2016-03-05 Leve de Koning en de Koningin !

Het landschap heeft niet veel te bieden, vooral droge rijstvelden, maar fietsen doorheen de kleine dorpjes is dan wel weer boeiend. Wat ons vooral opvalt, is dat veel vrouwen een eigen weefgetouw hebben. Overal langs de weg zie je foto’s van koning Bhumibol en koningin Sirikit, zelfs een beetje te veel van het goede. Als we Sakon Nakhon binnen fietsen, stopt er een auto die water vervoert en ons ieder een fles water geeft. Het is lang geleden dat men ons nog iets cadeau deed. We oogsten wel veel bewondering van de mensen die ons zien fietsen.
In Thailand gebruikt men nog veel de boeddhistische jaartelling wat er op neerkomt dat we nu in het jaar 2559 zitten.
Van zodra we op een hotelkamer komen, probeer ik meestal het internet uit door naar de website van radio2 te gaan. Op dat ogenblik zijn de ochtendprogramma’s bezig, en het is raar om dan de weerberichten te horen dat men thuis nog heeft af te rekenen met winterse toestanden, terwijl wij genieten van zomerse temperaturen. De laatste dagen gaat de temperatuur overdag weer ruim boven de 35°, maar vandaag hadden we het geluk dat er in de voormiddag nog wat sluierwolkjes waren, en een zacht briesje, waardoor het nog aangenaam fietsweer bleef. Toch heeft MJ een stevige snotvalling te pakken.
We zijn al aan de twee laatste maanden van onze wereldreis begonnen. De weken vliegen steeds sneller voorbij. Af en toe beginnen we toch al te denken aan onze terugkeer naar België. MJ heeft al veel goesting om weer in de groentetuin te werken. Ze merkte al eens op dat we te laat zullen zijn om nog aardappelen te planten.

 Zonsopgang aan de Mekong.

Leve de Koning en de Koningin.

2016-03-04 Stoepa's en offroad fietsen.

Langs de grote weg fietsen is niet zo interessant, en daarom zoeken we een kleinere weg op, dichter  bij de Mekong rivier. Aanvankelijk is het nog een klein betonwegje maar later wordt het een onverharde weg. We hebben alleen de belangrijke verbindingswegen op onze kaart staan, en deze kleine wegen staan ook niet in mijn GPS. We weten dus niet waar we gaan uitkomen. Het enige waar we zeker van zijn, is dat we in de juiste richting rijden. Zo eens offroad fietsen is wel eens leuk. Het is heel rustig tussen de velden en de bossen. Huizen en mensen komen we nog amper tegen, tot er een auto passeert en de chauffeur ons duidelijk maakt dat we op een dood spoor zitten, en beter kunnen terugkeren. Door offroad te gaan, hebben we een omweg van zo’n 15 kilometer gemaakt, maar we vinden dat niet erg want we konden er van genieten. Tijdens een stop bekijken we de kaart nog eens en gebruiken de GPS als hulpmiddel om te zien of er toch geen mogelijkheid is om langs kleinere wegen te fietsen, maar helaas.
We passeren langs verschillende stoepa’s, bouwwerken waar relieken van boeddhistische heiligen worden bewaard. De meest indrukwekkende is ‘Wat Phra That Phanom’.

Offroad fietsen.

Wat Mahathat.

Phra Boromthatchedi.

Wat Phra That Phanom.

2016-03-03 Meer vakantiefietser dan trekker.

Toen we gisteren door de stad wandelden, zagen we een grote fietsherstelwinkel. Ik heb meteen mijn fiets er naartoe gebracht. Vandaag om 9u mag ik hem terughalen. In mijn achterwiel zijn twee spaken vervangen, en men is er zelfs in geslaagd om de slag eruit te halen. We schaffen ons ook nog twee nieuwe binnenbanden aan. Het geeft ons toch weer een geruststellender gevoel.
We moeten hier in Thailand rekening houden met een bizarre wet: alcohol mag enkel verkocht worden van 11u tot 14u en van 17u tot 24u, een wet die ingevoerd is in januari 2015. Niet alle kleine winkeltjes houden zich daaraan, dat hebben we vandaag al ondervonden.
We blijven nog een dag langer in Nakhon Phanom, kwestie van te acclimatiseren. De laatste tijd voelen we ons meer vakantiefietsers dan echte trekkers.

