2016-03-19 Hoogdagen op de fiets.

Er ligt vandaag een zeer pittige rit in het verschiet, amper 44km lang, maar er moeten wel heel wat hoogtemeters overwonnen worden (1366m). We beginnen op een hoogte van 400m en klimmen in de eerste 15km al eventjes naar een hoogte van 750m. Daarna volgt er een korte afdaling tot 550m, om dan weer gedurende 18km constant bergop te gaan tot een hoogte van 1.400m. Nergens is het erg steil, en we hebben het geluk dat het op deze hoogte al iets minder drukkend warm is.
We beleven weer echte hoogdagen op de fiets. Zwaar fietsen maar de beloning is des te groter. De grillige contouren van de bergen, gehuld in een lichte nevel, de oranje gloed van de opkomende zon en de geluiden van het oerwoud op de achtergrond, maken er een heel indrukwekkende belevenis van. De natuur mag mooi zijn, de echte authentieke dorpjes waar we doorfietsen zijn dat zeker ook. De mensen leven hier nog op straat … Er lopen hier overal kinderen rond, wat doet vermoeden dat er heel wat kroostrijke gezinnen wonen. Borstvoeding is hier de normaalste zaak van de wereld en wordt ook gewoon langs de kant van de weg gegeven. De kinderen worden gewassen, niet al te dikwijls, in een teil aan een soort waterpomp ergens in het dorp.
Boven op de top in het dorp Phoukhoun zijn er verschillende guesthouses waarvan er sommigen hun deuren alweer definitief hebben gesloten. De eerste guesthouses waar ik ga informeren voor een kamer, bevallen mij niet zo, maar bij het vierde val ik meteen voor het spectaculaire uitzicht vanaf het balkon op de bergen en het oerwoud.

Het leven zoals het is in een bergdorpje in Noord Laos. 
 

2016-03-18 En we gaan nog niet naar huis...

We hadden al in ons achterhoofd om op 5 mei terug te keren naar België. Begin deze week hebben we vanuit België echter de vraag gekregen of de huurders van ons huis tot einde juni kunnen blijven, want de verbouwingen aan hun huis liepen wat vertraging op. We kunnen/mogen/moeten dus nog een verlenging van twee maanden breien aan onze wereldreis. Ons voorlopig idee is nu van niet te eindigen in Bangkok, maar verder zuidwaarts te trekken richting Maleisië tot Kuala Lumpur of Singapore.
Onderweg komen we soms rare snuiters tegen. Op een gegeven moment komt er een vrouw naast MJ fietsen. Ze is afkomstig van Londen en 5 maanden onderweg met nog 5 maanden te gaan. Ze merkt op dat wij nogal veel bagage meesleuren, zelf heeft ze 2 kleine zakken. Haar winterkleren heeft ze onderweg weggegooid zegt ze. Ook haar vriend waar ze mee vertrokken is, volgt momenteel een ander traject. Het idee is om elkaar terug tegen te komen in Vietnam. De tandem waar ze mee vertrokken waren crashte in Indië, en daar kochten ze dan elk maar een eigen fiets.
Bij een pitstop een heel interessant gesprek gehad met een andere Engelsman, vader van 5 kinderen, die per moto de wereld rondtrekt.

Onderweg.

Onderweg.

Noedelsoepstop.

Eerste reeks foto's van Thailand

We hebben een eerste reeks foto's van Oost Thailand online geplaatst.

Klik hier voor de foto's
 

2016-03-17 Ik heb last van miliaria.

