2015-09-19 De ene dag is de andere niet

Het is zwaar bewolkt en er staat nog steeds een stevige wind maar hij is van richting veranderd en geeft ons nu bij het fietsen een stevig duwtje in de rug. De ene dag is de andere niet en daar kan alleen de wind al over beslissen.
Ik begin me een beetje zorgen te maken over de bagagedrager op MJ haar fiets. Hij is langzaam aan het doorbuigen en ik vrees dat het niet te vermijden zal zijn dat hij vroeg of laat zal afbreken.
In Cholpon-Ata, waar we een dag langer willen blijven, gaan we eerst op zoek naar ‘Pegasus guesthouse dat vermeld staat als goedkoop in de Lonely Planet reisgids. Op het internet had ik nogal wat negatieve beoordelingen gelezen. Het is nogal vrij primitief als je naar het toilet wil moet je ver achteraan de tuin in waar paarden los lopen, het is ook een gewoon groot gat in de grond in een schuurtje. De douche is ook ergens in de tuin, geen lavabo. We gaan toch maar op zoek naar iets comfortabeler en dat vinden we even verderop in B&B Utatyany waar we prima logies vinden voor dezelfde prijs. In het eerste guesthouse was er wel een ontbijt inbegrepen dat door velen als zeer uitgebreid beschreven werd.

2015-09-18 Met wind op kop naar het Ysyk-Köl meer

We hadden gisteren in een klein winkeltje een plat brood en kaas gekocht dat bedoeld was voor het ontbijt. De kaas ziet er echter niet al te gezond uit en smaakt beschimmeld.  Het brood is zeer oud en zo taai als wat. Het wordt dus een karig ontbijt van wat taai brood met confituur. Vandaar ook dat we na 17km fietsen al stoppen aan een winkeltje langs de weg om wat extra eten te kopen. De vrouw die het winkeltje uitbaat spreekt goed Engels en wil graag wat babbelen met ons. Het wordt een leerrijk gesprek waarbij zij meer over ons wil weten en over het leven in België, en waarbij zij haar levensomstandigheden uitlegt. Zo is zij tien jaar geleden gestopt als lerares en een klein winkeltje langs de weg begonnen omdat ze daar meer kon mee verdienen. Nu heeft ze de pech dat er een nieuwe weg is aangelegd welke een heel stuk verder van de oude weg loopt, en ze dus heel wat minder klanten over de vloer krijgt.
De weg loopt door de bergen, steeds licht bergop, maar men is er toch in geslaagd om hier tussen de bergen een degelijke brede expresweg aan te leggen. Veel verkeer is er niet, het is dus aangenaam fietsen. Aanvankelijk vorderen de kilometers vrij vlot maar in de 27 laatste kilometers krijgen we plots een stevige wind op kop en die zorgt er voor dat het uiteindelijk toch nog een zeer vermoeiende etappe wordt. Voor het eerst krijgen we het Ysyk-Köl meer te zien, nu nog in de zon maar tegen de avond neemt de bewolking toe. Men had slechter weer voorspeld voor het weekend en het zou helaas wel eens kunnen uitkomen.

2015-09-17 Back on the road

De voorbije nachten droomde ik altijd dat we weer onderweg waren, al waren het vaak verwarrende dromen. Nu is het eindelijk zo ver en kunnen we weer de weg op, richting Ysyk-Köl meer. Toen we een week geleden voor het eerst met onze fiets zonder bagage de stad inreden, hadden we een raar gevoel. Het was alsof we niet goed meer konden fietsen of dat er iets scheelde aan de fietsen. Nu we na een week weer met onze zwaar bepakte fietsen vertrekken, hebben we weer datzelfde gevoel en het duurt toch wel enkele kilometers vooraleer we er weer aan gewend zijn en we onze fietsen weer stevig onder controle hebben.
Naarmate we verder wegrijden van Bishkek wordt het rustig op de weg, fietsen we weer door kleinere dorpjes waar de kinderen naar ons zwaaien en wordt het landschap steeds mooier. Ook al is het steeds licht vals-plat omhoog fietsen, toch gaat het vlot vooruit en is het aangenaam fietsen in heerlijk nazomers weer. De indrukwekkende bergen blijven ons omringen maar ze komen wel steeds dichterbij.
Na 97km vinden we in Kemin zeer vlot een hotel waar we later ook nog een ander koppel uit Polen tegenkomen. Zij zijn vanochtend ook uit Bishkek vertrokken, voor hen was het vandaag hun eerste fietsdag, ze gaan vier weken rondfietsen door Kirgistan en Tadjikistan.
In het hotel spreken we ook nog met een vrouw die daar werkt. Ze vertelt ons dat het hotel nog maar pas is opgestart en gerealiseerd werd met de winst die men kon maken uit een landbouwproject dat gefinancierd werd door Engelse investeerders. Alles is hier dus spiksplinternieuw, behalve het meubilair dat hier een tweede leven begint.
Het was een heerlijke dag, en na een week niksen is het fantastisch om weer eens te kunnen fietsen. We voelen wel dat we goed uitgerust zijn.

