Probleem in Zharkent

2015-09-08 Een vlotte rit maar…

Hoe een rit verloopt is op voorhand altijd moeilijk te voorspellen, alles hangt af van de omstandigheden. Vandaag valt het mee, een relatief vlakke rit, redelijk asfalt en de wind die niet te hard blaast. Na 25km stoppen we al voor een picknick omdat we weten dat er de daarop volgende 50km geen bevoorrading is. Onderweg moeten we nog een tijd lang langs wegenwerken, een stofferige bedoening. Het is weer een warme dag en van al het stof snakken we echt nog eens naar een koele pint om alles door te spoelen. In Zharkent, op amper 37km van de grens met China, zoeken we een overnachting. We komen opnieuw het Nieuw Zeelands koppel tegen, net wanner zij een hotelletje buiten komen waar ze gingen informeren naar de prijs. Ze hebben het gezelschap gekregen van een Rus die ook met de fiets op weg is naar China. Zij beslissen om nog een eindje verder te fietsen, wij gaan op onze beurt informeren in het hotelletje , dat voor ons oké is.
We hebben een ruime kamer, groot genoeg om er te koken, het wordt nog eens vegetarisch. Terwijl de groenten in onze oven (een fleece-dekentje) staan te garen wil ik nog even terug naar de winkel om wat drank te kopen. Het is maar enkele honderden meters ver, toch neem ik MJ haar fiets om tot daar te fietsen. Ondertussen is het al volledig donker . Op de terugweg zie ik in het tegenlicht van de aankomende auto’s niet dat ik in een grote put terecht kom. Met een smak kom ik op de grond terecht. Ik sta zo weer recht maar merk meteen dat het bloed langs mijn gezicht druipt. Ik ben met mijn hoofd op de grond terecht gekomen met een diepe snee aan de zijkant tot gevolg. Met mijn fiets aan de hand loop ik het laatste stukje terug naar het hotel. Ik blijf maar bloeden, als een varken dat geslacht wordt, dat moet zeker genaaid worden. We weten dat het ziekenhuis maar net om de hoek is, toch belt de bazin van het hotelletje een ambulance, die er binnen de kortste keren is. Ik krijg een eerste verband rond mijn hoofd en een spuitje in mijn achterwerk, waarvoor dat moet dienen weet ik niet. MJ mag mee in de ambulance voor een zeer kort ritje naar het ziekenhuis, 350m om precies te zijn. Ik wordt meteen verder geholpen, te beginnen met het wegscheren van wat haar. Dan moet ik mee naar een operatiekamer waar men nog net een kind van tafel neemt dat pas behandeld is en ik mag zijn plaats innemen. Bij het naaien worden de draadjes wel zeer strak aangetrokken, ik heb het gevoel dat men mij een facelift aan het geven is, wat ook aardig is meegenomen. Men heeft het blijkbaar moeilijk om het bloeden te stoppen. Gelukkig is er net in het ziekenhuis ook een jonge man die perfect Engels spreekt en voor ons als tolk kan fungeren. Er loopt ook nog een politieagent rond en voor we het ziekenhuis mogen verlaten moet hij nog een hoop paperassenwerk doen. Het gaat vooral om een verklaring waarin staat dat we geen klacht wensen in te dienen tegen derden. Dan schrijft hij het ganse verslag nog eens netjes over want MJ moet ook een kopie ondertekenen. Het minste wat we kunnen zeggen is dat alles zeer snel is afgehandeld, omstreeks 20u15 kunnen we al terug naar het hotel stappen,, waar onze groentjes nog steeds staan te garen, ondertussen wat té gaar.
Pas achteraf besefte ik dat ik bij de val mijn bril was kwijtgeraakt. Ik neem mijn zaklampje en ga terug naar de plaats waar het ongeluk is gebeurt en ja hoor, mijn bril ligt er nog, wel met een afgebroken oor. Zelfs de fles wijn ligt er nog, die zullen we dan maar opdrinken op mijn gezondheid. Achteraf kunnen we er al om lachen, ik zie er dan ook belachelijk uit met mijn tulband op mijn hoofd. Wie er ook een beetje lachwekkend uitzag was de dokter in het ziekenhuis met een witte stofjas en een hoofddeksel dat meer weg heeft van een koksmuts. Het is allemaal maar hoe je het bekijkt, al bij al heb ik nog geluk gehad, het had veel erger kunnen zijn en als het dan toch moest gebeuren beter hier en nu, vlak bij een ziekenhuis, dan ergens onderweg. Bij deze is nog maar eens bewezen dat het dragen van een helm geen overbodige luxe is en dat het fietsen in het donker hier levensgevaarlijk kan zijn. Normaal dragen we altijd onze helm tijdens het fietsen maar voor dit kort ritje had ik hem eens niet opgezet.
Morgen om 9u moeten we terug naar het ziekenhuis om een nieuw verband.
PS De fiets van MJ ziet er op het eerste zicht onbeschadigd uit, er was alleen veel water nodig om al het bloed er af te kuisen.

