2015-07-20 Je zou voor minder vegetariër worden

Het wordt een vrij korte rit vandaag en voor de afwisseling nog eens over perfect asfalt. Het is weer een aankomst bergop, de laatste 7km gaan stevig omhoog mét wind op kop.
75% van de auto’s die hier rondrijden zijn Lada’s en voor het overige Europese of Japanse merken en een mij niet bekend merk dat waarschijnlijk van Russische makelij is.
In de kleine dorpjes is er langs de weg veel bedrijvigheid. Schapen en koeien worden gewoon langs de weg geslacht, van koelvakken heeft men hier nog geen notie. Wanneer we in de namiddag over de markt in Sheki lopen zien we ook kraampjes waar het vlees in open lucht ophangt of gewoon op een tafel ligt. Met dit soort toestanden zullen we moeten leren leven want het zal steeds vaker voorkomen. Hygiënisch is het niet, laat staan dat het er smakelijk uitziet. Voor ons wordt het vandaag alvast een vegetarisch menu, onze goesting in vlees is even over.

2015-07-19 Een zware keuze

Er lopen twee wegen richting Baku, een noordelijke en een zuidelijke. Aanvankelijk hadden we gekozen voor de zuidelijke route omdat deze veel vlakker is. De man die vanochtend aan het onthaal zat van het hotel probeerde ons er van te overtuigen om toch de noordelijke route te nemen. Hij brengt ons toch aan het twijfelen. Onderweg tijdens de picknickstop zetten we alles nog eens op een rijtje. We geraken er niet uit. Later op de dag komen we op een splitsing, rechts aanhouden is kiezen voor de zuidelijke route, links afdraaien is kiezen voor het zwaardere noordelijk traject. We slaan linksaf. Tot Qax is het nog 18km vals plat over een abominabele weg, althans die indruk hebben we, maar als we ’s avonds het profiel bekijken van de afgelegde weg was het wel meer dan vals plat. Nu we voor een ander traject gekozen hebben moeten we ook nog herbekijken hoe we onze etappes de volgende dagen gaan indelen. De noordelijke route geeft ons wel de mogelijkheid om de afstand tot Baku op te splitsen in relatief kortere etappes en dat is gezien het heuvelachtig parcours misschien geen overbodige luxe. Bovendien willen we er ook van kunnen genieten. De zon geeft zich volledig bloot, de temperatuur stijgt, de krekels geven onderweg een levendig concert, zou het dan toch terug gaan zomeren?

2015-07-18 Goodbye Geogië, welcome in Azerbaijan

Onze dag begint met de stevige afdaling van 8km terug naar Tsnori.
Onderweg naar de grens stoppen we aan een carwash om onze fietsen nog eens een hoognodige poetsbeurt te geven. We hoeven zelf niet veel te doen, alles wordt voor ons gedaan met een hogedrukreiniger. Wanneer MJ achteraf wil betalen weet de man precies niet goed hoeveel hij moet rekenen voor fietsen. MJ geeft hem een briefje van 10 GEL wat blijkbaar meer dan genoeg is want de man begint alles nog eens extra op te poetsen met een doek, zelfs onze fietstassen. Onze fietsen blinken weer als nieuw.
In Lagodekhi, de laatste plaats voor de grensovergang, wisselen we onze laatste Georgische Laris in voor Azebaijan Manat. Vanaf nu wordt het wat moeilijker om om te rekenen naar Euro. 1 Manat is +/-0,88 Euro.
Aan de grensovergang verloopt alles behoorlijk vlot, men wil wel dat we zowat elke fietszak even openen, voor het overige zijn ze meer geïnteresseerd in onze fietsen en onze onderneming.
De officiële taal is het Azerbeidzjaans en behoort tot de Turkse taalfamilie. Het is niet helemaal hetzelfde als het Turks maar ik kan hier mijn beperkte kennis van het Turks toch nog gebruiken.
Voor onze eerste overnachting in Azerbaijan komen we terecht in Balakın. Er zijn twee hotels, een viersterrenhotel, wat niet echt bij ons past maar daarnaast gelukkig ook nog een bescheiden hotelletje naar onze maat. Het is wel al een hele tijd geleden dat er hier nog eens gepoetst is. Er komt met moeite water uit de kraan. De bedden zien er wel nog behoorlijk uit en we krijgen verse lakens. Voor al eer we ons kunnen installeren op ons terras moet ik wel eerst op zoek gaan naar een bezem om de volgelstronten opzij te keren.
We zitten weer eens in een ander land en het is dus weer even wennen aan nieuwe gewoonten.
Belangrijk om weten voor onze connecties met het thuisfront: het tijdsverschil met België is nu al opgelopen tot 3 uur.

