een hostel voor een goedkope overnachting met beperkt comfort maar deze keer is dat niet het geval. Voor omgerekend 30€ per dag krijgen we hier een luxe appartement met alles er op en eraan. MJ zegt meteen van twee overnachtingen te boeken en er hier een eerste rustdag in te lassen. We kunnen al onze kampeerspullen verluchten en onze fietskleding eens deftig laten wassen.

2015-06-01 Eind goed al goed

Ik heb andere trekkers al vaak horen prater over de website warmshowers waarop mensen overnachtingen aanbieden, vergelijkbaar met couchsurfing of airbnb. Nu ik toch wat tijd en internet heb ga ik die warmshowers eens bekijken. Eenmaal aangemeld ga ik eens op de interactieve kaart op zoek naar een mogelijke overnachting in de buurt van Vidin. 15km voorbij Vidin in het dorpje Sinagovtsi kom ik de naam Annelies Buggenhout tegen. Dat klinkt als een vrij Vlaamse naam. We besluiten om eens een overnachting via die warmshowers te proberen.
Eenmaal de grens over wil ik in een bank mijn laatste briefjes Servisch geld gaan omruilen maar blijkbaar kan dat niet, je kan enkel euro’s of dollars omruilen.
Op de website van warshowers stonden gps-coördinaten van Annelies maar dat blijken de coördinaten van het dorpje zelf te zijn en niet waar ze juist zou wonen. We vragen het even bij enkele mensen die op een terrasje aan een bar zitten. Het zegt hen echter niets, ze vragen of ik geen telefoonnummer heb. Ik haal mijn notebook boven check even of er geen telefoonnummer vermeld staat op de website, maar er staat geen nummer vermeld. Dan probeer ik Annelies Buggenhout op te zoeken in facebook en wanneer ik dan aan de mensen op het terras haar foto kan tonen weten ze plots wel over wie het gaat. Het zou enkele kilometer buiten het dorp zijn. Een vrouw is zelfs zo behulpzaam om voorop te fietsen. Uiteindelijk komen we bij een huis terecht waar echter niemand thuis. De deuren staan open maar het ziet er volgens mij niet echt uit alsof je daar gasten kan ontvangen. De behulpzame vrouw die met ons was meegefietst wil ons nog van alles duidelijk maken maar we verstaan er helaas niets van. Ik heb zelfs de indruk dat ze uiteindelijk wat boos wordt.
We zullen uiteindelijk toch naar iets anders op zoek moeten gaan. Vlak in de buurt had ik nog een bord gezien naar ‘Green Peace’, een plaats met verschillende zwembaden en waar je ook zou kunnen overnachten. Bij aankomst zien we dat men nog volop bezig is met het poetsen en klaarmaken. Het vakantieseizoen is nog niet begonnen. Wanneer even later de eigenaar aankomt die Engels spreekt vragen we of we daar kunnen kamperen of een kamer huren. We mogen er kamperen en we kunnen in het gebouw terecht voor een wc en douche, we krijgen zelfs nog een handdoek en douchezeep ter beschikking. Allemaal gratis. Indien we wilden mochten we zelfs in een kamer overnachten maar wij verkiezen nog altijd ons tentje. Zo zijn we aan het eind van de dag toch nog goed terecht gekomen. We fietsen nog even terug naar het dorpje om wat inkopen te doen. Nu maar hopen dat Captain Emiel (de nachtwaker) er nog aan denkt om vanavond de vijf dobbermannen niet los te laten op het terrein.