2015-10-09 Noodgedwongen rustdag in Zharkent

We hebben vannacht niet zo goed geslapen, dat had niets te maken met mijn val maar wel omdat we in een tweepersoonsbed moeten slapen en zoals dat hier in deze landen al vaker het geval is geweest met een véél te klein deken. We hadden beter ons eigen slaapgerief bovengehaald.
Om 9u moet ik terug naar het ziekenhuis om een nieuw verband. We hadden gehoopt vandaag verder te kunnen doorrijden naar China maar van de dokter krijg ik te horen dat ik morgen op hetzelfde uur nog eens moet langs komen om me te laten verzorgen. Dat is wel een kleine domper. Naast het ziekenhuis is er een optiek waar ze mijn bril misschien wel kunnen maken. We krijgen een afspraak en we moeten om 12u terug komen. Wanneer we op de middag terug gaan zitten we een half uur te wachten zonder dat er iemand ons verder helpt. We gaan terug weg, ik zal mijn bril zelf wel herstellen zo goed en zo kwaad als het kan.
We lopen wat over de markt en kopen ons een lokale SIM-kaart zodat ik onze vriend Vlad kan bellen. Ik vraag Vlad of ik hem morgen tussen 8u30 en 9u nog eens mag terugbellen op het ogenblik dat ik bij de dokter ben en hij als tolk kan fungeren. We gaan het toch proberen geregeld te krijgen dat MJ mij hoofd de komende dagen kan verzorgen. Wat ontsmetten en een windel rond mijn hoofd draaien kan toch zo moeilijk niet zijn. Als we een briefje krijgen waarmee we naar de apotheek kunnen om het nodige verzorgingsmateriaal te kopen en we weten wanneer ik terug naar een dokter moet om de draadjes te verwijderen kunnen we hopelijk weer verder reizen. We hebben echt geen zin om hier nog lang te blijven rondhangen, bovendien moeten we zien dat we voor 16 oktober in China zijn, zo niet vervalt ons visum.
Met behulp van een plat ijzerstaafje dat ik langs de weg heb gevonden en op maat kan afknippen met een tangetje en wat tape kan ik mijn bril weer herstellen. Het oogt misschien niet netjes maar zo zal mijn bril toch nog mee moeten tot we weer terug thuis zijn. 

2015-10-10 Langs de straat op zoek naar een internetverbinding

Om 8u30 staan we terug in het ziekenhuis om een nieuw verband rond mijn hoofd te laten plaatsen. Deze keer gaat MJ mee naar binnen om te kunnen zien hoe ze het verband precies plaatsen zodat ze het later zelf kan doen. MJ krijgt voor het eerst de wonde te zien, een winkelhaak van 2x4,5cm, en die ziet er relatief goed uit.
We bellen ook met onze vriend en tolk Vlad die in het Russisch met de dokter kan praten en met ons in het Duits. De dokter verteld dat we best nog eens twee à drie dagen bij hem langskomen om een nieuw verband en dat we dan wel verder kunnen naar China. We zullen ons dus nog twee dagen moeten bezighouden in Zharkent en gaan er van uit dat we maandag weer verder fietsen. Het spijtige is wel dat het ondertussen nog steeds ideaal fietsweer zou geweest zijn. We zouden toch graag voorbij de grens naar China nog de 650km willen fietsen tot Ürümqi van waar we dan een trein willen nemen meer naar het zuiden. Volgens de laatste weersvoorspellingen die we op het internet konden raadplegen zou het weer tegen 16 oktober omslaan.
Naast het ziekenhuis is er een college voor verpleegsters. Op het plein voor het college leren meisjesstudenten in camouflagepak in militaire ganzenpas lopen. Er zijn zelfs strepen op de grond geschilderd zodat ze in de precieze maat van pas kunnen lopen.  
We moeten het in ons hotelletje in Zharkent helaas zonder internet stellen. Met onze tablet in de hand gaan we langs de straten lopen, op zoek naar een niet beveiligde internetverbinding en uiteindelijk vinden we die ook. Morgen komen we hier terug met mijn notebook en zullen we proberen om de resterende berichten op het internet te plaatsen.
Ons bed (niet meer dan een centimeter dun kussen op een houten plaat) is zo hard dat we onze eigen kampeermatjes openrollen om er bovenop te leggen. We mogen echter niet klagen want voor de rest is alles in orde en we betalen net geen €10 per overnachting.

2015-10-09 In vrije val.

Dit is het eerste verslag van wat er in Zharkent gebeurde zoals het telefonisch was doorverteld aan Robert, onze vriend en contactpersoon in België die voor ons de blog bijwerkt wanneer wij geen internetverbinding ter beschikking hebben.

Gisterenavond waren we al in ons hotel, toen ik me realiseerde dat ik nog iets moest kopen in een winkeltje hier niet ver vandaan.  Ik nam de eerste fiets (die van MJ) en vertrok zonder helm naar het winkeltje.  Het was al fel donker en de straten zijn hier niet verlicht.  Ik moest het wegdek verkennen met de fietsverlichting, en waarschijnlijk verblind door de autolichten van tegenliggers, heb ik een ferme put in het wegdek te laat opgemerkt (er zijn hier ongelooflijke putten in het wegdek, of rioolputten waarvan het deksel ontbreekt, echt niet te doen).
Gevolg : een onzachte kennismaking met het plaatselijk asfalt.
Ik had direct geen pijn, en kon onmiddellijk terug rechtstaan, maar bemerkte dat ik toch wat bloed verloor, afkomstig van mijn hoofd.
Ik ben dan voorzichtig teruggereden naar ons hotel, waar de gastvrouw buiten was, en enigszins verbaasd van al dat bloed, onmiddellijk naar de spoeddienst van een ziekenhuis in de nabijheid telefoneerde, en MJ op de hoogte ging brengen van mijn val.
Samen met MJ heeft een ziekenwagen ons dan naar de spoeddienst gebracht om de wonde aan mijn hoofd dicht te naaien.  Ik zat redelijk onder het bloed (een hoofdwonde gaat meestal gepaard met veel bloedverlies), maar buiten wat schaafwonden aan de kin en de elleboog, heb ik er voor de rest niks aan overgehouden.
Na het dichtnaaien van de hoofdwonde (langs de rechterzijde in het haargedeelte) werd ik dan fameus ingepakt met windels, en zag er uit als iemand met een tulband.
We zijn dan samen terug naar het hotel gewandeld, en onderweg besefte ik dat ik tijdens de val ook mijn bril verloren had.
Met een zaklamp zijn we dan teruggekeerd naar de plaats van de val, en langs de kant van de weg vond ik mijn bril terug.  Hij was eveneens niet onbeschadigd uit de val gekomen, maar met wat knutselwerk kan ik hem opnieuw gebruiken.
In het ziekenhuis was er gelukkig iemand die wat Engels kon spreken, en zo wisten we dat we vandaag om 09:00 uur terug in het ziekenhuis moesten zijn om het verband te verschonen, en nog wat medicamenten te krijgen.
De dokter heeft eveneens een briefje meegegeven met wat uitleg, maar spijtig genoeg in het Russisch.
Morgenvroeg moeten we opnieuw naar het ziekenhuis om het verband nog eens te verschonen, en we gaan dan proberen om onze vriend Vladimir te contacteren, zodat we toch een vertaling kunnen hebben van wat er ons allemaal verteld wordt.
Morgen hebben we waarschijnlijk een betere kijk op de situatie voor het verdere verloop van onze reis, want we moeten de Chinese grens oversteken voor 16 oktober (volgens ons visum), maar dat lijkt ons best mogelijk.
Een geruststelling aan de blog volgers : Maak je niet ongerust.  Ik mankeer buiten de hoofdwonde en wat schaafwonden helemaal niks (zelfs geen hoofdpijn).  MJ heeft veel meer en langer afgezien van haar pijnlijke val, dan ik nu moet ondervinden.
Foto's volgen later.