2015-07-17 Foute keuze, extra inspanning, prachtige beloning

Gisteren bleef het op enkele druppels na nog droog maar vandaag krijgen we enkele stevige regenbuien te verwerken. Tussen kilometer 30 en 50 gaat het langzaam omhoog waarna er 8 kilometer afdaling volgt. Daarna komen we op een kleinere en rustige weg terecht waar het weer op en neer gaat. Door de vele regen liggen de wegen er zeer vuil bij. Ons plan was om vandaag tot Tsnori te fietsen maar op 8 kilometer daar vandaan zie we een wegwijzer ‘Sighnaghi 4km’.
We weten dat Sighnaghi toeristisch aantrekkelijk is en dat er veel overnachtingsmogelijkheden zijn maar toch besluiten we om verder naar beneden te fietsen naar Tsnori. Volgens de gegevens in mijn GPS zouden er twee hotels zijn in Tsnori maar het eerste is slechts een casino en het tweede is gesloten. We doen nog navraag maar iedereen wijst naar Sighnaghi. Volgens de ene is het maar 3km, een andere zegt dan weer 5km, het was ons al eerder opgevallen dat de Georgiërs slecht zijn in het schatten van afstanden. In werkelijkheid is het nog 8,8km klimmen naar Sighnaghi dat boven op een berg ligt. Halverwege de klim doet een jonge man die daar eenzaam woont teken om binnen te komen, aangezien het terug gaat regenen gaan we op zijn voorstel in. Zijn naam is Jonny en zo te verstaan heeft hij 3 jaar in België gewerkt, toch spreekt hij enkel Georgiaans of Russisch. Hij begint met allerlei eten boven te halen en serveert ons koffie. De meloen eten we en de koffie drinken we. Voor de rest maken we hem duidelijk dat we geen honger hebben. Als het terug stopt met regenen gaan we verder tot zijn grote spijt, hij kon blijkbaar best wat gezelschap gebruiken. MJ krijgt de knop niet meer omgedraaid, ziet het niet meer zitten om die laatste kilometers nog te fietsen en legt ze te voet af. Door en foute keuze moeten we aan het eind van de etappe dus nog extra zware inspanningen leveren maar ze worden wel beloond want het panorama over het dal dat je te zien krijgt in Sighnagi is adembenemend mooi, een ideale plaats voor een laatste overnachting in Georgië. Bij het binnenrijden van de stad spreekt een jonge man ons aan en zegt dat hij ons een overnachting kan bezorgen in zijn guesthouse voor 40 GEL (€16). We gaan in op zijn voorstel en volgen hem. De jonge man is zeer behulpzaam en gaat later zelfs mee naar een goed restaurant waar hij ons ook nog helpt bij de keuze uit het menu waarbij we nog eens enkele typisch Georgiaanse gerechten kunnen proeven. Als afsluiter drinken we ook nog een ‘Vodka Cha Cha’, iets typisch van hier, heel straf spul, niet echt ons ding, geef ons maar de huisbereide wijn.

2015-07-16 Een week zonder fiets, te veel van het goede

Na een week zonder is het toch even wennen om weer eens een zwaar gepakte fiets op gang te trekken. Er zijn renners in de Tour de France die bang zijn voor een off-day na een rustdag. MJ vind vandaag ook maar niet het juiste ritme. Ondanks dat het maar een etappe is van 56km met amper een handvol hellingen van 7 à 10% vind ik het zelf toch ook niet een gemakkelijke dag.
In het vrij rustige plaatsje Sagarejo is er welgeteld één hotel maar de deur is op slot en het oogt wat afgeleefd. We hebben onze twijfels of we hier nog wel terecht kunnen. Een oudere dame ziet ons probleem en komt naar ons toe gestapt. Ze begint hard op de deur van het hotel te kloppen. Even later komt er nog een oude vrouw bij en zij begint met haar wandelstok op het raam in de deur te kloppen. Ze geven niet op en uiteindelijk komt er toch nog een oude man opendoen. Hij toont mij de luxekamer. Het is duidelijk een hotelletje dat zijn beste tijd heeft gehad en waar vermoedelijk nog maar zelden eens iemand komt aankloppen. Nergens is er een restaurantje te bespeuren, we zullen dus zelf moeten zorgen voor ons eten. Echt koken is hier wat moeilijk, daarom beperken we ons tot een koude maaltijd. We kunnen wel nog op een ruim balkon gaan zitten aan de voorkant van het hotel. Op datzelfde hebben we ook onze was opgehangen. Zo te zien aan de voorbijgangers zijn ze precies verbaast dat er nog wat beweegt in het hotelletje.
Voor het eerst haal ik onze reisapotheek boven, voor enkele imodium pilletjes