Vannacht niet zo goed geslapen omdat we het moesten stellen met een ventilator die constant op ons gezicht blies, maar waarmee het niet echt voldoende afkoelde. MJ draait zich in het midden van de nacht van miserie om, en slaapt met haar hoofd aan het voeteneinde van het bed.
Na een kort ritje van 25 kilometer gaan we in de voormiddag al op zoek naar een kamer in het zéér toeristische Vang Vieng. Het lijkt wel een paradijs voor backpackers. Het zou een mooie idyllische plaats kunnen zijn, maar de overvloed aan hotels, guesthouses, bungalows en restaurants verknalt het toch voor een deel.
Ik heb al geruime tijd last van huiduitslag op mijn rug en armen door het zweten. Ik ben op het internet eens gaan zoeken naar ‘huiduitslag door zweten’ en de medische term voor deze onschuldige aandoening is ‘miliaria’, zeker niet te verwarren met malaria, wat iets totaal anders is. Door het zwoele weer heb ik er de laatste dagen weer erg veel last van gekregen, en daardoor gaan we na veel aandringen van MJ toch maar eens te rade bij een apotheker. We krijgen 10 pilletjes en een zalfje tegen allergie. Benieuwd of dat iets oplevert.

Het vergaren van zwerfvuil langs de weg om het daarna op te stoken.

Vrouwen aan het werk.

De omgeving van Vang Vieng.

2016-03-16 Bijzonder mooie etappe.

Wanneer we om 6u40 vertrekken, voelen we al meteen dat het weer een plakkerig hete dag gaat worden. Het weer kan sterk verschillen van dag tot dag, en het is vooral de al of niet aanwezigheid van wat wind, die er voor zorgt hoe draaglijk het is.
Het parcours is toch sterk heuvelachtiger dan we gedacht hadden, maar we nemen die extra inspanningen er met plezier bij, want het landschap dat we ervoor terug krijgen is prachtig. Na amper 20 kilometer zou MJ al willen stoppen in een pittoresk dorp om daar te blijven hangen, maar ik vind het nog wat te vroeg op de dag. We zullen uiteindelijk doorfietsen tot een resort aan het meer in Thaheua. Na een korte middagpauze trekken we het dorp in om inkopen te doen voor het avondeten. Er wordt net een bus met Spaanse toeristen gelost, die er duchtig op los beginnen te fotograferen alsof ze met dieren in een dierentuin te maken hebben. Zelf doen we dat wel met een beetje meer respect, en vragen we altijd of ze wel gefotografeerd willen worden, sommigen beginnen dan zelfs te poseren.

Vrouwen onderweg.

De koeien gaan op restaurant.

A room with a view.

2016-03-15 Verder richting noordwaarts.

Met MJ is alles weer min of meer in orde. Na een goed ontbijt kunnen we weer verder noordwaarts fietsen. Ook al is Vientiane de hoofdstad van Laos, toch is het er niet overdreven druk, zelfs niet tijdens de ochtendspits. Het duurt wel nog zo’n 15 kilometer vooraleer het echt rustig wordt op de weg. Het wordt ook weer wat heuvelachtiger, we fietsen dan ook in de richting van het gebergte in het noorden van Laos. We zien ook steeds meer guesthouses langs de weg, waarschijnlijk omdat we op weg zijn naar een toeristisch sterk geëxploiteerd gebied. Wat ook opvalt, is dat er hier opeens weer veel brood wordt verkocht, maar jammer genoeg wordt het allemaal verpakt in plastiek zakken, waardoor het heel wak wordt.

2016-03-14 Een dag langer in Ventiane.

MJ haar maag ligt compleet overhoop, ze kan niets binnen houden. Zo verder fietsen is geen optie. We blijven noodgedwongen een dag langer in Vientiane in de hoop dat het tegen morgen weer beter is. Ik vind het anders zo bizar als ik zie hoeveel oudere mannen er in Thailand en Laos rondlopen, maar vandaag hoor ik er ook bij en alleen op stap moeten vind ik niet zo fijn.
Ik snap niet dat er in ons hotel ook enkele monniken overnachten, terwijl er in de stad zoveel tempels en kloosters zijn. Op bedeltocht gaan hoeft voor hen ook niet want ze krijgen evengoed een uitgebreid ontbijt.
Gelukkig hebben we 'Motilium' in onze reisapotheek en die doet zijn werk. Tegen de avond kan MJ al wat eten en drinken.

Wat zal het zijn? 

 ‘Steamed rice with duck’ of ‘…with dog’? 

Ik bestel voor de zekerheid toch maar iets anders.

 

2016-03-13 Vientiane op een zondag.

