2015-12-15 Dag van de belegde broodjes.

Door de vochtige lucht is onze kledij vannacht weer nat geworden. Niet zo aangenaam als je ze zo weer moet aantrekken. Wie het blijkbaar wel naar hun zin hebben bij zo’n klimaat, zijn de eerder ongewenste diertjes. Eerst zien we een hagedisje langs de muur naar omhoog kruipen, en daarna een behoorlijk grote spin die op weg is naar onze fietstassen. Ik probeer de spin nog op andere gedachten te brengen, maar uiteindelijk kan ik niet anders dan ze een fatale tik geven met een slipper.
De voorbije vijf dagen hebben we 491km afgelegd over een behoorlijk lastig parcours. We voelen dat het tijd wordt om eens wat gas terug te nemen, en daarom hebben we het traject nog eens aangepast en gaan we wat vroeger afbuigen naar de kust, waar het terrein vlakker is. We dachten dat de rit van vandaag al makkelijker zou zijn, maar dat valt behoorlijk tegen, vooral de laatste 15 km waar het wel vlak is, maar de wind dan weer spelbreker is.
In Ba Don vinden we vrij makkelijk een hotel maar geen eethuis. De belegde broodjes die er wel te krijgen waren, smaakten heerlijk.

Onderweg.

Ba Dong.

 

Vietnamezen zijn opgewekte mensen.

 

2015-12-14 Bier met ijsblokjes en wodka bij het eten.

Wanneer we de hoteleigenaar vertellen dat we uit België komen, antwoordt hij meteen Eden Hazard, een naam die we al dikwijls hoorden. Het moet hier momenteel zowat de bekendste Belg zijn.
Bier wordt hier zelden in een koelkast bewaard, maar je krijgt er dan wel een glas bij met een klomp ijs. Wat drank betreft, hebben we gemerkt dat de Vietnamezen bij het eten vaak wodka drinken. We hebben het ook eens geprobeerd. Het is spotgoedkoop en tot onze eigen verbazing nog best te drinken ook. Het is meestal wodka van 29°, en als we het drinken is het alleen bij het avondeten.
Op zoek naar een hotel, rijden we een eerste hotel voorbij, met het idee enkele kilometers verder nog iets te vinden. Maar wanneer we daar informeren wijst men ons naar het hotel dat we gepasseerd zijn. We keren terug naar dat hotel, maar men vraagt 300.000 VND, wat in vergelijking veel is met de voorgaande dagen. De vrouw laat haar prijs nog zakken tot 250.000 VND maar ik wil maar 200.000 VND betalen. Ik raak het niet eens over de prijs en we vertrekken weer. Na enkele kilometers gereden te hebben vragen we nog eens aan voorbijgangers naar een hotel maar ze wijzen allemaal in de richting van datzelfde hotel waar we weer vertrokken. Uiteindelijk keren we dan toch maar terug. Achteraf bekeken was het wel dom van mij om niet direct akkoord te gaan met de prijs, daar het over amper enkele euros gaat. Volgende keer toch naar MJ luisteren.
Wanneer we onze klamboe willen gebruiken in een hotel moeten we elke dag weer inventief zijn om een systeem op te zetten waaraan we hem kunnen ophangen. De waslijnkoord biedt meestal wel een oplossing.
Wanneer we in een eethuis vlakbij het hotel gaan eten, horen we hoe achteraan in de keuken enkele kippen een kopje kleiner worden gemaakt, gewoon naast de afwasbak.

Kamperen in een hotelkamer.

Achter in de keuken worden de kippen geslacht.

2015-12-13 Een vrouw wil me op sleeptouw nemen.

Een vrouw op een brommertje rijdt me voorbij en begint met een touw te zwaaien, terwijl ze teken doet dat ik het aan mijn fiets moet vastmaken. Het is een vriendelijk aanbod, maar zonder dat zal het ook wel lukken. Het parcours is wel behoorlijk heuvelachtig geworden en nu de zon weer volop schijnt, is het weer veel zweten. Het is vandaag opvallend rustig op de weg, waarschijnlijk omdat het zondag is, maar deels misschien ook omdat we in dun bevolkt gebied zitten.
Mijn fototoestel werkt niet meer zoals het moet, het displayscherm blijft grijs, ik kan wel nog foto’s maken, maar kan niet meer zien wat er op staat. Ik zal moeten investeren in iets nieuw. Een digitale camera is iets wat je hier niet zo makkelijk vindt. De dag van vandaag gebruikt iedereen een smartphone, en zo iets kan je hier ook op elke hoek van de straat kopen. Of de kwaliteit van de foto’s nog hetzelfde zal zijn is nog maar de vraag.