Vietnamese scouts ?

Vietnam Memorial Clock Tower.

2016-03-02 Friendship Bridge No 3.

Op dag 304 van onze wereldreis bereiken we Thailand, het laatste land dat op ons verlanglijstje staat. Van zodra ik de grenspost zie begint bij mij de spanning weer te stijgen. Het is gewoon uit nieuwsgierigheid wat het nieuwe land weer gaat brengen.
Waar de Mekong de grens vormt tussen Laos en Thailand heeft men ‘Friendship Bridges’ gebouwd om van het ene land naar het andere over te steken. De grensformaliteiten zijn ook hier heel eenvoudig, het enige vervelende voor ons is dat we niet over de brug mogen fietsen, we moeten mee met een pendelbus. Eerst wil men dat we onze fietsen in de bagageruimte stoppen maar die is te krap voor onze grote fietsen. Uiteindelijk mogen we ze dan ook in de gang van de bus plaatsen. Aangekomen in Thailand moeten we een klein formuliertje invullen, gelukkig hadden we via "Booking.com" een hotel in gedachte, zodat we dat op het formulier konden invullen. Even passeren aan een loket waar ze je fotograferen, en je krijgt een visum voor 15 dagen.
Dan is het nog een 14-tal km fietsen naar onze eerste overnachtingsplaats in Thailand, een voltreffer. Als dat de norm is in Thailand zijn we terug op weg naar luxe overnachtingsplaatsen, vergelijkbaar met China. Eerste aanpassing, we moeten aan de linkerkant van de weg fietsen, maar uit ervaring weten we dat dat snel went. Ook onze eerste kennismaking met Thailand valt geweldig mee, ze hebben hier echte winkels waar je van alles kan kopen, zelfs brood en beleg.

Grensovergang.

Fietspad langs de Mekong.

 

2016-03-01 Een vermoeiende dag.

Na 5km krijgen we al meteen een stevige beklimming van zo’n 3km aan een constant hoog stijgingspercentage. Deze keer kies ik er ook eens voor om af te stappen en het te voet te doen, iets wat ik normaliter niet zo graag doe, want zo’n 50kg een steile berg omhoogduwen is ook niet makkelijk, en ook vermoeiend voor de armen. Op erg steile stukken moet je afstoten op de tippen van je tenen, met je lichaam voorover gebogen in een hoek van 45°.
In de afdaling zitten enkele mannen bij een vuurtje naast hun bus die in panne staat. Ze doen teken om te stoppen en gebaren dat ze drinkwater willen. We hebben nog extra water in een thermos en gieten het met plezier over in hun plastic fles. Ik moet spontaan denken aan de parabel van de Barmhartige Samaritaan.
Een gevarendriehoek kent men hier niet. Wanneer een voertuig met een probleem op de weg staat rukt men gewoon een tak van een boom of struik en legt die op de weg.
De busjes hebben hier geen stipte reistijden en opstapplaatsen. Wie niet graag langs de kant van de weg wil staan wachten tot de bus komt, plaatst gewoon zijn bagage langs de weg zodat de buschauffeur weet dat er iemand wil opstappen en hij gewoon eens moet toeteren om hem te verwittigen.
Omdat we wisten dat er in het traject van vandaag enkele lastige klimmetjes zaten, hadden we maar een korte etappe voorzien, maar tegen de middag zijn we al rond. We hebben de voorbije dagen wat energie kunnen opsparen, en daarom nemen we er de etappe die voor morgen was voorzien er maar meteen bij, ook al weten we dat ook deze etappe alles behalve vlak is. Zo fietsen we vandaag toch nog 97km en zijn we aan het eind nog eens echt moe..
Dat de kennis van het Engels bij de Laotianen niet al te groot is kan je vaak zien op borden langs de weg:

•  Have a good and sape journey.
•  Geusthouse.
•  Questhouse.
• Holtel.
• Dagerous area.
• Be carefu!!
• Fee WiFi.

 

Het machtige landschap.

 

Bedoelt men misschien : Sappige reis ?

 

Eerste reeks foto's van Laos online

We hebben een eerste reeks foto's van Laos - Zuid en Centraal online geplaatst.

Klik hier om ze te zien

2016-02-29 Genieten en plannen.