De airconditioning op onze kamer werkt niet zoals het moet, een raam om te verluchten hebben we ook niet, maar dankzij een lawaaierige ventilator aan de muur is de temperatuur nog enigszins te verdragen.
In de reisgids staat een fietstocht beschreven door Vientiane van 5 kilometer maar zo’n korte afstand vinden wij toch eerder geschikt als wandeling, onze fietsen blijven vandaag op slot.
Op een zondag is het in de hoofdstad Vientiane bijzonder rustig, de meeste winkels, en zelfs veel restaurantjes, blijven gesloten. Op straat zie je haast alleen westerse toeristen lopen, en onder hen opvallend veel jonge mensen.
Met Google Earth maken we al eens virtueel kennis met de etappes die ons de komende dagen staan te wachten en dat ziet er weer veelbelovend uit.

De Patuxai in Vientiane.

 

Je moet maar durven !

2016-03-12 Terug in Sabaidee land.

We zitten weer vroeg op de fiets, maar om de hitte voor te zijn hoefde het niet, want een frisse wind zorgt voor de nodige verkoeling.
Net voor we Nong Khai, het laatste stadje voor de grens met Laos bereiken, stoppen we nog bij een eethuisje voor een noedelsoepje, maar deze keer valt het dik tegen, we krijgen wat flauw water met kippenmagen.
Vooraleer naar Laos te fietsen, houden we nog halt bij een fietsenwinkel om een paar nieuwe trappers op MJ haar fiets te laten zetten. Wanneer we daar terug willen vertrekken schiet mijn ketting een eerste keer door, en later op de dag zal dat alleen maar verergeren.
Ook hier is de Mekong rivier de grenslijn tussen Thailand en Laos en moeten we weer over een ‘Friendship Bridge’. Deze keer gaat dat wel een stuk makkelijker  omdat we gewoon met onze fiets over de brug mogen rijden. Voor het vervullen van de formaliteiten voor een ‘Visa On Arrival’ moet je aan deze grensovergang tijdens het weekend en op feestdagen één dollar per persoon extra betalen. We hebben nog meer pech dat het vandaag net zaterdag is, want in Vientiane is het ‘Tourist Office’ op zaterdag en zondag gesloten.
Met het doortrappen van mijn ketting is het ondertussen zo erg geworden, dat ik bij een vertrek aan een rood licht bijna ten val kom. Gelukkig vinden we in Vientiane een fietsenmaker die vaststelt dat de tandjes van het middelste blad vooraan versleten zijn. Op een half uurtje tijd is het vervangen.

Friendship Bridge.

2016-03-11 Zelfs onverhard zalig fietsen.

We hebben onze wekker op 5u30 gezet, zodat we vertrekkensklaar zijn van zodra het daglicht is. We zijn niet de enigen die al vroeg bezig zijn, want langs de weg zie je al verschillende BBQ’s waar al geroosterd vlees ligt te wachten op klanten.
We voelen vrij snel dat de rustdag van gisteren ons deugd heeft gedaan, en voor de zekerheid stond er vandaag een korte rit op het programma. We hebben een resort met zwembad op het oog als overnachtingsplaats, dus houden we ons dan ook aan het voorziene traject. Ook deze overnachting ligt in de prijsklasse, tussen 10€ en 15€, van de overnachtingen in Thailand.
Als we aan een winkeltje stoppen om iets te eten en te drinken, krijgen we een groot stuk jackfruit cadeau. Even later komt de eigenaar nog met een emmer water en een beker. Hij ziet dat we genieten van het fruit, en brengt hij nog een stuk, welke we inpakken en op onze fiets binden voor later. 
Het is overduidelijk dat door de kleine dorpjes hier bijna geen toerist passeert. De mensen staren ons na, met soms nare gevolgen. Op een gegeven moment passeert ons een bromfiets met 3 jongeren die enthousiast wuiven, en opeens horen we een luide knal. Als we omkijken ligt de bromfiets met de jongeren op de weg, en bij nader toezien, een andere motorrijder in de gracht. Wat er juist is gebeurd, daar hebben we het raden naar. Wanneer ze daarna allen terug recht staan, en er heel wat volk toestroomt, fietsen wij verder. 
De kleine wegen zijn zeker goed te fietsen, zelfs de roestbruine onverharde. In de kleine dorpen lopen heel veel honden los, wat soms leidt tot hilarische toestanden. De honden zijn zeker niet agressief. Wanneer ik mijn stem eens verhef, druipen de meesten al af met de staart tussen hun benen, soms tot groot jolijt van de dorpsbewoners.
Om 10u rijden we het resort al binnen, shoppen, koken, doen een middagdutje en daarna duiken we het zwembad in. Een rustige dag. Morgen kunnen we er terug invliegen richting Laos.