De Hou Chi Minh Highway.

Ons middageten.

Pitstop bij een winkeltje langs de weg.

Met buffel en ploeg.

Eerste reeks foto's van Vietnam online

Een eerste reeks foto's van Vietnam staat nu online:
Vietnam - Noord tot en met Hanoi

2015-12-12 Niet nat van de regen maar van het zweten.

Momenteel komt de zon hier op om 6u20 en gaat ze héél snel weer onder om 17u20. Bij zonsopkomst is het zeer mistig, maar al snel breekt de zon er doorheen en zal het behoorlijk warm worden. Zolang we fietsen is het nog best te doen, maar van zodra we ergens stoppen, begint het zweet van ons af te druipen. Vandaag worden we niet nat van de regen maar van het zweten.
Er zit heel veel variatie in het landschap, bij momenten is het redelijk vlak met veel rijstvelden, en even later wordt het weer heuvelachtig met veel wildernis, en krijgen we een opeenvolging van klimmetjes en afdalingen aan 10%.
Het is al heel lang geleden dat we nog eens andere trekkers tegenkwamen. Vandaag zien we er nog eens twee uit tegengestelde richting aankomen. Twee jonge kerels uit Nieuw Zeeland die al drie maanden door Thailand, Cambodja en Vietnam gefietst hebben, en tegen kerstmis gaan eindigen in Hanoi. Net op het ogenblik dat we ze zagen aankomen maakte een van hen een flinke tuimeling in de greppel langs de weg. Hij wou wat té enthousiast wuiven naar enkele kinderen langs de weg. Veel kinderen rijden hier op oude gammele fietsen, en wanneer ze naar ons wuiven, maken ze daarbij heel vaak een V-teken met wijs- en middenvinger. Ze moeten ook al eens met een buffel op stap langs de weg. Zo zagen we vandaag hoe een klein meisje er niet in slaagde om haar buffel onder controle te houden toen die begon te vechten met een andere buffel. Ze liet haar buffel los en rende een eindje weg tot het beest weer gekalmeerd was. Je zou voor minder weglopen van zo’n indrukwekkende zwaargewichten met imposante horens.

Klein meisje op stap met haar buffel.

Jongeren op de fiets met parasol.

Een zonnebloemveld, een attractie voor de Vietnamezen.

Vietnamese familie.

2015-12-11 Drie keer rijst vandaag.

Je zou kunnen denken dat de Ho Che Minh Highway een autostrade is, maar dat is het niet. Het is een gewone goed geasfalteerde weg waarop het niet al te druk is, een aangename fietsweg tenzij het heeft geregend. De zijwegen zijn onverhard, en hierdoor komen we nogal wat vuiligheid tegen op onze weg. Door de miezerige regen is deze nog eens veranderd in een geel opspattend goedje. Aan het eind van de rit zien we er dan ook weer proper uit ! Diezelfde miezerige regen zorgt er helaas ook voor dat we weer eens een deel van de omgeving niet te zien krijgen. Gisteren was het nog grotendeels vlak, vandaag gaat het al weer meer op en af. 

Op 15km van het einde plots een knal en een rookpluim aan mijn achterwiel, een klapband. Gelukkig is het net even gestopt met regenen maar een nieuwe binnenband steken als je fiets volledig onder de smurrie zit, is niet zo handig. Gelukkig kan mijn band er af, en kan ik af en toe mijn handen eens gaan afspoelen in een rijstveld naast de weg. 

Bij het binnenrijden van Yen Cat zien we al meteen een hotel langs de weg, maar vooraleer we er naar toe gaan moeten we toch weer eens eerst onze fietsen en bagage gaan afspuiten. Voor we het hotel binnenstappen, wrijven we onze fietstassen nog eens schoon, en pas daarna nemen we onze intrek in het hotel, en kunnen we onszelf en onze schoenen afspuiten onder de douche. Vandaag hebben we nog voldoende papieren doekjes (teveel gekocht op onze eerste dag bij onze aankomst in Vietnam) om in onze schoenen te proppen die het vocht kunnen opslorpen. Na een uurtje kunnen die doekjes er uit om een nieuwe lading erin te proppen. Het is toch altijd weer een heel poetsgedoe telkens je ergens zo smerig arriveert.
Vanochtend kregen we als ontbijt rijst, groenten en omelet. Onderweg stopten we aan een restaurantje waar we rijst met groenten en vlees hebben gegeten, en ’s avonds eten we nog eens rijst met groenten en buffelvlees in een zoetzure saus. Drie keer dus rijst, maar wel gevarieerd, en veel minder pikant dan het eten in China, maar met heel veel verschillende smaken. In Vietnam vindt je terug degelijk vlees, maar je moet er wel tegen kunnen dat het gewoon op houten planken uitgestald ligt. De Vietnamezen verwerken veel meer vlees in hun eten dan de Chinezen. 