We doen het vandaag rustig aan, en genieten in de ochtend van een wandeling door het pittoreske dorpje Konglor waar de mensen druk bezig zijn met het oogsten en drogen van tabaksbladeren. Daarna de heerlijke weg terug naar Nahin, klik op het filmpje hieronder als je zelf eens even wil meefietsen.
We keren terug naar hetzelfde guesthouse waar we eergisteren logeerden omdat we er de praktische mogelijkheid hebben om zelf te koken. Ik maak tevens van de gelegenheid gebruik om onze fietsen nog eens af te spuiten, wat wel eens dringend nodig is.
In de late namiddag komt een Frans koppeltje op een bromfiets informeren in het guesthouse, maar ze vinden het maar niks, want de matras van het bed is te hard en ze rijden door. Wanneer wij zo iets horen vragen wij ons toch af wat sommige mensen hier wel komen zoeken als ze al problemen hebben met zo’n detail.
We herbekijken onze planning voor de komende dagen nog eens, en gaan ze nog eens herzien. We gaan morgen niet verder noordwaarts fietsen naar de hoofdstad Vientiane, maar gaan weer even zuidwaarts richting Thakhek, om daar dan de grens over te steken naar Thailand, om op Thais grondgebied verder te fietsen richting Vientiane, en om daar later weer opnieuw Laos binnen te rijden.. Een van de redenen hiervoor is dat we zo weer een nieuw visum van een maand kunnen kopen voor Laos. Dat is goedkoper dan het visum dat we hebben te verlengen. Een verlenging kost 2$ per dag, een nieuw maandvisum 37$. In Thailand krijg je als Belg een gratis visum voor 15 dagen aan de grens. Als je met een vliegtuig binnen komt 30 dagen, en dat zouden we wel kunnen gebruiken, als we na Laos terug Thailand in fietsen.

Fiets even mee langs de zalige weg tussen Konglor en Nahin.

Tabakplukster.

 

2016-02-28 We duiken de onderwereld in.

We willen vandaag ‘Konglor Cave’ bezoeken, maar omdat we dan tweemaal dezelfde doodlopende weg van 45km moeten fietsen, twijfelen we even of we niet beter de lokale bus nemen. We beslissen toch maar om tot Konglor te fietsen en daar te overnachten. We zijn blij met deze keuze want het is een mooie rustige weg en we zullen hem morgen met veel plezier nog eens in de andere richting terug fietsen.
Over de ‘Konglor Cave’ had ik op het internet uiteenlopende commentaren gelezen, sommigen vonden het een fantastische ervaring, terwijl het voor anderen een dikke teleurstelling was. Onze commentaar: het is eens iets anders om met een bootje door een 7km lange ondergrondse rivier te varen met alleen maar een klein straallampje op je voorhoofd. Je vaart niet zelf met het bootje, je krijgt een stuurman mee die de motor bedient, en dat is wel nodig om veilig je weg te vinden in de donkere grot. Af en toe moet ik ook al eens het water in om het bootje weer vlot te trekken.
We zijn vandaag nog eens enkele Belgen tegengekomen. Op weg naar Konglor een fietser uit Balen die enkele maanden door Zuid-Oost Azië trekt, en later aan de ingang van de grot een gezin met twee kinderen uit het Antwerpse die om de drie jaar een half jaar op reis gaan en dan zelf zorgen voor het onderwijs van hun zonen die nu 9 en 12 jaar oud zijn.

We duiken de onderwereld in. 

De uitgang van Konglor Cave.

2016-02-27 Eens iets anders dan noedels en rijst.

Een ideaal wegdek, en de wind tot inkeer gekomen, zorgen er voor dat de rit van vandaag een makkie is vergeleken met gisteren. Een stevige klim van 4km in het laatste deel is net zwaar genoeg om ons niet het gevoel te geven dat het een té gemakkelijk ritje was.
We fietsen nog steeds door een prachtig landschap van karsten (rotsformaties) en dichtbegroeid woud terwijl Nahin, de plaats waar we gaan overnachten, dan weer in een mooi groot dal ligt. Op onze kaart is de weg die we vandaag volgen aangeduid als ‘scenic route’, maar voor ons hadden ze dan evenzeer de route van de voorbije dagen hetzelfde statuut mogen geven. We hebben ons al dikwijls afgevraagd wie of wat bepaalt wanneer iets als ‘scenic route’ wordt aangeduid, omdat wij al wel eens vaker een andere mening hadden. Het kan natuurlijk te maken hebben met de periode waarin je een route volgt. 
De rijstvelden die het landschap mooi groen kleuren wanneer de rijst groeit, staan nu helemaal droog en ogen dor.
De groenten op de plaatselijke markt verleiden ons zozeer dat we nog eens ons eigen potje gaan koken en zoals altijd smaakt ons dat overheerlijk. Af en toe mag het wel eens wat anders zijn dan noedels of rijst.