2015-07-15 We hebben onze visa voor Azerbaijan te pakken

We kunnen eindelijk onze visa voor Azerbaijan gaan halen, maar de afspraak was pas vanaf 17u. MJ is er niet helemaal gerust in.
We nemen nog een laatste keer de metro richting stad. We kuieren nog wat rond en bezoeken nog enkele bezienswaardigheden.
Het is hier altijd mooi weer geweest behalve toen we met de fiets naar de fietsenmaker reden toen was het aan het regenen en nu wanneer het tijd is om naar het visa office te gaan breekt er een onweer los en valt de regen met bakken uit de lucht. Zijn hier duistere regenkrachten aan het werk? Benieuwd of het morgenochtend ook gaat regenen wanneer we terug gaan fietsen.
Voorlopig is het belangrijkste dat onze visa voor Azerbaijan wel degelijk klaar zijn, we hadden ze trouwens al vanochtend kunnen afhalen.

2015-07-14 Even vooruitblikken

Overmorgen kunnen we hopelijk weer verder fietsen. We nemen uitgebreid de tijd om de volgende fietsetappes eens van naderbij te bekijken. Tot Baku, de havenstad aan de Kaspische zee waar we een boot willen nemen naar Aktau, resten ons nog 630km. Als alles wat volgens plan verloopt en de wind wat mee zit moet dat vrij vlot te fietsen zijn in 7 dagen.
We trekken ook nog eens de stad in om enkele museums te bezoeken.

2015-07-13 Velo+, the place to be

Onze fietsen staan veilig op de binnenkoer van een huis vlakbij het appartementsblok. We gaan ze vandaag even ophalen om ermee naar een fietsenmaker te gaan. Wanneer ik met de fiets langs de poort naar buiten ga maakt de oude vrouw die er woont enkele kruistekens, zou ze bang zijn dat ons iets overkomt in het verkeer? Het geeft me een onaangenaam gevoel. Om tot bij de fietsenmaker te geraken moeten we 10km ver dwars door de stad fietsen. Een automobilist zal hier nooit zo maar opzij gaan voor een fietser. Je moet steeds het lef hebben om je plaats in het verkeer op te eisen en soms moet je je al eens gewoon voor een auto of minibusje gooien, er van uitgaande dat ze dan wel moeten stoppen. Op de koop toe is het ook weer eens aan  het regenen, wat het niet makkelijker maakt. Om 11u stipt gaat de fietsenwinkel pas open maar we zullen nog wat geduld moeten hebben want de technieker begint pas om 12u. Behalve de kapotte spaak in MJ haar achterwiel zou ik ook op elke fiets één versleten band willen laten vervangen. Ze hebben alle maten van Schwalbe banden maar onze maat is helaas uitverkocht. Gelukkig denkt de technieker er opeens aan dat er in de winkel nog een showmodel staat met ‘Schwalbe Marathon Plus’ banden van onze maat. Hij vindt het geen moeite te veel om die er af te halen en op onze fietsen te plaatsen. Ook de spaak wordt vervangen en het wiel wordt zelf netjes uitgelijnd. Andere trekkers die hier ooit zouden passeren en een degelijke fietsenmaker nodig hebben kan ik dit adres alvast sterk aanbevelen: Velo+, Abuladze street 30, Tbilisi. Van de eigenaar krijgen we nog de tip om via een alternatieve rustigere maar meer heuvelachtige weg naar Azerbaijan te fietsen. We gaan dit zeker eens verder onderzoeken.
Tegen de avond trekken we nog eens met de metro naar het centrum van de oude stad om er eens door te wandelen ‘Tbilisi by night’. Vele gebouwen zijn verlicht, het is dan ook een mooi schouwspel.