Onderweg langs de Ho Chi Minh Highway
 

 

2015-12-10 Aan de rand van de jungle.

Tussen de massa brommertjes een stad als Hanoi uitrijden, is een attractie op zich. Nu merk ik dat ik de afgelopen maanden gewoon geworden ben om me vastberaden door het verkeer te bewegen. Voor MJ is dat nooit een probleem geweest, ze heeft altijd al meer lef gehad.
Na 35km draaien we de Ho Chi Minh highway op, en pas dan wordt het na enkele kilometers minder druk en weer aangenaam fietsen. Langs de weg worden er steeds meer grillige bergen zichtbaar en komen we weer in een schitterend decor terecht. Jammer dat de zon niet van de partij is.
We dachten vandaag zo’n 100km ver te fietsen tot Hang Tram, maar we zien niet direct waar we kunnen overnachten, dus maar verder door fietsen. Op de kilometerpalen langs de weg  zagen we heel de tijd hoeveel kilometer het nog was tot Cam Phuong. We hopen om daar een overnachtingsplaats te vinden, maar ook dat is ijdele hoop. Is daar ooit iets geweest ? We zien in elk geval totaal niets. Uiteindelijk, na 123km zien we plots een bord lang de weg van een homestay. Op onze vraag ‘Can we sleep here?’ krijgen we als antwoord ‘Yes, … we have no room’, wat ons toch even doet twijfelen of we er nu al of niet kunnen overnachten. Uiteindelijk zal blijken dat ze bedoelt dat we geen eigen afgesloten kamer hebben, maar in een open ruimte op de bovenverdieping, gewoon op een matrasje en rieten mat op de grond kunnen slapen. Het is eens iets anders dan een gewoon hotel, het heeft wel iets speciaals. We zitten ook in een unieke omgeving, we bevinden ons aan de rand van het ‘Cuc Phuong’ natuurreservaat, je mag het gerust de jungle noemen.
We vermoeden dat het niet echt nodig is maar voor de zekerheid gaan we toch voor een eerste keer onze klamboe (muskietennet) gebruiken.

Onderweg.

Onderweg.

Onze homestay.

Voor het eerst halen we onze klamboe boven.

2015-12-09 Met mes en vork eten is weer even wennen.

Toen we vanochtend gingen ontbijten, lagen er messen en vorken bij het buffet. We zijn echter al zo lang gewoon met stokjes te eten, dat het weer even wennen was om met mes en vork te eten. Ik ben na enige tijd zelfs weer stokjes gaan halen.
In de voormiddag maken we een stadswandeling, door de oude stad en dan langs het mausoleum van Ho Chi Minh. In de namiddag gaan we naar het ‘Waterpoppentheater’, vooral een aanrader als je eens wat traditionele Vietnamese muziek wil horen. 
Langs de straat zie je al veel versierde kerstbomen staan. In één straat vind je de ene winkel naast de andere waar er nogal wat kitscherige kerstversiering verkocht wordt. Ze vieren dus ook kerst in Vietnam. We hebben ook al meerdere katholieke kerken gezien hier in de steden.
Aanvankelijk dachten we na Hanoi richting Ha long Bay te fietsen, maar we vrezen dat het daar voor ons waarschijnlijk veel te toeristisch gaat zijn. Het klinkt misschien raar maar we voelen ons een beetje onwennig op toeristische trekpleisters. We houden meer van de natuur en het leven van de gewone mensen, waar men tegen jou ‘Hello’ roept om je te begroeten en niet om je iets te verkopen. We wijzigen onze plannen en gaan morgen meteen via de ‘Ho Chi Minh trail’ zuidwaarts fietsen.

Mausoleum van Ho Chi Minh.

Hanoi maakt zich op voor Kerstmis.

Ook dit is Hanoi.

Probeer daar maar eens de juiste draad in terug te vinden.

Een impressie van Hanoi in twee filmpjes :

Hanoi, het kriskrasse verkeer op een rustig moment.