Koeien in droge rijstvelden.

De ingrediënten voor een …

 

… een overheerlijk bord

 

2016-02-26 Lastige maar mooie etappe.

Gisterenavond zaten we samen met enkele jongeren gezellig rond het kampvuur. Het was een internationaal gezelschap van enkele Duitsers, Zwitsers, Fransen en wij Belgen. De jongeren trekken hier allemaal rond op een brommer, die ze huren of kopen, om hem dan aan het eind van hun reis weer te verkopen. Vannacht is het weer stevig afgekoeld en dat was goed te voelen in ons hutje dat gemaakt is van planken met daartussen veel spleten.
We weten al op voorhand dat het vandaag een lastige etappe kan worden omdat er over een afstand van zo’n 20km nog wegenwerken zijn. Aanvankelijk is het onverharde wegdek nog te doen, maar later wordt het wel lastiger met veel keien. We vrezen voor onze fietsbanden, maar gelukkig houden ze het vol. Het slechtste stuk weg hebben we in een afdaling waar we maar tergend traag naar beneden kunnen. Onze handen knijpen de remmen bijna voortdurend dicht, wat ook  belastend is voor arm en schouders. We komen maar langzaam vooruit. In de laatste 10km is het wegdek weer beter maar dan toont de wind nog eens zijn slecht karakter en is het echt knokken om vooruit te komen. Na 51km hangen we onze fiets aan de haak, gelukkig hebben we af en toe toch nog kunnen genieten van het mooie landschap.

Gezellig rond het kampvuur.

Met beperkte middelen een nieuwe weg aanleggen duurt lang.

Slechte weg voor onze banden !!

2016-02-25 Een onvoorziene korte rit.

Toen we vanochtend vertrokken in Nakai was het met de bedoeling om tot Lakxao te fietsen. Na 23km stoppen we bij een guesthouse/restuarant om te ontbijten. Het bevalt ons daar echter zo goed dat we al gauw vragen of we er kunnen overnachten. Voor de rest van de dag maken we enkel nog een wandeling door het dorp, en verder genieten we van een rustdag, vandaar ook maar een kort verslagje. 

Een dagje lekker niksdoen.

 

2016-02-24 Bibberend van de kou.

We keren de Mekong letterlijk de rug toe en fietsen nu door een decor met steile rotsformaties. Ronduit prachtig, en dat mag wel weer eens na de eerder saaie voorbije dagen. We krijgen opnieuw af te rekenen met een sterke wind op kop. De rotsen kunnen af en toe voor beschutting zorgen, maar soms zorgen ze er ook voor dat we in een soort van windtunnel terecht komen waar je haast van je fiets wordt geblazen. De weg blijft vrij vlak tot we in de laatste 5,5 km een stevige beklimming krijgen. Het is een slotklim om U tegen te zeggen. Het is al heel lang geleden dat we nog eens naar ons kleinste verzet moesten schakelen, het moet ergens in de maand december geweest zijn. Wanneer ik even stop om op MJ te wachten, die een stuk te voet stapt vanwege té steil, kan ik zelf nog maar amper terug vertrekken. Boven aangekomen in het dorpje Nakai is het toch even zoeken naar een overnachtingsplaats. We vragen het enkele keren maar ze wijzen allemaal in een andere richting. Uiteindelijk vinden we dan toch een guesthouuse dat er met de verschillende blokken wat uitziet als een concentratiekamp, maar we zijn al dik tevreden dat we hier kunnen overnachten, en er is zelfs een warme douche. Het Frans WC nemen we dan maar voor lief.
De wind is ondertussen nog harder gaan blazen en het is hier boven erg koud. We moeten zelfs nog eens een warme trui uit onze kledingzak halen, en dat is ook al héél lang geleden. Het is merkwaardig hoe de wind plotseling zo koud is geworden. Dat we geen airco hebben is absoluut geen probleem, zelfs de ventilator is totaal overbodig. Voor een keer zijn we blij dat het op onze kamer warmer is dan buiten.