2015-07-12 Op stap met een gids door de twee hoofdsteden van Georgië

We hebben via mail een tour geboekt, vertrek is aan de Tourist Information. Klokslag 10u komt er een dame op ons toe gestapt en ze stelt zich voor als Nino, onze gids. Je mag wel haast zeggen privé-gids want naast ons is er enkel nog een toeriste uit Montreal bij. De tocht gaat eerst met de auto richting Jvari Monastery en daarna gaat het richting Mitskheta (door UNESCO geklasseerd als werelderfgoed) ooit de hoofdstad van het vroege Georgische koninkrijk. Tijdens de rit krijgen we heel wat uitleg over de geschiedenis van Georgië, de gewoontes en levensomstandigheden van haar inwoners.
In de namiddag rijden we terug naar Tbilisi voor een wandeling door de oude stad. We middagmalen in een Karavan-saraj (een vroegere stopplaats voor handelaars op de zijderoute), nu een museum met een restaurant. We laten ons door de kelner, die perfect Engels spreekt, adviseren om ons typische Georgiaanse gerechten te serveren, en of het smaakte. De tour eindigt met een kleine wijnproeverij in een wineshop.
Tbilisi is een echte aanrader als citytrip, ook in de omgeving valt er heel wat te bezoeken. Als je dan zo’n tour kunt maken met een perfecte gids zoals Nino (ook de naam van de heilige die het christendom naar Georgië bracht) heb je zeker een geslaagde dag. Kostprijs per persoon: 35GEL (€14) exclusief middagmaal.
Wie haar wil boeken kan dat op 995558119344 of via tbilisi@tkemalitour.com.

2015-07-11 Op zoek naar een fietsenmaker – deel 2

We hebben nog enkele adressen van mogelijke fietsenmakers, we zetten onze zoektocht verder. Het lijkt een beter idee om niet meteen met onze fiets door de stad te rijden, eigenlijk is dat een hachelijke onderneming, maar gebruik te maken van het openbaar vervoer. Onder de tribunes van het nationaal sportstadion vinden we een fietsenwinkel maar er worden geen fietsen hersteld. Een volgend adres is aan de andere kant van de stad, we nemen een taxi. Ook deze keer wordt het een maat voor niets want men hersteld er wel fietsen (mountainbikes) maar men heeft geen spaken en zeker al geen geschikte band. Daar krijgen we wel een adres van een andere fietsenmaker weer enkele straten verderop. Deze keer hebben we meer geluk. Hier zou men een nieuwe spaak in MJ haar achterwiel kunnen plaatsen en misschien zelfs een nieuwe band op mijn voorwiel. We spreken af dat we maandagochtend langs komen met onze fietsen. Hopelijk wil hij dan het nodige doen , want op onze vraag of hij het dan direct wil doen, hangt af van hoeveel werk hij heeft dan. Het is dan ook geen vroege vogel want hij begint pas om 11 uur, hoe laat hij doorwerkt weten we natuurlijk niet. Afwachten tot maandag dus.

2015-07-10 Op zoek naar een fietsenmaker

MJ heeft een kapotte spaak in haar achterwiel. We gaan op zoek naar een fietsenmaker. In de tourist office had ik een adres gekregen. We fietsen er naartoe maar uiteindelijk blijken ze daar alleen maar materiaal te hebben voor mountainbikes. We moeten onverrichterzake terug naar het appartement om een ander adres op te zoeken. De fietsenmaker zal voor een andere keer zijn.
In de namiddag keren we terug met de metro naar het centrum om er wat rond te stappen. In Tbilisi zie je veel rugzaktoeristen rondlopen. Het is dan ook een stad die heel wat te bieden heeft.