Gratis jackfruit.

Een onverharde weg.

Een welgekomen verfrissing.

2016-03-10 Met flikken in bed.

In de ochtend is het nog te doen om buiten op het terras te zitten en te ontbijten. In bijna elk dorpje vind je minstens één kleine wasserette waar je zelf je was kan doen. Het kost amper €1 voor een wasbeurt, inclusief waspoeder. Ook wij gaan er vandaag eens gebruik van maken.
Met de wetenschap dat MJ haar linker trapper vroeg of laat ook nog zal afbreken, gaan we in Ban Dung op zoek naar een fietsenwinkel voor een nieuw stel. Het stadje is veel groter dan we dachten, maar we vinden alleen maar tal val bromfietswinkels. MJ zal dus nog een tijdje langer op haar krakende trappers moeten verder fietsen. We gaan nog wat inkopen doen in het warenhuis, en trekken ons daarna terug op onze koele kamer, en doen voor de rest van de dag niet veel meer dan op ons bed zitten, en kijken naar een heel seizoen van ‘Flikken’.

Op ons terras.

Een wasserette.

2016-03-09 Thailand heeft veel gemeen met z'n buurlanden.

Dat het motel waar we verbleven niet enkel dient als overnachtingsplaats voor reizigers was duidelijk: een gigantisch grote spiegel op de muur naast het bed, condooms op het nachtkastje en enkele pornozenders op de satelliet tv.
Vandaag beperken we ons tot een korte rit van 30km tot Ban Dung, de plaatst die we gisteren hoopten te bereiken. Voor onze gelijkvloerse kamer hebben we een prachtig overdekt terras met enkele zitbanken, maar we maken er geen gebruik van omdat het zelfs daaronder veel te warm is. We verlaten onze kamer enkel om een noedelsoep te gaan eten en wat inkopen te doen in een warenhuis in de buurt. Volgens het weerbericht op de Thaise tv mogen we ons verder verwachten aan temperaturen van 40°C.
Hieronder een filmpje van mannen die op een gammele stelling een watertoren aan het schilderen zijn. Dat is het soort stellingen waar niet enkel hier maar ook in de buurlanden op gewerkt wordt. De lokale bussen en tuktuk’s die hier rondrijden zijn dezelfde als deze in Laos, net zoals de andere voertuigen. Hier vind je ook kleine dorpen met paalwoningen maar ook veel stenen gebouwen zoals in Vietnam. De levensstandaard van de meeste Thai is een pak hoger dan deze van haar buren. Ze zitten dan ook behoorlijk goed in het vet, sommigen zelfs te. Wat heel erg opvalt, is dat de mensen terug deftig schoeisel dragen i.p.v. slippers of op blote voeten lopen. Alles is hier ook veel verzorgder en properder. 

Wankele stelling voor durvers.

2016-03-08 De hitte eist haar tol.