Productie van houtskool.

Een netjes onderhouden tuintje.

2016-02-23 Met tranen in de ogen.

We zitten nog eens in een guesthouse waar het ontbijt inbegrepen is in de prijs. Men had ons gezegd dat we konden ontbijten vanaf 7u. We zien dat er eerder al een groep gaat ontbijten, wij wachten geduldig tot 7u. Maar wanneer we dan willen gaan eten, blijkt er zo goed als niets meer over te zijn van het ontbijt. Morgenvroeg hebben ze ons niet liggen, en zullen we wel zorgen dat we ons deel krijgen.
In de voormiddag fietsen we tot de ‘Buddha cave’, zo’n 16km ten oosten van Thakhek, in dezelfde richting welke we morgen gaan verder fietsen. Als het decor dat we te zien krijgen al een voorbode mag zijn van wat ons de volgende dagen te wachten staat, is dat op z’n minst veelbelovend.
In de namiddag fietsen we nog eens 5km zuidwaarts van de stad naar de ‘Sikhottabong Stupa’ Hier had vorige week het ‘That Sikhottabong Festival’ plaats, en dat is nog héél duidelijk te zien. Het terrein er rond lijkt wel op de festivalweide van Werchter de dag na het muziekfestival.
Tegen de avond willen we nog iets gaan eten. Een geroosterde tilapia vis lijkt ons wel wat, maar dat is dan zo magertjes dat we even verderop in een restaurantje nog eens een plaatselijke specialiteit gaan proberen: ‘Raw Shrimps: small shrimps with fish sauce and vegetables – Lao  favorite’ (Shrimps zijn roze garnalen). Ik hou van zeer pikant eten maar dit is wel het heetste dat ik ooit al gegeten heb, een beetje té, het is eten met tranen in de ogen.

Op weg naar de 'Buddha cave'.

Ingang 'Pa Seuam cave'.

'Sikhottabong Stupa'.

2016-02-22 Elke dag is het weer anders.

De voorbije dagen waren niet de meest spectaculaire etappes, maar vandaag komt er dan toch wat verandering in. Het landschap wordt groener en bosrijker, en het parcours wordt nog heuvelachtiger.
Thakhek is een stadje waar weer meer toeristen rondlopen. Er is hier dan ook het een en ander te zien in de buurt. We blijven hier nog een extra nachtje om enkele van die bezienswaardigheden te kunnen bezoeken, met de fiets, maar zonder bagage. We gaan ook even de tijd nemen om een extra lus voor te bereiden die we willen maken langs de highlights van de provincie Khammouane.
Gisteren hebben we de kaap van 15.000km op de fiets overschreden. Veel automobilisten rijden zelfs zoveel kilometers niet in minder dan 10 maanden.
Quasi elke dag in een ander hotel of guesthouse slapen moet je ook gewoon worden. Telkens je wakker wordt moet je je afvragen hoe je uit bed moet stappen, welke kant je uit moet voor de badkamer, waar staat de lichtschakelaar,... Ondertussen ben ik ook al een specialist geworden in het gebruik van afstandsbedieningen voor tv’s en airco’s want ook die zijn telkens anders.

Zonder woorden.

Typisch stadsbeeld.

2016-02-21 Opgepast met plat water.