Waterpoppentheater 

2012-12-08 Raar zicht al die Westerlingen.

We hadden ons verwacht aan hectisch verkeer in Hanoi, maar dat valt nog best mee, althans in de namiddag wanneer we de stad binnenrijden. Met de fiets door de stad rijden tussen alle andere brommers is toch wel even wennen, zeker op de kruispunten. Wat je vooral niet mag doen, is stoppen, want dan geraak je nog moeilijk weg. Wanneer we enkele tijd later echter in de stad gaan rondwandelen, is het véél drukker geworden. Als voetganger is het nogal tricky om een straat over te steken. Voor ons is het ook een raar zicht om na zo’n lange tijd weer zoveel Westerse gezichten te zien. Plots zijn we weer gewone toeristen tussen alle anderen. Alles is hier afgestemd op het toerisme. Dit is niet het échte Vietnam. We beseffen nu nog maar eens dat je al reizend met de fiets een totaal ander beeld krijgt van een land. Een toeristische stad heeft dan wel z’n voordelen: velen spreken Engels, naast eethuisjes ook echte propere restaurants, ook de hotels zijn beter maar dan ook duurder. 

Typische hoed voor de plattelandsvrouwen.

Mannen dragen vaak een tropenhelm.

Ploeteren in de modder.

2015-12-07 De wegen worden drukker.

Gaandeweg verandert de omgeving, het landschap wordt minder heuvelachtig, geen hutjes meer maar stenen woningen. Het wordt drukker op de weg, vooral meer autobussen, vrachtwagens en nog meer brommers. Het is allemaal wat minder idyllisch dan de vorige dagen, maar je krijgt toch de indruk dat het leven hier voor de mensen wat comfortabeler is. Het is ook te merken dat we stilaan in de buurt van Hanoi komen, de hoofdstad van Vietnam.
Alles wordt hier per brommer vervoerd, ook dieren. Vandaag passeerden ons brommers met levende vissen, kippen, eenden, biggetjes, honden, en allemaal zitten ze opeen gepropt in een soort van rieten manden. Zelfs een uit de kluiten gewassen varken wordt erin gepropt, GAIA zou hier nog veel werk hebben.

De rondrijdende groenteboer.

De rondrijdende visboer.

Geen bezemwagen maar bezembrommer.

Ons hotel, met een typische gevel.

2015-12-06 Visa? No visa, cash!

Voorlopig zijn de wegen in Vietnam vrij goed om te fietsen, weinig auto’s maar des te meer brommers, hét transportmiddel van de Vietnamezen. Ze vervoeren er alles mee, en het is eveneens de lokale taxi.
Ook vandaag blijft het droog, en stilaan begint ook de zon weer te schijnen, en dat maakt alles toch weer een stuk mooier. Het is een lange kronkelende weg, steeds op en af, en naarmate de dag vordert, worden de hellingen langer en pittiger. Ondanks de lastigheid van het parcours vorderen de kilometers nog vlot, dat heeft er ook mee te maken dat er veel afwisseling is, en er veel te beleven is langs de weg. Op geen enkel moment rijden we door een verlaten gebied, het is alsof het één langgerekt dorp is. De woningen hier beginnen al meer op huizen te gelijken, maar passen nog echt in het decor, de exotische natuur.
Vietnamezen zijn nóg kleiner van gestalte dan de Chinezen. Soms gaan ze al eens naast onze fietsen staan om dan te zien dat ons zadel bij hen zowat op borsthoogte komt wat ze zeer grappig vinden. Ondanks dat, zijn er toch soms die MJ haar fiets willen uitproberen, iets wat we liever niet zien, en daarom gaan we ze vanaf nu altijd op slot doen wanneer we ergens onderweg stoppen.
Wanneer we in Yen Binh willen inchecken in een hotel, is er even een misverstand met de receptioniste. Voor ons is de kamer oké, maar wanneer ik de 200.000 Dong cash(9 euro) wil betalen doet ze teken dat ze het niet wil en zegt steeds maar visa, maar ik wil niet met visa betalen, het is even héél verwarrend. Wanneer we op het punt staan weer te vertrekken, doet ze teken dat we kunnen blijven en neemt ze het geld aan. Even later snappen we wél wat ze bedoelde, met visa bedoelde ze niet betaalkaart maar paspoort. Toch hebben we de indruk dat het makkelijker is om aan Vietnamezen iets duidelijk te maken dan bij Chinezen, waar het soms echt frustrerend was.

De rondrijdende beenhouwer.