2015-09-16 Hoera, we mogen China binnen

Om 6u staan we op, om 7u staan we al aan de poort van de Chinese Ambassade om onze naam op de wachtlijst te plaatsen, we zijn nummer 23 en 24. Tegen 9u, wanneer men begint in de Ambassade, staan er al meer dan 70 namen op de lijst. Onze naam op de lijst plaatsen hoefde niet want Sara, de medewerkster van het kantoor dat onze administratie doet zorgt er voor dat we voorbij de rij wachtenden kunnen en sneller binnen mogen. Eenmaal binnen de ambassade is het nog eens in een rij aanschuiven tot het jouw beurt is. Je komt voor een tafel te staan met een blauw tafellaken over en aan de andere kant zit de medewerker van de ambassade die alle papieren en je paspoort eens grondig doorneemt. Bij velen stelt hij nog veel bijkomende vragen, wij hadden ons lesje goed geleerd, maar bij ons vraagt hij helemaal niets en zet gewoon enkele stempels op onze papieren. Onze aanvraag is goedgekeurd, vanaf volgende week woensdag kunnen we onze paspoorten met Chinees visum gaan afhalen op het kantoor dat alles voor ons regelde.
Net voor de middag zijn we terug in de hostel. We twijfelen nog even of we vandaag al zouden vertrekken en in de namiddag al een eindje fietsen maar we beslissen om toch nog tot morgen in de hostel te blijven. Witse houdt ons gezelschap voor de rest van de dag.

2015-09-15 Wie ging aan de haal met één van mijn fietsschoenen?

Omdat we van het kantoor dat de administratie van onze visa in orde brengt nog niets gehoord hebben gaan we zelf langs om te informeren. Daar vroegen ze ons waarom we maandag niet kwamen opdagen aan de Chinese ambassade, maar ze waren wel even vergeten ons te verwittigen, dat tegen de verwachtingen in, onze papieren al in orde waren toen, daardoor zitten wij nu wel twee dagen langer te wachten, dat is toch wel even balen!
Terug in onze hostel beginnen we al maar met weer wat orde te scheppen in onze bagage. Eergisteren hadden we onze fietsschoenen gewassen en om ze te laten drogen hadden we ze buitengezet in het achtertuintje waar ook onze fietsen staan. Wanneer ik ze terug wil binnenhalen moet ik echter vaststellen dat één van mijn schoenen verdwenen is. Ik heb meteen al een vermoeden wat ermee gebeurt is. In de buurt van de hostel lopen enkele kleine zwerfhonden rond en ik vermoed dat een van hen door het hek van het achtertuintje is gekropen en mijn schoen heeft meegepikt. Ook al is de kans maar klein dat we iets gaan vinden, toch gaan we rond de hostel op zoek naar mijn schoen. We doorzoeken ook een braakliggend terrein achter de hostel, zonder resultaat, maar dan, geloof het of niet, 50m verderop in de straat vind ik mijn schoen terug langs de kant van de weg, alleen de veter is overgebeten, voor de rest mankeert er niets aan. Van geluk gesproken!

2015-09-14 Wat doet een mens al om de tijd te doden

Het is nog steeds wachten en hopen dat tegen woensdag alle paperassen in orde zijn en we naar de Chinese Ambassade kunnen om onze visum aanvragen in te dienen. Wat moet een mens dan al doen in een stad als Bishkek waar er maar weinig te beleven is. Onze fietsen hebben een grondige onderhoudsbeurt gekregen, we hebben onze was kunnen doen, alle foto’s op het internet geplaatst, onze verdere planning nog eens bekeken, reisgidsen gelezen, veel door de stad gewandeld, verjaardagscadeautjes voor de kleinkinderen, die nog dit jaar verjaren (voor een cadeautje voor Mauro zijn we nog op zoek), gekocht en verstuurd, postkaarten verstuurd, dagelijks inkopen doen om zelf te koken in de member’s kitchen van de Hostel, veel rusten en tv kijken. Op onze kamer in de hostel hebben we de luxe van een moderne flatscreen waarmee we op youtube films en tv-series kunnen (her)bekijken in het Engels of het Nederlands.