Ondanks dat er een regenbuitje is gevallen vannacht, is het al van ’s ochtends plakkerig warm weer. De wind, die anders voor wat afkoeling kan zorgen, blaast nu alleen maar warme lucht. Na amper 50km zegt MJ dat ze het niet meer kan trekken. We moeten er nog 46 doen eer we kunnen overnachten. Het snikhete weer zal hier wel voor iets tussen zitten. We stoppen bij een verlaten afdakje om even te rusten. Zo’n dipje is vaak maar tijdelijk, maar deze keer komt er bij MJ geen beterschap, integendeel, later krijgt ze ook erg pijnlijke krampen in de benen. Het wordt zo erg dat we op zoek gaan naar de dichtstbijzijnde overnachtingsplaats. Hiervoor moeten we dan wel afwijken van ons vooropgesteld traject. Pas na 86km rijden we een motel binnen.
Terwijl MJ al kan bekomen onder een verfrissende douche, moet ik nog even verder fietsen tot het nabijgelegen stadje om een paar nieuwe pedalen, want onderweg is nu ook mijn rechterpedaal losgekomen. 

Mandenvlechter.

Even tot rust komen.

2016-03-07 Zijn we nu al in Nederland beland ?

Toen we vanochtend vertrokken was het bewolkt maar zwoel weer. Even later komen we op een nat wegdek terecht waar het blijkbaar even te voren moet geregend hebben. We zitten in een deel van Thailand waar zo goed als geen toeristen komen, en er bij de plaatselijke bevolking maar weinigen Engels verstaan. Wij moeten onze gebarentaal blijkbaar ook wat bijschaven, want wanneer we aan een eetstalletje stoppen en MJ probeert duidelijk te maken dat we willen eten, denkt de vrouw dat ze water wil. Wanneer ik het verderop eens probeer, is het nog onduidelijker, want men presenteert me sigaretten. Maar het komt dan toch nog in orde wanneer we naar de wok wijzen. We krijgen een groot bord met gestoofde noedels met onder andere ei, minigarnaaltjes en wat iets minder is: suiker. De vrouw brengt dan nog 3 potten, eentje met suiker, eentje met pilipili en het andere weet ik niet. Ze doet teken dat we er van dat alles ook nog wat moeten over strooien, maar daar bedanken we vriendelijk voor. Tijdens het eten zijn het geen monniken die langskomen voor een gift, maar nonnen. Deze keer doe ik ook maar een geste. 
Het landschap stelt niet erg veel voor, weer lege rijstvelden met buffels en een nieuwigheid: koeien met flaporen.
Voor vandaag hadden we op voorhand geen overnachtingsplaats gevonden, en daarom  vragen we het aan de mensen langs de weg. Ze wijzen allemaal dezelfde richting uit, maar ze zijn blijkbaar niet zo goed in het schatten van afstanden, want twee kilometer worden er uiteindelijk vijf, tot we uitkomen bij een modern nieuw motel waar elk huisje in een andere felle kleur is geschilderd. De vormgeving van de kleine huisjes en de kleine windmolen aan de ingang doen het geheel wat aan Nederland denken. 

Koeien met flaporen.

Weefgetouw.

Is dit Nederland ?

2016-03-06 Een zondags fietstochtje.

Vannacht heb ik verschillende keren de airco aan en uit moeten zetten. Zonder airco was het al snel te warm en met werd het te koud. Ik slaagde er maar niet in om het precies af te stellen.
Onze bagage hoeft vandaag niet op de fietsen, want we gaan twee nachten blijven in Sakon Nakhon . We willen de omgeving van het Nong Han meer verkennen. Vlak langs het meer kan niet, maar aan de noordkant kan je via een lange wandelbrug wel een eindje het meer op wandelen, en genieten van het gezang van de verschillende vogels. Later passeren we nog aan een Lotus tuin, met een uitgebreide collectie van verschillende variëteiten waterlelies. Tegen de middag zijn we terug in het hotel. Een groot warenhuis met een schat aan ingrediënten doet ons besluiten nog eens zelf te koken. Voor ’s avonds kopen we een echt brood met een blokje Edammerkaas, dat is pas genieten. Een glas rode wijn zou het afgemaakt hebben, maar dat kopen we niet wegens te duur.

Wandelbrug op het Nong Han meer.

Visser op her Nong Han meer.

Waterlelies of Lotussen ?

2016-03-05 Leve de Koning en de Koningin !