Sannakhet mag volgens Laotiaanse normen een grote stad zijn, toch vonden wij er gisteren geen enkele bakker of winkel waar we iets degelijks konden kopen voor het ontbijt, waardoor we vanochtend, voor de tweede dag op rij, genoegen nemen met een stuk droge cake. Alsof het met opzet is om ons te pesten, zien we bij het uitrijden van de stad verschillende kraampjes langs de weg waar belegde broodjes worden verkocht. Na 30 kilometer fietsen komen we op een kruispunt van twee grote wegen, waar er tientallen eetkraampjes zijn. Wij hebben ondertussen al weer wat honger gekregen, maar er is geen enkel belegd broodje te vinden. Ze verkopen allemaal geroosterd vlees of keihard gekookte eieren op een spiesje, en daar hebben wij op dit uur van de dag maar weinig zin in. We fietsen dan maar verder om 10 kilometer later aan een eethuisje te stoppen voor onze dagelijkse portie noedelsoep.
In de vroege namiddag hebben we al 70km gefietst en zien we aan het begin van het dorpje Nonnadeng een guesthouse, maar het is vrij primitief en onderkomen, zelfs geen koude douche, en daarom twijfelen we even of we al dan niet nog verder rijden want volgens de gegevens in mijn GPS zou er zo’n 21km verderop ook een overnachtingsplaats zijn. Na iets gedronken te hebben in het dorpje, besluiten we om toch maar verder te fietsen, maar na enkele honderden meters zien we weer een guesthouse, eentje dat er veel beter uitziet en uiteindelijk nemen we dan toch maar het zekere voor het onzekere.
In tegenstelling met de Vietnamezen en Cambodjanen zie je maar weinig Laotianen op een fiets rondrijden, en dat is zelfs te zien aan het gedrag van de loslopende honden die hier minder gewend zijn aan fietsers. Ze zijn niet echt agressief, maar af en toe moeten we toch al eens eentje een halt toeroepen, letterlijk dan.
We zijn er nu achter gekomen dat Low Low (het soort whisky op basis van rijst) ook verkocht wordt in hetzelfde soort plastic flesjes waarin men normaal plat water doet. Bovendien is het ook kleurloos, zijn de etiketten voor ons onleesbaar, en staat het op een stapel naast de frisdranken. We moeten dus wel uitkijken dat we geen vuurwater kopen in plaats van gewoon drinkwater. 

Keihard gekookte eitjes op een spiesje.

 

Een nieuwbouw guesthouse.

 

Low Low : vuurwater van 50° !!!

 

2016-02-20 Vindingrijkheid en toevallige ontdekkingen.

Zo te zien wordt er in Laos veel nieuw gebouwd, huizen, tempels en zelfs guesthouses, allemaal gemaakt met degelijk materiaal. Als afwerking krijgen de tempels een goudkleurtje en de huizen zeer frisse en opvallende kleuren. Daarnaast zijn er ook nog heel wat dorpen van paalhutten.
Tegen de avond gaan we nog een wandelingetje maken, en zijn we getuige van een drakendans.

Drakendans.

Als je zo lang op reis bent wordt je ook vindingrijk of ontdek je toevallig nieuwe handigheden :

• Onze schoenen ruiken niet meer al te fris, ondanks herhaaldelijk wassen, en als we ze niet ergens buiten kunnen zetten hangen we ze aan een riem aan de buitenkant van het raam.
• We hebben een nieuw systeem gevonden voor onze klamboe, met onze drie tentstokken maken we een soort van piramide waar we hem kunnen aan ophangen.
• We hebben ontdekt dat onze metalen drinkbussen zo goed isoleren dat we er makkelijk gedurende 12 uur ijsblokjes in kunnen bewaren.

2016-02-19 Muziek om van te genieten.

Zowat elke dag komen we andere fietsers tegen langs de weg. Vandaag zagen we een jong koppel uit Canada, en een koppeltje uit Nieuw-Zeeland op fietstocht voor een maand.
Langs de weg krijgen we geregeld Laotiaanse muziek te horen die klinkt als Latijns Amerikaans met een ritme dat een beetje salsa-achtig is. Het is heerlijk opgewekte muziek die aanzet tot dansen. 
Er wordt ook veel bier gedronken van het merk ‘Beerlao’, in flessen van 640ml, ideale inhoud voor 2 personen. Overal zie je de opvallende stapels gele bierbakken staan. Naast bier wordt er ook veel ‘Low Low’ gedronken, een soort whisky gemaakt op basis van rijst en nóg goedkoper dan bier, kost ongeveer 1$ per liter. Wij lusten het ook wel, maar dan aangelengd met fruitsap of een of andere prikhoudende frisdrank én ijsblokjes. De meesten hebben een koelkast maar toch worden er nog veel ijsblokjes verkocht, en wij hebben er stilaan een goede neus voor gekregen om te weten waar we ze kunnen vinden. 
In Laos is het terug makkelijker dan in Cambodja om een eethuisje te vinden langs de weg.

BBQ langs de weg.

Machine om ijsblokjes te maken.