2015-10-07 Fietsen door de grote leegte

Vannacht was het toch maar aan de frisse kant in ons tentje en behoorlijk wat lawaai van honden en passerende vrachtwagens, dus niet al te vast geslapen.
Van Kökpek tot Shonzhy is het 70km fietsen maar onderweg is totaal niets, maar dan ook helemaal niets, alleen maar één grote leegte. Na 7km is er nog één bocht in de weg en daarna een lange rechte weg, waar auto’s ons aan waanzinnige snelheid voorbij razen. We hebben het gevoel steeds op een vlak plateau te rijden maar toch loopt de weg zeer langzaam naar beneden. Alleen aan de Charin rivier is er nog eens een korte maar steile afdaling en even later weer een klimmetje om uit het dal te geraken. Het klinkt misschien als een eentonige etappe maar toch heeft die grote leegte iets, iets magisch. Klik hier voor een kort sfeerbeeld.
Onderweg komen we nog eens het Nieuw Zeelands fietskoppel tegen die tegelijk met ons hun aanvraag voor een Chinees visum hadden ingediend bij de ambassade. Wanneer ze horen dat we naar Shonzhy willen fietsen, vertellen ze ons een zeer bizar voorval dat ze ergens op internet gelezen hadden over een koppel dat in mei een boete van 40$ had gekregen omdat ze door Shonzhy gingen, iets wat verboden zou zijn omdat het een militaire stad is.  Zij gaan de stad in elk geval omzeilen. We vinden het toch maar een raar verhaal. Voor de zekerheid vragen we in een benzinestation, net voor de stad, aan een groepje mannen de weg naar een hotel.  Ze wijzen ons allen door naar het centrum van de stad. Het is zoals we al dachten weer zo’n cowboy verhaal dat geen steek houdt, wij hebben hier geen enkele militair gezien, het verhaal van die boete zal wel anders in elkaar gezeten hebben.

2015-10-06 Kamperen op een berg

Hoe langer je overdag op de fiets zit, hoe beter je ’s nachts slaapt, vannacht hebben we heerlijk geslapen.
De eerste 8km moeten we nog langs de wegenwerken en later komen we op een eindeloos kaarsrechte weg terecht, vals plat met de noorderwind schuin op kop. Onderweg stopt er een kraanwagen langs de weg, de chauffeur stapt uit en begroet me in het Nederlands. De man heeft in Nederland gewerkt maar moest na drie jaar terugkeren omdat zijn vrouw ziek werd en een droger klimaat nodig had. Hij woont al vijf jaar terug in Kazachstan maar spreekt nog behoorlijk Nederlands. Hij droomt nog elke nacht van Nederland en zou maar al te graag terugkeren. Hij wil ons een lift geven maar onze fietsen bovenop de kraanwagen zien we niet zo direct zitten en bovendien is het landschap zo mooi dat we het liever willen fietsen. Na 32km zit er nog eens een bocht in de weg, we draaien zuidwaarts. We hadden gehoopt nu wat gespaard te blijven van de tegenwind maar we komen in de ‘Kökpek Gorge’ een kloof waar de duivelse wind ons pas goed parten speelt, bovendien moeten we ook nog eens 400 hoogtemeters overwinnen. Het vordert van geen kanten. We hebben 5 uur nodig om amper 45km af te leggen. Boven, aan het einde van de kloof, komen we in het plaatsje Kökpek terecht. Een dorp kan je het moeilijk noemen, er zijn alleen maar enkele winkeltjes, een café en een restaurant langs de weg. We zien het niet zitten om nog verder te fietsen tegen de wind in en willen hier overnachten. Logies zijn er niet, het wordt dus kamperen. De eigenaar van het café toont ons een goed beschut hoekje naast zijn zaak, een ideale plaats om ons tentje nog eens op te zetten en dat is al héél lang geleden. Wildkamperen kan je het bezwaarlijk noemen want we hebben al het nodige in de buurt, zelfs drinkbaar water én een degelijk openbaar toilet.
We hebben nog klaargemaakte rijst met groenten over van gisteren.  In het restaurant aan de overkant van de weg ga ik vier shasliks afhalen en zo hebben we vandaag zonder te moeten koken in een mum van tijd een kant en klare maaltijd.
In volledige tegenstelling met gisteren, was het vandaag weer een boeiende dag.

2015-10-05 Poepjesetappe

In Bishkek had men ons wijsgemaakt dat de grens met China gesloten zou zijn tussen 1 en 7 oktober, maar vanochtend spraken we met een Engelsman die gisteren probleemloos de grens was overgestoken van China naar Kazachstan, wat moet je uiteindelijk nog gaan geloven?
Vandaag is het een eerder saaie en vlakke etappe langs een weg waarop het in de eerste helft behoorlijk druk is. In de laatste 11km tot Shilik is men een nieuwe weg aan het aanleggen en het verkeer moet er over een voorlopige onverharde weg waar men, om het stof te blussen, water gesproeid heeft maar net iets te veel, waardoor het stof veranderd is in een dun laagje slijk. Ik zie echter dat er enkele auto’s toch gebruik maken van het nieuw aangelegde wegdek, en als dat voor hun mag, moet dat voor ons ook kunnen.
Je zou  denken dat we na 5 maanden eelt op ons zitvlak hebben, wat wel een beetje het geval is, maar naar het einde toe van een lange rit van 127km, over vaak hobbelig asfalt, ben je toch blij als je nog eens je poep van het zadel kunt heffen, of wanneer je nog eens over een stuk glad asfalt kunt rijden.
Shilik is op de kaart de enig plaats van betekenis maar veel meer dan een groot dorp is het niet. Toch vinden we er nog een klein hotelletje.