Het landschap heeft niet veel te bieden, vooral droge rijstvelden, maar fietsen doorheen de kleine dorpjes is dan wel weer boeiend. Wat ons vooral opvalt, is dat veel vrouwen een eigen weefgetouw hebben. Overal langs de weg zie je foto’s van koning Bhumibol en koningin Sirikit, zelfs een beetje te veel van het goede. Als we Sakon Nakhon binnen fietsen, stopt er een auto die water vervoert en ons ieder een fles water geeft. Het is lang geleden dat men ons nog iets cadeau deed. We oogsten wel veel bewondering van de mensen die ons zien fietsen.
In Thailand gebruikt men nog veel de boeddhistische jaartelling wat er op neerkomt dat we nu in het jaar 2559 zitten.
Van zodra we op een hotelkamer komen, probeer ik meestal het internet uit door naar de website van radio2 te gaan. Op dat ogenblik zijn de ochtendprogramma’s bezig, en het is raar om dan de weerberichten te horen dat men thuis nog heeft af te rekenen met winterse toestanden, terwijl wij genieten van zomerse temperaturen. De laatste dagen gaat de temperatuur overdag weer ruim boven de 35°, maar vandaag hadden we het geluk dat er in de voormiddag nog wat sluierwolkjes waren, en een zacht briesje, waardoor het nog aangenaam fietsweer bleef. Toch heeft MJ een stevige snotvalling te pakken.
We zijn al aan de twee laatste maanden van onze wereldreis begonnen. De weken vliegen steeds sneller voorbij. Af en toe beginnen we toch al te denken aan onze terugkeer naar België. MJ heeft al veel goesting om weer in de groentetuin te werken. Ze merkte al eens op dat we te laat zullen zijn om nog aardappelen te planten.

 Zonsopgang aan de Mekong.

Leve de Koning en de Koningin.

2016-03-04 Stoepa's en offroad fietsen.

Langs de grote weg fietsen is niet zo interessant, en daarom zoeken we een kleinere weg op, dichter  bij de Mekong rivier. Aanvankelijk is het nog een klein betonwegje maar later wordt het een onverharde weg. We hebben alleen de belangrijke verbindingswegen op onze kaart staan, en deze kleine wegen staan ook niet in mijn GPS. We weten dus niet waar we gaan uitkomen. Het enige waar we zeker van zijn, is dat we in de juiste richting rijden. Zo eens offroad fietsen is wel eens leuk. Het is heel rustig tussen de velden en de bossen. Huizen en mensen komen we nog amper tegen, tot er een auto passeert en de chauffeur ons duidelijk maakt dat we op een dood spoor zitten, en beter kunnen terugkeren. Door offroad te gaan, hebben we een omweg van zo’n 15 kilometer gemaakt, maar we vinden dat niet erg want we konden er van genieten. Tijdens een stop bekijken we de kaart nog eens en gebruiken de GPS als hulpmiddel om te zien of er toch geen mogelijkheid is om langs kleinere wegen te fietsen, maar helaas.
We passeren langs verschillende stoepa’s, bouwwerken waar relieken van boeddhistische heiligen worden bewaard. De meest indrukwekkende is ‘Wat Phra That Phanom’.

Offroad fietsen.

Wat Mahathat.

Phra Boromthatchedi.

Wat Phra That Phanom.

2016-03-03 Meer vakantiefietser dan trekker.

Toen we gisteren door de stad wandelden, zagen we een grote fietsherstelwinkel. Ik heb meteen mijn fiets er naartoe gebracht. Vandaag om 9u mag ik hem terughalen. In mijn achterwiel zijn twee spaken vervangen, en men is er zelfs in geslaagd om de slag eruit te halen. We schaffen ons ook nog twee nieuwe binnenbanden aan. Het geeft ons toch weer een geruststellender gevoel.
We moeten hier in Thailand rekening houden met een bizarre wet: alcohol mag enkel verkocht worden van 11u tot 14u en van 17u tot 24u, een wet die ingevoerd is in januari 2015. Niet alle kleine winkeltjes houden zich daaraan, dat hebben we vandaag al ondervonden.
We blijven nog een dag langer in Nakhon Phanom, kwestie van te acclimatiseren. De laatste tijd voelen we ons meer vakantiefietsers dan echte trekkers.