2015-07-09 Op zoek naar een visum voor Azerbaijan

We gaan met de metro naar ‘Liberty Square’ in het centrum van Tbilisi en van daar gaan we te voet op zoek naar de ambassade van Azerbaijan om onze visa aan te vragen. We hebben wel een adres van de ambassade maar het daarmee vinden is niet zo eenvoudig. We vragen het meermaals en men wijst ons maar altijd verder door. Uiteindelijk nemen we een taxi die ons naar het andere eind van de straat brengt maar op het opgegeven adres is geen ambassade maar een bakkerij. We vragen het nog eens in een postkantoor en zij beweren dat we terug naar de andere kant moeten, terug van waar we kwamen. We doen nog eens een taxi stoppen en deze weet wel waar de ambassade juist is. Het is in een zijstraatje, iets wat we zelf nooit zouden gevonden hebben. We gaan uiteindelijk dan toch niet naar de ambassade zelf voor onze visa maar naar een tourist office er vlak naast dat voor ons alles kan regelen. De aanvraag is binnen maar op de visa zelf moeten we nog vijf werkdagen wachten, ze zullen dus pas klaar zijn volgende week woensdag 15/07 in de namiddag, dat is een normale wachttijd voor visa aanvragen. Fietsen zit er de komende dagen dus niet meer in. We zullen ruim de tijd hebben om Tbilisi en omgeving te bezoeken. We gaan wat informatie ophalen in de tourist information en keren terug naar ons appartement om alles eens rustig te bekijken en zien hoe we de volgende dagen kunnen invullen.
We profiteren er van om eens zelf frietjes te bakken met gebraden kip en een salade.

2015-07-08 Tbilisi, een heel appartement voor ons alleen

Praatgrage Svetlana geeft ons nog wat interessante informatie over haar land en de levensomstandigheden van de bevolking. Zelf heeft ze ooit een opleiding gevolgd in de medische sector maar bij gebrek aan werk is ze vijf jaar geleden begonnen met een guesthouse. De helft van de bevolking is geëmigreerd naar het buitenland, het merendeel naar Rusland omdat Russisch hier de tweede taal is, en van de blijvers is 80% werkloos. Een ander deel emigreerde naar Turkije, Griekenland en Italië. De malaise in Griekenland treft dan ook heel wat gezinnen hier in Georgië die leefden van het door hun familielid opgestuurde geld. Ook al is het leven hier spotgoedkoop, leven er heel wat mensen hier in erg armoedige omstandigheden. Alles wat nog enigszins opgelapt kan worden, wordt hier gebruikt.
Via de autostrade fietsen we naar Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. Zo’n autostrade is dankzij een pechstrook wel erg veilig om te fietsen maar we moeten wel 58km afleggen vooraleer we een mogelijkheid tegenkomen voor een eerste stop.
Zoals afgesproken met Svetlana gaan we naar de flat van haar zus. Aan de buitenkant is het zo’n troosteloos ogend appartementsblok maar vanbinnen is alles prima in orde. We krijgen hier een volledig appartement ter beschikking met alles er op en er aan.
In de namiddag gaan we nog op verkenning naar een nabijgelegen markt waar je werkelijk alles kan kopen.

2015-07-07 Gori, geboortestad van Stalin

Vandaag een korte en makkelijke etappe, het is amper middag wanneer we al toekomen aan Guesthouse Svetlana. Vanwege het vroege uur is de kamer nog niet klaar maar we kunnen wel al douchen en gebruik maken van de keuken. Svetlana, de gastvrouw die behoorlijk Engels spreekt, geeft graag uitleg over haar stad en de bezienswaardigheden. Gori is de geboortestad van Stalin. We bezoeken het geboortehuis van Stalin en het Stalin museum.
Aangezien Svetlana haar gasten graag helpt gaan we bij haar nog wat informatie vragen over Tbilisi. Als we dat wensen kan ze ook regelen dat we er kunnen verblijven in de flat van haar zus. We hebben de flat uiteraard nog niet gezien maar zo te horen is er alles wat wij nodig hebben en dat voor dezelfde prijs als hier 50 GEL (20€), we gaan dus in op het voorstel.
Heel onaangenaam vandaag was onderweg te moeten zien hoe een hond werd doodgereden en dan nog wel deels door mijn toedoen want om mij te ontwijken ging de hond naar het midden van de weg. De hond was op slag dood, de automobilist is niet eens gestopt.

2015-07-06 Een dag van verleidingen langs de weg.