2016-02-18 Hebben we de bandenprikker gevonden?

We zijn niet de enige fietsers die in het hotel logeren, er zijn nog drie mannen uit Thailand en een Zwitser. Het ontbijt wordt geserveerd vanaf 6 uur. De eersten die staan aan te schuiven aan het buffet zijn de fietsers, want die willen natuurlijk zo vroeg mogelijk in de ochtend weer op de fiets zitten wanneer het nog niet te warm is, ook al is dat relatief, want ’s nachts daalt de temperatuur hoogstens tot 25°C.
Onderweg krijg ik weer af te rekenen met een langzaam leeglopende achterband, en zie me verplicht om weer een andere binnenband te steken. Wanneer ik voor de zoveelste keer de buitenband controleer, vind ik dan toch een zéér minuscuul klein metalen splinstertje. Maar  toch plaats ik voor de zekerheid ook een nieuwe buitenband.
Het landschap wordt steeds mooier. Soms zeer dorre lege rijstvelden afgewisseld met mooi groene velden die onder water staan. Dat laatste is alleen maar mogelijk wanneer er een rivier in de buurt is waar men water kan uit pompen. Voor velden waar dat niet kan, moet men wachten op het regenseizoen. De bergen op de achtergrond zorgen mee voor het mooie decor. Het is nu definitief afgelopen met vlak fietsen.

Het dorre landschap.

Mini canyons.

We hebben nog geen idee waarvoor dit moet dienen.

2016-02-17 Met spijt in het hart.

Het is met een dubbel gevoel dat we afscheid nemen van Tat Lo. Het is een zalige plaats om te blijven hangen, maar we weten van onszelf dat een ganse dag niks doen, niets voor ons is.
We leren weer een nieuwe plant kennen, de maniokwortel of cassave, die in deze regio veel gekweekt wordt. Het droog seizoen is de ideale periode om de maniokwortel uit de grond te halen, waarna hij in stukjes wordt gekapt met een kapmes of machinaal, om daarna te drogen in de zon. Gemalen maniok wordt onder andere gebruikt voor het maken van rijstpapier, voor de populaire springrolls, die ook hier geserveerd worden.
Na de rondrit langs het Bolaven Plateau komen we weer in het stadje Pakse, en we gaan terug naar het hotel waar we vorige keer logeerden, ondanks dat er toen problemen waren met de airco en wifi. Maar het was het uitstekende ontbijtbuffet dat de doorslag heeft gegeven.

Verwerking van maniokwortels.

2016-02-16 Zijn we niet per ongeluk in Afrika beland ?

De plaatsnamen in Laos kunnen zeer verwarrend zijn door het gebruik van verschillende namen. Het plaatsje waar we verblijven wordt door iedereen ‘Tat Lo’ genoemd naar een gelijknamige waterval maar de echte naam is ‘Ban Saen Vang’ en dan is de waterval het dichts bij het dorp niet ‘Tat Lo’ maar ‘Tat Hang’.
Na het ontbijt trekken we onze slippers aan voor een korte wandeling naar ‘Tadlo lodge’ om de olifanten te zien waar je als toerist een uurtje mee op stap kan, maar wij gaan ze enkel fotograferen. Wanneer we daar komen zien we dat het nog maar een 350 meter naar de waterval ‘Tat Lo’ is en 3km tot ‘Tat Soung’. We besluiten dan maar om verder te stappen en ze beiden te doen. Tat Soung zou met een val van 50 meter de meest indrukwekkendste zijn, maar van een waterval kan je nog moeilijk spreken want er komt nog amper een straaltje water naar beneden en dat heeft vooral te maken met de waterkrachtcentrale die men vlakbij heeft gebouwd. Aan de voet van de waterval ligt een ‘Etnic minority village’.  Het dorp is gebouwd in een cirkel rond de ceremonie hut, de inwoners zijn zo donker van huidskleur dat je je ergens in Afrika waant. Ze houden er ook primitieve rituelen op na. In maart worden er op rituele wijze meerdere buffels geslacht, nadat de mannen van het dorp met houten maskers hun rituele dans rond hen hebben gedaan. Het vlees wordt daarna verdeeld onder de bewoners van het dorp.

Tat Hang waterval.

Tat Lo waterval.

Tat Soung waterval.

Ceremonie hut.