2015-05-31 Foute kaart, foute beslissing

In de eerste 33km moeten we door 18 onverlichte tunneltjes fietsen. De lengte varieert van 50m tot 278m. Uit veiligheidsoverweging zetten we ons achterlicht op automatische stand en trekken onze fluovestjes aan.
Tijdens een tussenstop bekijken we onze kaart nog eens. We zien dat er een camping zou kunnen liggen op een plaatst die gunstiger ligt zowel voor de etappe van vandaag als morgen. Een ding doet ons nog twijfelen: op de kaart staat een gele weg die ik niet terugvind in mijn GPS. We gaan er van uit dat de kaart wel eerder juist zal zijn dan mijn GPS en wagen het er op om onze plannen voor vandaag te herzien. Helaas voor ons was de kaart fout en bestaat de weg wel degelijk niet. Daardoor zijn we genoodzaakt ons traject nog eens te verleggen. De enige mogelijkheid die we nog hebben is tot het stadje Negotin rijden maar dan wel langs een behoorlijk zwaar traject. Er moet veel bergop gereden worden en vaak kilometers lang aan 8% (op de kaart staat wel 10% maar dat is volgens ons aanvoelen overdreven). We hadden afgesproken om proberen te skypen met onze kinderen en kleinkinderen om 17u30. We bereiken nog net op tijd een hostel waar we meteen op het onbeveiligd internet kunnen.
Vandaag zijn we onderweg nog twee trekkers tegengekomen, een Duitser die op weg is van Istanbul naar Duitsland en een jonge man uit Brugge die al meer dan twee maanden onderweg is richting Turkije.
Servië is een zeer goedkoop land om door te reizen. Je mag de prijzen van voeding en overnachtingen delen door twee en soms nog minder vergeleken met de prijzen thuis.
Morgen trekken we richting Bulgarije.

2015-05-30 Het mooiste stukje Donau

Wanneer ik om 6u30 mijn dagelijks verslagje begin te schrijven krijg ik al meteen een koffie aangeboden.
In Banatska Palanka moeten we meer dan een uur wachten op de ferry om ons over de Donau te zetten. De overtocht zelf duurt ook nog eens 45 minuten. We hebben al veel langs de machtige Donau gefietst. De Donau Radweg in Duitsland vonden we maar niks, het stuk in Oostenrijk vonden we al veel mooier maar het mooiste stukje hebben we zonder meer vandaag gefietst, ontroerend mooi en naar het einde van de dag zelfs spectaculair. De Donau is hier zo breed dat je eerder de indruk hebt langs een meer te fietsen dan een rivier. De Donau vormt hier ook de grens tussen Servië en Roemenië.
Het was de bedoeling om vandaag te kamperen op een camping een twintigtal kilometer voorbij Golubac. In Golubac doen we onze inkopen voor het avondeten. Ik informeer voor de zekerheid nog eens of er verderop wel degelijk een camping is. Er is een camping maar men is niet zeker of ze al bruikbaar is. Men raad ons aan eerst te informeren bij de eigenaar die enkele kilometers voor de camping een restaurant uitbaat. De eigenaar zegt dat de camping open gaat om 17u. Het is pas 15u15, veel te vroeg dus en we drinken dan nog maar een biertje in het restaurant. Wanneer we een uurtje later toch al aankomen op de camping blijkt dat we er wel al meteen terecht konden en ons tentje al hadden kunnen opzetten. Andere gasten komen ons al meteen waarschuwen dat er geen water is op de camping. Op zich vinden we dat niet zo erg, dan nemen we maar eens geen douche. Om 18u komt er een dame langs met een papier dat elk van ons moet invullen. Dan wil ze ook nog eens 700 dinar vragen, gewoon om daar ons tentje te mogen neerzetten voor de nacht. Dat vinden we schandalig veel voor een camping waar niet de minste voorziening is. Bovendien vinden we toch dat de eigenaar ons voorafgaandelijk had kunnen vertellen dat er geen water was. Puur uit principe weiger ik die 700 dinar te betalen. Dan pak ik nog liever ons tentje weer in om enkele kilometers verderop een goedkope kamer te huren. We waren net bezig met het avondeten. We eten ons bord leeg, doen nog de afwas, pakken alles weer in en rijden gewoon verder tot Dobra waar er een vriendelijke dame ons een kamer aanbied met alles er op en eraan, inclusief internet en een soort van cake als verwelkoming. Ik krijg haar wel met moeite uitgelegd dat we geen avondeten meer moeten hebben.