2015-10-03/04 Alma Ata, een flashy stad

Alma Ata of Almaty was tot 1998 de hoofdstad van Kazachstan, nu is dit Astana. Aanvankelijk dachten we maar één dag uit te trekken om Alma Ata te bezoeken, maar deze bevalt ons zo, dat we hier nog een extra dag willen blijven. Een historisch stadsgedeelte is er niet, evenmin veel buitengewone bezienswaardigheden.  Het is het geheel van de stad die ze toch aantrekkelijk maakt. Je hebt een mix van zeer moderne nieuwbouw, en gebouwen die dateren uit het Sovjet tijdperk, architectuur uit de jaren 1950-1960. Het geheel geeft wel een flashy stad die mee wil met haar tijd, een stad die bedoeld is voor de gegoede Kazachen. Er is ook nog de ‘Green Market’, een zoveelste bazaar maar toch is hij anders dan al de voorgaande die we al gezien hebben, vooral de vlees- en groentehal is indrukwekkend.
We profiteren er van om enkele noodzakelijke aankopen te doen. MJ had dringend een paar nieuwe sandalen nodig en een nieuwe (trekkers)handdoek, iets waar we al lang naar op zoek waren sinds we er eentje onderweg zijn kwijtgespeeld in een van de vele hotels.
Alleen de kleuren van de bomen en de vallende bladeren verraden dat de zomer voorbij is, de temperaturen daartegen zijn terug op z’n zomers, met uitschieters tot 27°C.  Volgens de weersvoorspellingen gaat het mooie weer nog een tijdje blijven duren.
We zijn vertrokken in Budingen op 04/05/2015 en nu schrijven we al 04/10/2015, we zijn dus al 5 maanden onderweg., hebben al meer dan 11.000km afgelegd waarvan ruim 8.000km op de fiets.

2015-10-02 Korte maar pittige etappe

Daar we er gisteren een extra lange etappe van gemaakt hebben rest ons vandaag nog maar 65km tot Alma Ata. We kiezen voor een kleinere maar behoorlijk heuvelachtige weg met enkele pittige hellingen. Op een 10-tal kilometer voor we de drukke stad bereiken is er zelfs een vrij lange klim, het omhoog rijden is op zich geen probleem maar zo kort bij de grote stad is er ook al veel verkeer op de weg en wanneer deze aftandse versleten wagens bergop moeten, is het verschrikkelijk wat ze aan uitlaatgassen uitspuwen.  Je proeft de vervuiling letterlijk in je mond, gezond is anders.
Alma Ata, ook wel Almaty genoemd, is met 1,5 miljoen inwoners de grootste stad in Kazachstan. In de namiddag gaan we inkopen doen in het ‘Dostik Plaza’, een ultramodern ogend shoppingcenter, zoals we er nog nooit eerder een gezien hebben, op zich al een bezienswaardigheid.

2015-10-01 Fietsen of een gratis lift?

Na 14 dagen in de controlepost voor windmolens gewerkt te hebben kan Vlad vandaag weer naar vrouw en kind in de buurt van Almaty. Omdat wij ook naar Almaty gaan wil hij ons een lift geven tot op 20km van de stad. Hij moet eerst nog wachten tot zijn werkmakker rond 14u in de namiddag arriveert alvorens te vertrekken. Het is een aanlokkelijk voorstel maar we kiezen er toch voor om het met de fiets te doen. Waarschijnlijk komen we Vlad in de loop van de namiddag nog wel eens tegen langs de weg en dan kunnen we in uiterste nood nog altijd beslissen om een eind met hem mee te rijden.
De wind zit mee, het is ideaal fietsweer, we hebben er wel zin in. De eerste 5km gaan nog omhoog maar dan volgt een afdaling van 15km waarna het weer vlak wordt om na 80km weer steeds heuvelachtiger te worden. Pas na 110km komen we Vlad tegen, hij was zo lang ondereg omdat hij pech had met zijn busje en er drie uur aan heeft moeten sleutelen om het weer rijklaar te krijgen. Nu nog meerijden met hem heeft geen zin meer, we zijn op amper 15km van een stadje met meerdere overnachtingsmogelijkheden.