De twee voorbije dagen kregen we nog eens even de zon te zien, vandaag vertrekken we weer in miezerig weer. Over een afstand van 50km moeten we van 150m naar 910m stijgen tot de Rikoti tunnel. In de eerste 45km gaat het nog geleidelijk aan maar in de laatste 5km moeten we 400m hoogteverschil verwerken. De voorbije dagen hadden we het gevoel op automatische piloot te fietsen maar deze klim doet ons toch nog eens beseffen dat er af en toe nog eens wat extra inspanningen moeten geleverd worden.
Langs de weg zijn er heel wat kraampjes. Aanvankelijk wordt er vooral aardewerk verkocht langs de weg, later steeds meer kraampjes met fruit, groenten en maiskolven die in grote ketels op houtvuurtjes worden gekookt. We kunnen niet weerstaan aan de heerlijk ogende bospaddestoelen en kopen ons een portie. Bij een tussenstop kopen we ons even later ook nog eens enkele geroosterde vissen en daarmee hebben we al enkele ingrediënten voor ons avondeten. Nog later stoppen we weer eens om eens een maïskolf langs de weg op te peuzelen. In de afdaling passeren we door het dorpje Surami waar er in tientallen hutjes langs de weg een speciaal soort plat brood wordt gebakken en ook dat willen we eens proberen. Nazuki is een typisch Georgisch zoet brood met als ingrediënten o.a. vanille en rozijnen, het wordt in heel Georgië gebakken rond Pasen.
Net zoals gisteren zijn we ook vandaag de enige gasten in het guesthouse in Khashuri. Gelukkig maar dat we er op tijd waren want omstreeks 17u15 verlaten de uitbaters het huis. We krijgen 3 sleutels, eentje voor onze kamer, eentje voor de bovenverdieping waar onze kamer gelegen is en eentje voor de ijzeren poort die het domein afsluit.

2015-07-05 Georgiërs, een vriendelijk volk

We wandelen ’s morgens naar de ‘agro market’, een markt waar de bewoners uit de omgeving van de stad hun zelf op kleine schaal geteelde groenten en fruit aan de man proberen te brengen.
Automobilisten in Georgië toeteren en zwaaien naar ons al evenveel als in Turkije, zelfs de politie, die hier opvallend veelvuldig aanwezig is op de weg.
Na een vrij korte etappe gaan we in Zestaponi op zoek naar een guesthouse die ik op internet had gevonden. Onze keuze voor ‘Guesthouse Zestafoni’ is weer een schot in de roos. Het is een klassiek Georgisch huis met een balkon rondom de eerste verdieping. Van buitenaf zou je het niet zeggen maar het interieur is stijlvol en wat vooral opvalt zijn de ruim drie meter hoge deuren. Aan de achterkant hebben we een prachtig zich op een wijngaard en de bergen. Ook hier wordt er wijn gemaakt en we krijgen weer een gratis fles aangeboden.

2015-07-04 Afgedankte voertuigen krijgen in Georgië een nieuw leven

Enkele kilometers buiten Poti staat er een groot bord langs de weg met de boodschap ‘We appologize for the inconvenience’ en terecht want even verderop verandert de E70 in een onverharde weg. Het wordt laveren tussen de putten in de weg aan een minimum snelheid. Gelukkig is het maar een strook van 5km. Even later komen we op de M1 terecht, de belangrijkste verbindingsweg in Georgië van west naar oost, maar al bij al valt het qua verkeersdrukte best mee. Het feit dat maar weinig Georgiërs een eigen wagen hebben heeft er zeker mee te maken.
Het is duidelijk te zien dat de meeste van de auto’s en vrachtwagens tweedehands zijn, afkomstig uit West-Europa. Op een koelwagen staat in het Nederlands te lezen ‘www. Diepvriesman.nl - Al uw diepvriesboodschappen gratis thuisbezorgd’. De Nederlanders gaan wel heel ver met het leveren aan hun klanten. Op een oranje bestelwagen is nog duidelijk te lezen dat hij ooit nog heeft dienst gedaan als ambulance in Stekene.
Ondanks een rit van 100km hebben we omstreeks 15u al een onderkomen gevonden in hostel ‘Paradise Road’ in Kutaisi. Ook deze vrij nieuwe hostel is weer een aanrader. Het is een familiebedrijfje en de eigenaar toont ons met terechte trots zijn wijnmakerij in de kelders met een 200 jaar oude wijnpers. We krijgen zelfs een liter wijn cadeau, 10 jaar oud, lekker maar wel straf spul.