2015-05-29 De gastvrije Serviërs

Om 8u zitten we al weer op de fiets en toch hebben we de klok rond geslapen. Het wordt een mooie fietsdag, mooi weer, aangename rustige wegen, geen spectaculair maar toch boeiend landschap en onderweg enkele leuke dorpjes.
Wanneer we ’s middags op een bank in een parkje zitten te picknicken stop er een man op de fiets. Hij haalt een plak chocolade uit zijn tas en geeft ze ons met de woorden ‘Welcome’. Servië begint ons steeds meer te bevallen.
Onderweg komen we uit de andere richting nog twee trekkers tegen. Het is een jong Frans koppeltje. Ze hebben twee jaar gewerkt voor een Frans bedrijf met een vestiging in Istanbul. Hun werk zat er op, ze hebben zich twee fietsen en het nodige kampmateriaal aangekocht in Istanbul en zijn nu op weg naar Parijs. Het is hun allereerste fietstocht en ze zijn al meteen gebeten door de microbe en weten nu al met zekerheid dat er nog meerdere tochten zullen volgen.
In Bela Crkva, wat witte kerk betekend, zijn er talrijke meertjes met meerdere campings. We kiezen voor de eerste camping. We krijgen al meteen bij aankomst een tas koffie aangeboden en even later komt de eigenaar nog eens langs met twee halve liters bier. De man spreekt vlot Engels en wil heel graag een praatje met ons maken. Hij is de camping pas sinds vorig jaar opgestart en wil vooral weten wat onze ervaringen zijn met andere campings in Servië.

21015-05-28 Na regen komt…

Een grote stad uitrijden is zelden een aangename ervaring maar in Belgrado valt dat best mee. In Servië is het verkeer opmerkelijk veel minder druk dan bij ons, zelfs op een spitsuur. Eenmaal we de brug over de Donau zijn gepasseerd zien we weer een bordje van de R6 Europese fietsroute. We wagen het er nog eens op om het te volgen. We komen terecht op een dijkpad dat door de hevige regens van de voorbije dagen is herschapen in een slijkerig pad. Zodra we een mogelijkheid hebben keren we terug naar de grotere weg. De weersvoorspellingen waren alvast juist. Het is gestopt met regenen, de zon krijgen we vandaag nog wel niet te zien en het is nog behoorlijk frisjes. Eindelijk kunnen we vandaag weer eens kamperen. Het is een kleine camping waar haast uitsluitend Serviërs een buitenverblijfje hebben of vast verblijf. De mensen zijn vriendelijk en zeer behulpzaam. Bij het onthaal kregen we al meteen twee stoelen. Wanneer ze zien dat we onze borden op onze schoot moeten zetten bij het eten komt een vriendelijke man ons meteen ook een tafel aanbieden én enkele aardbeien.
Na het slijk van vanochtend hebben onze fietsen weer een poetsbeurt nodig. Het is hardnekkig slijk dat er precies blijft aanplakken als cement.

2015-05-27 Ook onze waterbestendigheid wordt danig op de proef gesteld.