2015-09-30 Bijna een boete aan ons been

De weersvoorspelling voor de komende 10 dagen ziet er voorlopig goed uit, niet onbelangrijk want eens het weer omslaat kan het in deze streken en deze tijd van het jaar meteen een winters tintje krijgen.
Voor we Bishkek verlaten ga ik onze resterende SOM nog omwisselen voor Kazakse Tenge. Na 20km fietsen bereiken we al de grensovergang van Kyrgyzstan naar Kazachstan en ook deze keer is het een eenvoudige formaliteit.
Net voorbij de grens in Korday ga ik twee blikjes bier kopen en zetten we ons langs de weg in een bushokje om te picknicken. We zijn nog maar pas begonnen of er komt een politieagent naar ons toe gestapt. Hij wijst naar de bierblikjes en vraagt of het ‘pivo’ is, wat ik alleen maar kan bevestigen. Dan begint de politieagent van alles te vertellen waar we niets van snappen. Het heeft te maken met het bier en dat we iets doen wat niet mag maar wat hij precies wil begrijpen we niet. Wat we wel verstaan is dat we een boete kunnen krijgen. Hij vraagt ook mijn paspoort, niet dat van MJ. Heb ik wel iets fout gedaan en zij niet? Uiteindelijk geeft hij het op en stapt gewoon weg. Wat precies zijn bedoeling was daar hebben we het raden naar. Het was me wel opgevallen dat het geen gewone politieagent was want hij reed in een grote Europese wagen met chauffeur en droeg drie gouden sterren op zijn schouders, waarschijnlijk wel een hogere officier.
Ons idee was om vandaag slechts tot Alga te fietsen omdat we weten dat er daarna een klim van 20km volgt en we denken dat er verder over een afstand van bijna 100km geen enkel dorp meer is. Alga is echter een dorpje van amper enkele huizen en een klein winkeltje. Wanneer ik informeer voor een overnachting verteld men ons dat er 1km verderop een hotel zou zijn. We fietsen verder en zien dat er inderdaad langs de weg een restaurant, een winkeltje en een gebouw is dat er uit ziet als een hotel, maar het is al lang gesloten en we kunnen er niet terecht. Enkele bezoekers aan het restaurant vertellen ons dat 10km verderop een hotel is, iets wat anderen ons ook bevestigen. Toch hebben we onze twijfels of het wel klopt. We moeten kiezen: terugkeren naar het dorp of verder fietsen in de hoop dat er toch een hotel is. We beslissen om toch maar door te fietsen. Na 10km is er niets anders te zien dan de grootste leegte. Op mijn GPS zie ik dat er nog 7km verder enkele zijstraatje zijn wat misschien toch nog op enige bewoning duidt. Weer hebben we pech want het is slechts een windmolenpark. Er is wel een zijweg en een bordje dat een plaats aangeeft op 3km. We hebben geen keuze en nemen de zijweg. Weer is het niets want het enige wat we te zien krijgen zijn restanten van wat ooit een dorp is geweest. Het ziet er naar uit dat we nog eens moeten wildkamperen, op zich geen probleem, we hebben voldoende eten mee, alleen hebben niet zo veel water meer. Dan zien we plots boven op een heuvel nog een rood gebouw staan. MJ blijft even wachten en ik fiets langs de onverharde weg tot aan het gebouw. Het is bewoont, er komt een man naar met toegestapt die meteen vraagt of ik Duits spreek. De man heet Vlad en het gebouw is geen gewoon huis maar een controlepost van een windmolenpark. Ik vraag of hij water voor ons heeft, wat geen enkel probleem is want hij haalt zijn water uit een bron een kilometer verderop in de heuvels. Maar het wordt nog beter want hij stelt voor bij hem te komen overnachten in een kamer die nog vrij is. Omdat ik zo lang achterbleef is MJ er ondertussen ook bij gekomen. Aangezien ’s nachts de temperaturen al kunnen zakken tot het vriespunt lijkt het voorstel om in het verwarmd gebouw te gaan slapen ons toch nog een betere oplossing dan te gaan wildkamperen. Ik rijd samen met Vlad in zijn minibusje nog naar de bron in de heuvels om met een vaatje en enkele grote plastiek flessen vers water te halen. MJ rijdt daarna met hem nog naar een boerderijtje ergens te midden van de heuvels dat ook dienst doet als winkeltje. In the middle of nowhere is er dan toch nog enig leven te bespeuren, maar je moet het wel zien te vinden!
Vlad(imir) is een zeer aimabel man. MJ wil koken maar hij staat er op dat hij voor ons kookt. Hij is ook blij dat hij ons als gasten heeft, zo heeft hij niet alleen gezelschap maar kan hij ook nog eens zijn Duits oefenen, wat hij uitvoerig doet. Hij is een echte spraakwaterval, wat voor ons interessant is want zo komen we veel te weten over het leven in Kazachstan. Vlad heeft 7 jaar in Duitsland gewerkt en is daarna teruggekeerd naar zijn geboorteland. Aanvankelijk kon hij zich moeilijk weer aanpassen aan de Kazachse mentaliteit maar nu zou hij voor geen geld willen terugkeren naar Duitsland, vooral omdat daar niets kan en alles té zeer gebonden is aan allerlei regeltjes. Hij is een gelukkig man.
Hij weet ons nog te vertellen dat het verwoeste dorpje vroeger een pantserkazerne was van het Russische leger tot de Sovjet Unie uiteenviel.

2015-09-29 Het geluk is weer aan onze zijde

Fietsenwinkel ‘Velo Leader’ is onze laatste kans om vooralsnog de nodige wisselstukken van Shimano te vinden om MJ haar fiets te herstellen. Al voor 10u staan we al voor te winkel, te wachten tot hij opengaat. En ja hoor, we hebben geluk, men heeft een gepast versnellingsapparaat van Shimano in huis. In mijn achterwiel zat ook een kapotte spaak en men had nog net één spaak van die maat in huis. Om 3u in de namiddag mogen we onze herstelde fietsen weer ophalen. We kunnen morgen weer vertrekken, voor een derde keer terug naar Kazachstan, richting Almaty. Oef, wat een opluchting.
Het is best dat je voldoende cash geld op zak hebt, en het best dan dollars want daar kan je overal mee terecht, eerder dan met euro’s. Probleem is dat je aan sommige bankautomaten wel dollars kunt afhalen maar het is steeds voor een zeer beperkt bedrag, 200 dollar. Daarom wil ik naar een bank gaan en daar aan de kassa een groter bedrag opvragen maar ook dat is niet eenvoudig. Ofwel heeft men er geen dollars ofwel verwijst men je altijd terug naar een geldautomaat. De aanhouder wint echter en als je voldoende banken in en uit loopt vind je uiteindelijk nog wel eentje waar je wél een groter bedrag aan dollars kan afhalen.