Paalwoning.

Wegenwerken.

 Buffels zijn toch wel indrukwekkende dieren.

Onze hotelkamer, geen grote luxe maar het heeft wel wat.

2015-12-05 Good morning Vietnam.

Toen ik vanochtend wakker werd, moest ik spontaan denken aan de film ‘Good morning Vietnam’. Gelukkig behoort de oorlog in Vietnam tot het verleden.
Na twee maanden China begint voor ons vandaag weer een zoveelste nieuw hoofdstuk.
We zitten weer in een 'geletterd' land, geen Chinese tekens meer, maar leesbare letters. We kennen al twee Vietnamese woorden, ‘bia’ (bier) en ‘nhà nghĩ’ (hotel). Ook al kunnen we het laatste nog niet correct uitspreken, we weten tenminste al naar wat we moeten uitkijken als we op zoek zijn naar een overnachtingsplaats. Alle Vietnamezen, zelfs al de allerkleinsten, kennen op zijn minst één woord Engels, ‘hello’, en ze roepen het jou maar al te graag toe. Het zijn dan ook zéér vriendelijke mensen, veel spontaner dan de Chinezen.
Aanvankelijk is het traject nog golvend, maar naarmate de kilometers vorderen worden de hellingen steeds pittiger. We passeren onnoemelijk veel kleine armzalige dorpjes. De woningen lijken meer op hutten dan huizen, met vooraan een gedeelte dat een winkeltje moet voorstellen en daarachter het woongedeelte. Meerdere vrouwen lopen nog rond in kleurrijke originele klederdracht, het schoeisel is dan weer minimaal, plastiek slippers en veel zelfs blootvoets.

Vooraan winkeltje, achterin woongedeelte.

Men mag dan in een hutje wonen, schotelantenne en flatscreen TV hebben ze allemaal.

Vissers.

Onderweg.

 

2015-12-04 Weer een uurtje dichter bij huis.

Toen we op 12 oktober China binnenreden regende het, nu we China weer gaan verlaten is het weer een regendag. Met een beetje spijt in het hart nemen we, na bijna twee maanden, afscheid van een land dat ons kon bekoren. Vooraleer de grens over te steken stoppen we in Hekou om nog eens van de Chinese keuken te genieten. We weten nu hoe het in sommige restaurants werkt, in een vitrine koelkast worden al het vlees en groenten gepresenteerd, je kiest enkele ingrediënten en alles wordt voor jou binnen de kortste keren klaar gemaakt, meestal in een wok. Vaak is er ook spinazie en daarmee wordt dan een soepje gemaakt.
Vietnam zal voor ons weer even wennen worden, vooral dan het geld, het worden grote bedragen. Het maximum bedrag dat ik aan een ATM in één transactie kan afhalen, is 3.000.000 Vietnamese Dong, een gigantisch groot bedrag maar omgerekend is dat maar 122 euro. Als we een beetje geld op zak willen hebben, zullen we dus verplicht zijn om dat in meerdere transacties te doen, per transactie moet je een vaste kost betalen, makkelijk geld verdiend door de banken.
Bij het overschrijden van de grens mochten we onze klok een uurtje terugdraaien, zo zijn we weer een uurtje dichter bij huis, het verschil met België is nu 6 uur.
De grensovergang was super makkelijk, ze hebben enkel onze paspoorten gecontroleerd. Als bepakte fietser gaan we hier in Vietnam ook geen eenzaten zijn. Wat ze hier allemaal op de fiets vervoeren is onvoorstelbaar.

Dit zijn wel degelijk woningen, geen stalletjes of schuurtjes.

Zandtransport over de Rode rivier.

Nieuwe foto's over China

Nu we buiten China zijn hebben we weer ongecensureerde toegang tot internet en kunnen we eindelijk nog eens foto's van China publiceren, het zijn drie extra reeksen geworden:

• China Centraal van Lanzou tot Xi'an: https://goo.gl/photos/kL58LRVHf2g8Nt2K9
• China Xi'an en omgeving: https://goo.gl/photos/wdTZFnVVmmV2thQM7 
• Zuid China, van Kunming tot de grens met Vietnam: https://goo.gl/photos/Urc2ekB3yjtQtZuG9

2015-12-03 Met de vlam in de pijp.