Ik kan me niet herinneren dat we op een van onze vele eerdere trektochten gedurende zo’n lange periode af te rekenen hadden met regenweer. Ook vandaag moeten we weer eens vertrekken in de gietende regen. Grote plassen aan de rand van de weg waar wij moeten fietsen maakt het haast onmogelijk om mogelijke gaten in het wegdek te zien. Bovendien rijden we langs een weg waar het behoorlijk druk is en er als fietser geen uitwijkmogelijkheden zijn. Gevaarlijk en onverantwoord om zo nog verder te blijven fietsen. Na amper 10km houden we het voor bekeken en besluiten om verder de trein te nemen naar Belgrado. Omdat we het gebroken Engels van de man aan het loket moeilijk verstaan weten we niet precies wanneer er een trein richting Belgrado komt. Uiteindelijk moeten we nog anderhalf uur wachten. Met twee zwaar bepakte trekkersfietsen de trein nemen is altijd een stresserend gedoe, vooral omdat je al de bagage van de fietsen moet halen en dan alles nog in de trein moet krijgen waar alles in een smal gangetje moet gans achteraan de trein. Gelukkig is Belgrado de allerlaatste halte van de trein en kan het uitstappen wat rustiger verlopen. De poetsploeg stond al klaar maar liet ons rustig uitstappen.
Wanneer we in de namiddag nog eens op restaurant gaan moeten we toch wel enige tijd wachten op ons eten. Al die tijd zit er aan het tafeltje naast ons een vrouw die ons plotseling aanspreekt en met een perfect Hollands accent vraagt of wij Nederlands praten. Haar verhaal: ze is afkomstig uit Kosovo, is 25 jaar geleden met haar man naar Nederland vertrokken voor zijn werk. Later brak de oorlog uit in ex-Joegoslavië en zijn ze in Nederland blijven wonen , pas nu is ze, ondertussen gescheiden van haar man, teruggekeerd naar Servië om hier een nieuw bestaan op te bouwen.

2015-05-26 Dobra dan

Vanochtend zijn we toch nog eens droog vertrokken. De lucht is hoogzwanger van nieuwe regenbuien maar het blijft droog tot we Novi Sad binnenrijden en het water weer met bakken uit de lucht valt. We hadden gehoopt weer te kunnen kamperen maar dat valt weer eens letterlijk in het water.
In Novi Sad spreekt een jong meisje ons aan in het Engels: 'You are from Belgium?'. Ze heeft ons vlagje herkend. Ze heeft zelf enkele maanden in Menen gewoond. Vergeleken met de Hongaren zijn de Serviërs minder afstandelijk. Ze spreken je sneller aan en het begint telkens met de verwelkoming ‘dobra dan’. Bevoorrading is geen probleem want je vind overal wel winkeltjes.

2015-05-25 Geslaagde waterbestendigheidstest

Ons tentje, een Nordland 3SI van Nordisk, is vannacht met glans geslaagd voor de waterbestendigheidstest. Het begon gisterenavond met een onweer en daarna heeft het de godganse nacht onophoudelijk geregend. De regen weet van geen ophouden. Voor de komende twee dagen word nog meer regen verwacht. Vanwege de weersomstandigheden besluiten we onze planning nog eens te herzien. We wilden vandaag tot Novi Sad rijden maar maken er dan toch maar een ultra korte etappe van 18km tot in Sombor van, waar we in de gietende regen op zoek gaan naar een kamer.
Voor het eerst gaan we niet zelf koken maar gaan op restaurant. Voor elk een gigantisch grill-mix met een fles wijn van een liter en dat alles voor amper 20 euro. We hebben in een keer genoeg vlees verorberd voor minstens drie dagen. Voor de rest van de dag genieten we van de luxe van een hotelkamertje, zeg maar cocoonen.

2015-05-24 Eerste echte grenscontrole

Alle was gedaan, fietsen gepoetst en gesmeerd, ik nog eens glad geschoren, voldoende proviant om het pinksterweekend door te komen. We zijn dus op en top klaar voor het laatste stukje in Hongarije en de overgang naar Servië.
In de eerste 15km moeten we nog een bergzone over. Daarna daalt het langzaam naar het dal van de Donau, maar dan wel meer dan stevig golvend waardoor er toch nog vaag stevig en/of lang moet geklommen worden.
Landschappelijk vinden we het traject van vandaag tussen Komló en Mohacs het mooiste van gans Hongarije. Het is pittig maar volop genieten.
We dachten met onze laatste 630 HUF (2,10 euro) toe te komen tot in Servië maar vergeten wel een ding. In Mohacs moeten we nog een overzetboot nemen over de Donau. Ik zal dus toch nog eens 2000 HUF uit de muur moeten halen. In een cafeetje op enkele kilometers van de grens drinken we nog een laatste pint en de resterende Forints doe ik cadeau aan de caféeigenaar.
De grensovergang van Hongarije naar Servië is de eerste die me niet onberoerd laat. Mogelijk is het omdat dit de eerste grensovergang is waar er echte controle is en we in een land terecht komen waar we nog nooit eerder waren.
We hebben zo onze twijfels of er in Bezdan wel degelijk een camping zal zijn. Eerst moeten we even zoeken naar een bank waar we Servische Dinars kunnen opnemen en dan op zoek naar een mogelijke camping. En ja hoor, ze is er wel degelijk. Het is een eerder primitieve camping maar meer dan voldoende voor ons. In het receptielokaaltje, waar ik op dit eigenste ogenblik mijn verslagje schrijf, speelt er op de achtergrond typisch Servische volksmuziek. Wat moet een mens nog meer hebben om in de stemming te geraken. Ik geraak er haast door geëmotioneerd.