2015-09-28 Visa voor China OK, fiets nog af te wachten

Ik heb nog drie adressen van fietsenwinkels waar ik kan informeren of ze Shimano onderdelen verkopen. In de miezerige regen trek ik op mijn fiets de stad in. In de eerste fietsenwinkel, ‘Alex.kg” aan de andere kant van de stad, kunnen ze me niet verder helpen maar net zoals bij ‘Gergert’ zegt men dat ik eens moet informeren bij ‘Velo Leader’. Op de plaats waar ik de volgende winkel ‘Free Bike’ zou moeten vinden is er alleen maar een bouwwerf. Er rest me nog één mogelijkheid, ‘Velo Leader’. Ik fiets er naartoe maar de winkel is gesloten. Aan de deur hangt een bordje met de openingsuren en –dagen. Twee dagen in de week is het gesloten maar aangezien het in het Russisch is geschreven kan ik er niet uit afleiden welke dagen. Het zijn de twee onderste dagen, dus ik ga er van uit dat ze op zaterdag en zondag gesloten zijn. Voor de zekerheid vraag ik het aan twee voorbijgangers, waarvan er eentje een beetje Engels spreekt, beiden bevestigen dat het op maandag zou moeten open zijn. De winkel zou om 10u moeten open gaan maar om 11u is hij nog steeds gesloten. Langer wachten heeft geen zin, ik keer terug naar de hostel waar ik aan de receptioniste de foto toon die ik genomen had van het bordje met de openingsuren en zij zegt me dat de winkel gesloten is op zondag en maandag. Later check ik het nog eens met google translate en het klopt inderdaad dat de winkel vandaag gesloten is. We zullen dus pas morgen weten of we hier de nodige wisselstukken kunnen kopen of ze moeten laten overkomen vanuit België.

2015-09-27 Voor een appel en een ei naar Bishkek

De eigenaar van het hotel brengt ons met zijn mono volume naar de parking aan de andere kant van het stadje waar alle taxi’s en busjes staan.  Meteen vindt hij daar een taxichauffeur, met een gelijkaardige mono volume waar alles in kan, die ons naar Bishket wil voeren. Voor een rit van 183km betalen we 1700 SOM (+/- €22). De taxichauffeur zet ons af aan de hostel waar we al eens eerder acht dagen verbleven.
In de namiddag fiets ik met mijn fiets naar Gergerd, de fietswinkel waar we al eens eerder langs gingen. Ik krijg echter slecht nieuws te horen, ze hebben geen versnellingsapparaten van het merk Shimano. Ik krijg wel het adres van twee andere fietswinkels waar ik nog eens kan gaan informeren. Dat zal iets voor morgen zijn want ik moet nog eerst gaan uitzoeken met behulp van mijn computer waar ze juist gelegen zijn, het is trouwens zondag en zij zijn wel gesloten.
We profiteren er ook nog eens van om met het thuisfront te skypen.

Foto's Kyrgyzstan online

De foto's van Kyrgyzstan staan online.
Klik hier

2015-09-26 Voor het eerst boven de 2000 meter

We zijn al 145 dagen onderweg, zijn al verschillende landen doorgefietst met stevige bergketens, en toch is het nu pas de eerste keer dat we boven de 2000 meter moeten fietsen (2060m).  De klim naar boven is niet zo moeilijk, ook al staat er een bord dar aangeeft dat de laatste 2500m aan 12% is, het is vooral de afdaling daarna die lastig is vanwege het zéér slechte wegdek.
Langs de zuidelijke route langs het meer is er weinig verkeer, maar de meeste automobilisten rijden waanzinnig snel over de slechte wegen. We zijn al enkele keren een konvooi vrachtwagens onder politiebegeleiding gepasseerd, wat ze precies vervoeren weten we niet, maar het gaat zeker om gevaarlijke en/of giftige stoffen.  Zelfs zij rijden onverantwoord snel.
Het is de tweede keer dat we naar Balykchy rijden en exact zoals bij de eerste keer krijgen we in de laatste 30km wind op kop, ook al komen we deze keer uit een totaal andere richting. Het zijn deze keer wel meer dan stevige rukwinden. Op 20km van het einde krijgt MJ de trappers nog met moeite rondgedraaid. Ik probeer wat kop te trekken en haar uit de wind te zetten maar op 12km van het einde krijg ik zelf een kleine klop van de hamer en ben blij dat ik zelf even in MJ haar wiel kan kruipen. Het is onmogelijk om vandaag een gemiddelde snelheid van 15km te halen, ofwel gaat het bergop, ofwel is het wegdek verschrikkelijk slecht, ofwel speelt de wind ons parten. Als je in die omstandigheden een etappe van 98km moet afleggen, zit je minstens 7 uur op de fiets, reken daar nog eens stoptijden voor picknick en pitstop bij, en je hebt een goed gevulde dag.
Wanneer we door Balykchy rijden rijdt MJ haar versnellingsapparaat in de vernieling, waarschijnlijk ten gevolgen van een foute schakeling. Dit kunnen we niet zelf herstellen, het versnellingsapparaat moet vervangen worden. Er zit niets anders op dan vandaag een hotel te zoeken en proberen om morgen een taxi te vinden die groot genoeg is om ons, samen mét de fietsen en alle bagage, naar Bishkek te voeren. In Bishkek zijn er twee degelijke fietsenmakers, laat ons hopen dat een van hen tenminste de nodige wisselstukken heeft om het meteen te vervangen, zo niet moeten we de wisselstukken laten opsturen vanuit België en riskeren we weer een week vast te zitten in Bishkek.