Vietnamese scouts ?

Vietnam Memorial Clock Tower.

2016-03-02 Friendship Bridge No 3.

Op dag 304 van onze wereldreis bereiken we Thailand, het laatste land dat op ons verlanglijstje staat. Van zodra ik de grenspost zie begint bij mij de spanning weer te stijgen. Het is gewoon uit nieuwsgierigheid wat het nieuwe land weer gaat brengen.
Waar de Mekong de grens vormt tussen Laos en Thailand heeft men ‘Friendship Bridges’ gebouwd om van het ene land naar het andere over te steken. De grensformaliteiten zijn ook hier heel eenvoudig, het enige vervelende voor ons is dat we niet over de brug mogen fietsen, we moeten mee met een pendelbus. Eerst wil men dat we onze fietsen in de bagageruimte stoppen maar die is te krap voor onze grote fietsen. Uiteindelijk mogen we ze dan ook in de gang van de bus plaatsen. Aangekomen in Thailand moeten we een klein formuliertje invullen, gelukkig hadden we via "Booking.com" een hotel in gedachte, zodat we dat op het formulier konden invullen. Even passeren aan een loket waar ze je fotograferen, en je krijgt een visum voor 15 dagen.
Dan is het nog een 14-tal km fietsen naar onze eerste overnachtingsplaats in Thailand, een voltreffer. Als dat de norm is in Thailand zijn we terug op weg naar luxe overnachtingsplaatsen, vergelijkbaar met China. Eerste aanpassing, we moeten aan de linkerkant van de weg fietsen, maar uit ervaring weten we dat dat snel went. Ook onze eerste kennismaking met Thailand valt geweldig mee, ze hebben hier echte winkels waar je van alles kan kopen, zelfs brood en beleg.

Grensovergang.

Fietspad langs de Mekong.

 

2016-03-01 Een vermoeiende dag.

Na 5km krijgen we al meteen een stevige beklimming van zo’n 3km aan een constant hoog stijgingspercentage. Deze keer kies ik er ook eens voor om af te stappen en het te voet te doen, iets wat ik normaliter niet zo graag doe, want zo’n 50kg een steile berg omhoogduwen is ook niet makkelijk, en ook vermoeiend voor de armen. Op erg steile stukken moet je afstoten op de tippen van je tenen, met je lichaam voorover gebogen in een hoek van 45°.
In de afdaling zitten enkele mannen bij een vuurtje naast hun bus die in panne staat. Ze doen teken om te stoppen en gebaren dat ze drinkwater willen. We hebben nog extra water in een thermos en gieten het met plezier over in hun plastic fles. Ik moet spontaan denken aan de parabel van de Barmhartige Samaritaan.
Een gevarendriehoek kent men hier niet. Wanneer een voertuig met een probleem op de weg staat rukt men gewoon een tak van een boom of struik en legt die op de weg.
De busjes hebben hier geen stipte reistijden en opstapplaatsen. Wie niet graag langs de kant van de weg wil staan wachten tot de bus komt, plaatst gewoon zijn bagage langs de weg zodat de buschauffeur weet dat er iemand wil opstappen en hij gewoon eens moet toeteren om hem te verwittigen.
Omdat we wisten dat er in het traject van vandaag enkele lastige klimmetjes zaten, hadden we maar een korte etappe voorzien, maar tegen de middag zijn we al rond. We hebben de voorbije dagen wat energie kunnen opsparen, en daarom nemen we er de etappe die voor morgen was voorzien er maar meteen bij, ook al weten we dat ook deze etappe alles behalve vlak is. Zo fietsen we vandaag toch nog 97km en zijn we aan het eind nog eens echt moe..
Dat de kennis van het Engels bij de Laotianen niet al te groot is kan je vaak zien op borden langs de weg:

•  Have a good and sape journey.
•  Geusthouse.
•  Questhouse.
• Holtel.
• Dagerous area.
• Be carefu!!
• Fee WiFi.

 

Het machtige landschap.

 

Bedoelt men misschien : Sappige reis ?