Het eten kan soms zó pikant zijn dat je het de volgende ochtend nog voelt aan de uitlaat, en dan moet ik telkens denken aan het liedje ‘Met de vlam in de pijp’ van Henk Wijngaard. Vandaag is het weer met de vlam in de pijp, we scheuren niet door de Brennerpas maar de vallei van de Rode Rivier.
De natuur in de vallei blijft prachtig, veel bananenplantages, maar we komen stilaan in een van de meest armzalige streken terecht die we in China al gezien hebben. Sommigen leven hier echt wel in povere omstandigheden, huisjes waarvan het woongedeelte niet beter is dan het varkensstalletje er vlak naast. De meesten houden ook een hond, vastgebonden aan een kort stukje touw of ketting. Ik vraag me echt af of men ze houdt als huisdier om de wacht te houden, dan wel met de bedoeling dat ze vroeg of laat in een stoofpot terecht komen, ik vrees echter het laatste.
Voor onze laatste overnachting in China komen we terecht in een echt goor plaatsje, een kruising van enkele wegen met niet veel meer dan wat vieze garages, eethuisjes en winkeltjes die voor de bevoorrading moeten zorgen in de streek. Niet alles in China is even netjes en modern, een land van uitersten en wij krijgen nu tot slot nog eens de andere kant te zien, de onderkant.

 

Jong geleerd is oud gedaan, de moeders geven het voorbeeld. 

De vallei van de Rode Rivier.

De vallei van de Rode Rivier.

2015-12-02 Afdaling vermoeiender dan klim.

We hebben ons voorbereid op een zware klim vandaag. Vooraleer verder door te fietsen richting Vietnam, willen we de terrasvelden nog bezoeken hogerop in de bergen. Het wordt één lange beklimming van 35 km waarbij we maar liefst 1.600 meter stijgen, maar het valt allemaal veel beter mee dan verwacht, waarschijnlijk omdat we geen bagage moeten meesleuren. Om 8u30 zijn we aan ons hotel vertrokken, en om 12u zitten de eerste 30km er al op, en dan hebben we onderweg zelfs nog twee pitstops ingelast. Maar… daarna moeten we langs dezelfde weg weer naar beneden, en dat is dan weer veel vermoeiender dan verwacht, omdat het wegdek vrij slecht is, en we steeds moeten uitkijken waar we fietsen om putten te vermijden, en constant moeten remmen. Wanneer we terug aan ons hotel aankomen zijn we blij dat we van de fiets kunnen, we zijn stijf in schouders en armen. De afdaling was zwaarder dan de klim.

Yuanyang vanuit de hoogte.

Langs de bananenbomen ophoog.

De terrasvelden.

Hieronder staat een link naar een website om eventjes mee te genieten van de prachtige omgeving van YuanYang met de terrasvelden.
Geef de computer eventjes de tijd om alles in te laden, en je zal een beeld krijgen van de omgeving in 360°, want na een tijdje gaat het beeld automatisch ronddraaien, waarbij je ook de optie 'Full Screen' kan aanklikken.
Het zijn helicopterbeelden, en je hebt de mogelijkheid om vanuit 9 verschillende invalshoeken al dat moois te bekijken.

Klik eens op de link hieronder, wacht eventjes, en geniet er van !!

---> De omgeving van YuanYang vanuit de lucht <--- 

2015-12-01 Was is amper droog te krijgen.

We dachten vandaag naar de rijstvelden te fietsen boven in de bergen, maar toen we vanochtend naar buiten keken, zag het er bewolkt en nevelig uit. Het heeft weinig zin om in deze omstandigheden de bergen in te trekken, want dan zie je toch niets van het landschap, en daarom besluiten we om tot morgen te wachten. We gebruiken de vrij gekomen tijd om onze route in Vietnam eens nader te bekijken. Over enkele dagen steken we trouwens al de grens over. Een overnachting boeken doen we nooit, je weet nooit wat we onderweg nog tegen komen aan obstakels, toch maken we deze keer een uitzondering en boeken we al een homestay in Hoi An voor 23 en 24 december. Reden is dat MJ haar zus voor de kerstvakantie een reis heeft geboekt doorheen Vietnam en die twee dagen ook in dezelfde stad verblijft. We kijken er dus naar uit om de kerst in familiegezelschap door te brengen.
Gisteren hadden we onze fietskledij gewassen en, ondanks de warme temperaturen, waren ze deze namiddag nog allesbehalve droog. We merken dat ons beddengoed ook enigszins klam aanvoelt, waarschijnlijk is het allemaal te wijten aan de hoge luchtvochtigheid.

Bamboo shoots verkoopsters in traditionele kledij.

Jong geleerd....

Honden wachten gelaten hun lot af.