2015-09-25 Een schitterend schouwspel van kleuren

Gisteren schreven we op onze blog dat we toen het tot dan toe mooiste stuk langs het meer hadden gefietst, vandaag zullen we dit moeten herhalen want het was nóg mooier. Overdag is het nog aangenaam maar de koude nachten hebben er voor gezorgd dat de bladeren aan de bomen al mooie herfstkleuren hebben. Rechts van de weg staan er langs het meer veel lage bomen die met hun prachtige kleuren, in combinatie met het helderblauwe meer op de achtergrond, voor een prachtig kleurenpalet zorgen.  Links van de weg verschijnen er rood-ros-achtige scherp omrande bergen die, met de blauwe lucht erboven en het zonlicht, ook voor een schitterend spektakel zorgen. Het zijn echt plaatjes om in te kaderen. Ik probeer er foto’s van te nemen, maar weet nu al dat ze de reële pracht amper in beeld kunnen brengen. Alles kleurt rood-ros, ook het zand langs de weg, en zelfs het asfalt heeft een rode schijn.
Onderweg komen we Gina en John nog eens tegen, een fietskoppel welke we voor het eerst ontmoet hebben aan de ingang van de Chinese Ambassade. We hebben daar enkele uren samen staan wachten en toch herkennen we elkaar niet meteen.  Zij herkenden onze opvallend zwarte fietsen. Het is ons al vaker overkomen dat we andere collega fietsers voor een tweede keer tegenkomen maar ze niet meteen herkennen, soms een beetje gênant.
Aangezien het maar een korte etappe is, zijn we al in de vroege namiddag op onze bestemming, een guesthouse waar we nog eens de mogelijkheid hebben om een machine was te doen. Onze was hangt nog niet lang buiten of de gastvrouw komt ons zeggen dat we onze was beter even van de wasdraad kunnen halen, want men komt kolen leveren voor de winter, en daar komt veel zwart stof van. Kolen is veel gezegd, het is kolengruis met enkele brokken steenkool ertussen, eerder het soort afval waarvan er in Limburg nog veel terrils zijn.

2015-09-24 Een dag met paarden in de hoofdrol

Na een stevig ontbijt in de B&B krijgen we van de gastvrouw nog een adres mee van een guesthouse in Tamga waar we vandaag naartoe willen fietsen, we zien nog wel of we het gebruiken.
Overal zie je langs de weg paarden vrij rondlopen, het kan niet anders of hier moeten ooit ongelukken gebeuren. MJ is er ooggetuige van hoe een minibusje frontaal in botsing komt met een paard en ziet hoe het door de lucht gekatapulteerd wordt. De voorkant van het busje is zwaar gehavend, de passagiers zijn ongedeerd en, wonder boven wonder, het paard staat weer recht en stromelt naar de kant van de weg, maar het kan niet anders of het moet ernstig gewond zijn.
Het deel van de zuidelijke route rond het Ysyk-Köl meer dat we vandaag fietsen vinden we tot nu toe het mooiste.
Bij toeval krijgen we onderweg nog dé traditionele sport van Kyrgyzstan te zien: ‘kok boru’, ‘ulak-tartysh’ of ‘buzkashi’, wat ‘grijze wolf’ betekend. Het is een teamsport waarbij ruiters te paard een onthoofd schaap moeten zien te bemachtigen en het in een ronde goal moeten zien te krijgen. Het gaat er zeer ruw aan toe, enkel voor zeer ervaren ruiters en de paarden krijgen veel te verduren. Een korte video kan je hier bekijken: Kyrgistan - Nationale sport
De Kirgiezen zijn gek van paarden en groeien ermee op. Langs de weg zie je veel jonge kinderen al paardrijden, vaak ook zonder zadel.
Andere fietsers hadden ons verteld dat ze last hadden met kinderen die steentjes naar hen gooiden, iets wat wij nog niet hadden ondervonden, maar vandaag had het wel eens anders kunnen zijn. Op een gegeven ogenblik zie ik enkele jongens, ik schat hun leeftijd 9 à 10 jaar, de weg oversteken wanneer ze ons zien aankomen. Ik zie een van hen naar steentjes op de grond grabbelen. Ik stop meteen, met een gebiedende wijsvinger in de lucht en op strenge toon zeg ik ‘awel, wa waarde gij van plan?’. De jongens schrikken en zetten enkele pasjes achteruit, ik steek meteen mijn hand uit en zeg vriendelijk ‘hello’, direct verschijnt er weer een brede glimlach op hun gezichtjes en komen ze mij allen de hand schudden. Kinderen steken soms ook hun hand in de lucht alsof ze een high-five willen doen maar dan willen ze gewoon kei hard tegen je hand slaan of proberen zelfs je hand vast te houden, wat niet ongevaarlijk is, maar hier trappen wij niet meer in. De kinderen bedoelen het niet slecht, voor hen is het een spelletje. Het valt ons trouwens op dat ze zeer vriendelijk zijn en ons vaak gewoon de hand komen schudden als we langs de weg zitten. Vandaag zijn er opvallend veel spelende kinderen langs de weg maar dat is waarschijnlijk omdat het vandaag een feestdag is voor de moslims (offerfeest) en voor de kinderen schoolvrije dag.
In Tamga gaan we uiteindelijk niet naar het guesthouse waarvan we het adres hadden gekregen maar kiezen voor een ander guesthouse verderop in het dorp, primitiever, veel goedkoper (800 som, 700 som = 10€) én, wat voor ons de doorslag heeft gegeven, we kunnen er zelf koken, iets wat we nog altijd belangrijk vinden. Vandaag eten we Risotto met eenden-filet.

2015-09-23 De dagen beginnen te korten

Om 9u15 nemen we afscheid van Jürgen en beginnen aan een etappe van 112km naar Karakol. Aanvankelijk hebben we nog eens behoorlijk last van tegenwind die in de loop van de dag gelukkig afneemt. Men had ons verteld dat het wegdek langs de zuidelijke route van het Ysyk-Köl veel slechter is en dat beginnen we al te merken van zodra we Tüp voorbij zijn en langs de oostzijde van het meer fietsen. Onderweg komen we nog enkele keren het Nieuw-Zeelands koppel tegen die vorige week samen met ons hun visumaanvraag voor China hebben ingediend.
In Karakol passeren we toevallig aan een ‘Tourist Office’ en MJ gaat informeren naar een overnachtingsmogelijkheid. Het zal vandaag een B&B worden aan de rand van de stad. Tegen de tijd dat we geïnstalleerd zijn op onze kamer, een douche genomen hebben en terug naar de stad willen fietsen om wat inkopen te doen, is het reeds 19u en wordt het al duister. De B&B is gelegen aan het eind van een onverharde weg vol met putten. In het donker is dat zeker niet te fietsen en de laatste 700m moeten we te voet afleggen. We zullen er vanaf nu toch rekening moeten mee houden dat de dagen korter worden en het vroeg donker wordt.