2015-05-23 Moessonregens in Hongarije?

In onze planning hadden we wel rekening gehouden met de moessonregens in zuid-oost Azië maar niet dat we ze al in Hongarije zouden tegenkomen.

Ook vannacht stonden de hemelsluizen wijd open. We krijgen onze kleren nog maar amper gedroogd. Voor de derde dag op rij vertrekken we weer eens in regenuitrusting. Gezien de aanhoudend slechte weersomstandigheden verleggen we ons traject nog eens en wijken we uit naar een camping waar we eventueel nog een bungalow kunnen huren.
Gelukkig stopt het in de loop van de voormiddag eindelijk toch nog eens met regenen en de zon komt zelfs al eens tevoorschijn. Vermits het maar een relatief korte etappe is zijn we al vrij vlug op de camping. We informeren naar de prijs van een bungalow. 12000 HUF (40 euro) vinden we toch wat veel. We gaan dan toch maar even op  zoek of er geen droog plaatsje te vinden is waar we ons tentje kunnen opzetten.  Op de camping is er ook een wasmachine en we profiteren er van om eens een uitgebreide was te doen. Een droogkast is er niet en we hangen onze was dan maar op aan een waslijn onder een afdak. Wanneer we in de namiddag nog eens naar Komló fietsen om de nodige inkopen te doen) voor het weekend (een ommetje van 10km) krijgen we nog een serieuze bui over ons hoofd, dat beloofd voor onze was,  maar wanneer we terug op de camping aankomen en het alweer is opgeklaard blijkt alles toch droog te zijn.
Komló is onze laatste stop in Hongarije, morgen hopen we tot in Servië te geraken.

2015-05-22 De berg die gaat liggen

Voor het eerst sinds we thuis vertrokken slapen we eens niet in ons tentje maar in een lekker warm en zacht bed, maar merkwaardig genoeg hebben we deze nacht voor het eerst lang wakker gelegen in ons bed.
Nu we er de gelegenheid toe hebben profiteren we er van om eens een stevig ontbijt klaar te maken, omelet met champignons en enkele vergeten tomaatjes.
Al van bij het vertrek is het al weer aan het regenen en dat zal weer eens voor zowat de ganse dag zijn. Maar niet alles is kommer en kwel want we kunnen toch nog genieten van de noorderwind die ons een duwtje in de rug geeft.
Als fietser is het makkelijker fietsen als je de hellingen op voorhand goed kan inschatten. We hebben al veel ervaring op dat vlak maar toch gebeurt het nog eens dat je het anders inschat. Soms heb je de indruk dat het hooguit vals plat is en moet je toch in een klein verzet gaan fietsen. Op andere momenten heb je soms de indruk dat er een stevige helling op komst is maar als je er dan eenmaal aan begint is het veel makkelijker dan verwacht. MJ heeft hiervoor een mooie uitdrukking: ‘het is alsof de berg plots gaat liggen’. Mooier kan ik het niet uitdrukken.
Na weer zo’n kletsnatte dag opteren we weer voor een dak boven ons hoofd. Op de camping in Igal hebben ze hutjes die op zich erg primitief zijn maar met de huidige weersomstandigheden voor ons meer dan welkom.