2015-07-03 Alles kan hier op de weg

Ik begin me toch af te vragen of een witte doorlopende streep in het midden van de weg hier in Georgië geen andere betekenis heeft dan bij ons. Soms rijden ze zelfs met drie naast elkaar. Sterke drank en bier is hier overal te verkrijgen, meer zelfs dan eten. Paarden, koeien en varkens lopen hier vrij langs en op de weg.
In België heerst er momenteel een hittegolf terwijl wij hier bijna een extra truitje zouden kunnen gebruiken. In de laatste kilometers moeten we zelfs onze regenjassen weer bovenhalen. We kunnen ons niet meer herinneren wanneer de zon nog eens een ganse dag heeft geschenen.
In Poti blijkt er maar één hotel te zijn, naar onze normen een beetje prijzig maar we hebben geen andere keuze.

2015-07-02 Georgië versus Turkije, een wereld van verschil

In het laatste dorpje voor de grens spenderen we onze laatste Turkse lira’s aan oploskoffie, tandpasta en enkele snoepjes, die MJ uitdeelt aan de grens aan bedelende kinderen. Een visum heb je niet nodig voor Georgië maar aan de grenscontrole is het wel even aanschuiven.
Het eerste wat ons opvalt in Georgië zijn de zeer talrijke reclameborden voor casino’s. Aan de grensovergang zelf zijn er trouwens al enkele casino’s. Voor ons wordt Georgië een nieuwe ervaring. Een andere taal, andere munt, andere wegen, andere winkels, andere gewoontes, het wordt weer even wennen. De munteenheid is de Lari en om om te rekenen naar Euro moeten we delen door 10 en vermenigvuldigen met 4. Van de taal begrijpen we niets maar op de meeste borden staat een vertaling in het Engels, wat ook door velen gesproken wordt. Het tijdsverschil met België is nu twee uur.                                  
De eerste stad die we bereiken is Batumi, een kuststad met een mooie lange boulevard langs het strand en in de stad veel fraai ogende moderne hoogbouw. Het doet me een beetje denken aan Tel Aviv. Tip voor wie ooit naar Batumi wil komen: Hostel Globus is een aanrader.

2015-07-01 Laatste halte in Turkije

Ook vandaag weer een praktisch vlakke etappe, perfect asfalt, geen wind, dus ideale fietsomstandigheden waarbij de kilometers snel vorderen. Er zijn wel weer vijf tunnels waar we door moeten en ik heb eens bijgehouden hoe lang ze zijn: 1.302m, 1.238m, 661m, 188m en 1.121m.
Onderweg maken we kennis met twee andere trekkers die in de andere richting fietsen. Het zijn twee jonge mannen uit Iran die een ronde fietsen door Georgië en Turkije, nu op weg zijn naar Trabzon en van daar weer richting Iran. Misschien komen ze Guido en Agnes nog tegen op hun route. We geven ze alvast mee waar ze in Trabzon een goedkoop hotelletje kunnen vinden. Zij van hun kant weten ons te vertellen waar we goedkoop terecht kunnen in Batumi en Tbilisi. Ik krijg ook nog een stadsplan van Batumi.
Net voor een volgende tunnel ligt het plaatsje Arvani en dat bevalt ons dermate dat we besluiten om hier op zoek te gaan naar een hotelletje.
De zon begint er eindelijk weer eens door te komen en we willen van die gelegenheid profiteren om ons tentje eens even op te zetten om het te laten drogen en dat doen we op een graspleintje vlak naast een moskee. We hebben meteen veel bekijks. Sommigen denken dat we van plan zijn daar te kamperen maar ik kan hen vlug duidelijk maken dat het enkel is om ons tent te laten drogen. Wanneer we hiermee bezig zijn komen er enkele jongeren met een rugzak naar ons toe gestapt. De twee jongens en een meisje zijn op trektocht en zijn blij eens anderen te ontmoeten zoals zij, waarbij ze bedoelen die ook kamperen. Ze spreken Engels en uit het gesprek blijkt dat een van in januari 2016 voor 6 maanden naar Leuven komt als Erasmus student. Hij vindt het geweldig dat hij hier toevallig Belgen tegenkomt uit de buurt van Leuven. Jammer dat we in januari niet thuis zijn want we hadden de jongen dan met veel plezier geholpen.
Arvani wordt onze laatste overnachting in Turkije, we bevinden ons op 30km van de grens met Georgië.

Voor wie kennis wil maken met Turkije en zijn bewoners maar op ziet tegen zwaar klimwerk, is de route langs de zwarte zee vanaf Samsun richting Georgië een ideaal traject. Je mag wel geen last hebben van claustrofobie.