2015-09-22 Een fijne dag

Toen we gisteravond in onze yurt gingen slapen, moesten we ons stevig onderstoppen om het warm te krijgen, we hebben zelfs sokken aangetrokken om onze voeten warm te krijgen. Wanneer je in een tentje slaapt, koelt het in de nacht meestal fel af, maar in een yurt is dat niet zo want ondanks dat het buiten ’s nachts maar 2° is, is het tegen de ochtend in de yurt een stuk warmer.
Vandaag gaan we samen met Jürgen een wandeling maken in de bergen langs de ‘Grigoriev Gorge’. Kamsa, de overbuur, brengt ons met zijn 40 jaar oud autootje tot aan de voet van de Gorge..  De zijdeuren hangen er nog aan, maar ze open en dicht krijgen is geen senicure.  Omdat de man geen rijbewijs heeft, rijdt hij uitsluitend langs kleine onverharde wegen. Als een gek rijdt hij met zijn gammele auto over de onverharde wegen vol met putten en rotsblokken.  Wij zouden er nog niet aan denken om met onze auto over zo’n weg te rijden. Het oude wagentje rammelt wel langs alle kanten en binnenin stinkt het wel naar de benzine, het is dus onbegrijpelijk dat zo iets na 40 jaar nog kan rondrijden.
In de Gorge stappen we langs de bergrivier tot een hoogte van 2000 meter. In de zomermaanden komen hier veel toeristen wandelen, nu is het er verlaten en komen we alleen nog maar enkele Kyrgezen te paard tegen.
In de late namiddag komen er in de Belzhan Yurt Lodge nog twee Baskische fietsers aan. Na een rondrit van 20 dagen doorheen Kyrgyzstan en even de grens over naar het Chinese Kashgar zijn ze nu op de terugweg naar Bishkek.
De overburen zorgen voor het avondeten. ‘Plof’, wat net zoals in Oezbekistan ook in Kyrgyzstan een nationaal gerecht is. We moeten eerlijk zeggen dat deze ‘Plof’ beter is dan deze die we twee keer gegeten hebben in Oezbekistan, of hadden we misschien net iets meer honger.
’s Avonds gaan we nog met z’n allen gezellig rond het kampvuur zitten, lekker warm met meer dan voldoende wodka en bier.

2015-09-21 Ysyk-Köl op z’n best

Het wordt een zeer korte etappe tot Grigorievka waar we onze Duitse vriend Jürgen gaan ontmoeten in de ‘Belzhan Yurt Lodge’.
Aan de noordkant van het meer, waar wij nu fietsen is het nog bewolkt maar aan de overkant (aan de zuidkant) schitteren de besneeuwde bergtoppen, met pieken boven de 5000m al volop in de zon. Het is een adembenemend mooi zicht, Ysyk-Köl op z’n best.
De bewegwijzering naar de ‘Belzhan Yurt Lodge’ is niet optimaal, vandaar dat het toch wel even zoeken is. Belzhan is een project dat in 2014 is opgestart door Jakobien, een Nederlandse, en de bedoeling is dat de bewoners van het dorpje Grigorievka er in de toekomst de vruchten van kunnen dragen.
Jürgen, die we voor een eerste keer ontmoet hebben langs de weg in Bulgarije, is sinds 24 augustus teruggekeerd naar Belzhan en werkt hier nu twee maanden als vrijwilliger. Hij leidt ons rond in het domeintje dat men nu stilaan aan het voorbereiden is op de komende wintermaanden, er is nog veel werk te verzetten Om te slapen kunnen we kiezen tussen een kamer in het huis of in een yurt. Jürgen denkt dat het ’s nachts wel eens veel te koud zou kunnen zijn in de yurt, maar we willen het zelf uittesten. Slapen in een yurt is toch iets dat je eens moet gedaan hebben als je naar Kyrgizstan komt.
Jürgen is een zeer ervaren China kenner en weet ons heel wat nuttige informatie te geven die we goed kunnen gebruiken voor onze verdere plannen.
Hij heeft al eten klaargemaakt voor ons, MJ maakt appelmoes en bakt pannenkoeken als nagerecht. Na het eten wordt de wodka bovengehaald, het wordt nog een aangename avond.

2015-09-20 Van de ene dag op de andere is het herfst geworden

Vannacht voelden we al tot in onze kamer dat het buiten een flink stuk kouder is geworden. Het gaat ook nog eens regenen. Het valt ons nu op dat de bomen beginnen te verkleuren en hun eerste bladeren beginnen te verliezen. Het is alsof het van de ene dag op de andere herfst is geworden.
Telkens wanneer wij aan een meer of een zee waren en eventueel de kans zouden gehad hebben om eens te kunnen zwemmen was het slecht weer. We zullen onze zwempakken voorlopig maar diep onderaan in onze fietszakken wegstoppen.
Vandaag fietsen we niet verder maar blijven nog een dag langer in Cholpen-Ata. We hebben wel pech dat het vandaag net zondag is en er veel gesloten is, zo ook het historisch museum. Wat we wel nog kunnen bezoeken is het ‘Ruh Ordo’ openlucht museum. We overwegen ook nog om in de namiddag naar het openlucht museum van ‘Petroglyphs’ (rotstekeningen) te fietsen even buiten de stad maar vanwege het aanhoudende slechte weer zien we daar toch maar van af. Volgens de weersvoorspellingen zou het de komende dagen wel weer beter moeten worden, althans droger en zonniger maar wel een stuk frisser.
Cholpon-Ata, waar we momenteel verblijven, is de belangrijkste plaats aan de noordkant van het Ysyk-Köl meer en is tijdens de zomermaanden een druk bezochte badplaats maar het is duidelijk te zien dat het hoogseizoen al lang achter de rug is en het stadje zich aan het voorbereiden is op een winterslaap.
Het Ysyk-Köl meer ligt op een hoogte van 1606 meter en is met een wateroppervlak van 6,236 km² het op een na grootste bergmeer, na het Titicacameer in Zuid-Amerika. Hoewel het wordt omringd door met sneeuw bedekte bergpieken, bevriest het meer nooit, waardoor het de Kirgizische naam Ysykköl ("warm meer") heeft gekregen.