Alle foto’s per land online

Omdat sommige blog-volgers vonden dat we maar weinig foto’s online plaatsten hebben we ze, nu we een degelijke internetverbinding hebben en voldoende tijd, allemaal online geplaatst, zo’n 700 foto’s in totaal tot Kyrgyzstan. Klik hierboven op de tab ‘Foto’s en video’s’ waar je dan per land alle gemaakte foto’s kan zien.

2015-09-11 Een visumaanvraag, moeilijker dan gedacht

Om 8u stipt zijn we terug aan de Chinese Ambassade maar er staat al een hoop volk te wachten. Er circuleert een papier waarop je je naam moet schrijven, het is een wachtlijst en wij hebben nummer 40 en 41. We zullen hier dus nog lang moeten staan aanschuiven. Sommigen staan hier al van vóór 6u.
Pas om 9u mogen de eersten naar binnen en al bij al gaat het nog vrij vlug vooruit. Ondertussen hebben we kennis gemaakt met Gina en John, een jong Brits koppel dat ook onderweg is met de fiets. Zij komen ook een visum voor China aanvragen, maar zij hebben een kantoor ingeschakeld om de administratieve kant geregeld te krijgen, wat toch niet zo eenvoudig blijkt te zijn. Zo zou je ook een ‘Letter of Invitation’ nodig hebben, iets wat wij nog niet hebben. Eenmaal binnen de muren van de ambassade komen we in contact met Sara, een medewerkster van het kantoor dat kan helpen bij het papierwerk. Uiteindelijk moeten we tot het besluit komen dat we toch maar best terug keren naar de stad, naar het kantoor dat voor ons dan het nodige kan doen.
Eenmaal op het kantoor kan men ons al heel wat meer informatie geven over wat er allemaal nodig is om de visumaanvraag in orde te krijgen. Zij kunnen o.a. ook zorgen voor een LOI, maar die moet vanuit China komen en dat kan enkele dagen duren. Het komt er op neer dat we meer dan waarschijnlijk pas volgende week woensdag terug naar de ambassade kunnen om onze visa aanvragen in te dienen.  Ons visum zal dus pas klaar zijn op 23 september. We wisten al dat de pasfoto’s aan exacte afmetingen moeten voldoen, maar wat we nog niet wisten, is dat het een foto moet zijn zonder bril. De afmetingen van onze pasfoto’s kloppen, maar ik zal toch nog naar een fotograaf moeten om foto’s zonder bril. In een later verslag zullen we nog wel eens uitgebreider terug komen op de uitgebreide administratieve procedure.
We komen ook te weten dat de grenzen gesloten zullen zijn op 24 september en van 1 tot 7 oktober wegens feestdagen. We zullen daar in onze verdere planning rekening moeten mee houden.
In de namiddag brengen we onze fietsen naar de fietsenwinkel voor een grote onderhoudsbeurt. Morgen mogen we ze alweer komen afhalen.
Veel meer dan enkele uren wachten in een rij en een flink eind stappen hebben we vandaag niet gedaan maar het was toch een vermoeiende dag.

2015-09-10 De zoektocht naar de Chinese Ambassade

‘Mir Avenue 299/7’is het officieel adres van de Chinese Ambassade, maar daarmee is het niet zo makkelijk te vinden. Het is een eindje buiten de stad, maar het probleem is dat je nergens huisnummers ziet. We tonen meermaals een briefje met daarop het adres aan mensen langs de weg, maar niemand kan ons verder helpen. Na veel op en af gefiets is er dan toch iemand die de ambassade weet liggen. De ambassade ligt niet in Mir Avenue maar 400m verder in een zijstraat van een zijstraat.
Op de officiële website van de Chinese Ambassade hadden we bij de openingsuren gelezen dat we er vandaag terecht zouden kunnen, maar nu krijgen we te horen dat het alleen maar kan op maandag-, woensdag- en vrijdagvoormiddag. Een dame die in de ambassade werkt, zegt dat we morgen om 9u moeten terugkomen, ze geeft ons ook een telefoonnummer waar we kunnen informeren naar de benodigdheden voor een visumaanvraag. We moeten onverrichterzake terug naar de stad en hopen dat we morgen meer geluk hebben. Wanneer we later nog eens naar dat nummer bellen voor meer informatie, krijgen we enkel te horen dat we er morgen al om 8u moeten zijn i.p.v. 9u.
Terug in de stad gaan we met onze fietsen nog langs bij een fietsenwinkel met  de vraag of ze enkele onderdelen kunnen vervangen. Het enige wat ze niet hebben is onze maat van buitenband, de rest (rembokjes, ketting e.d.) hebben ze wel. Vermits we morgen weer naar de ambassade moeten fietsen, spreken we af dat we morgennamiddag onze fietsen binnen brengen.
We weten nu ook dat we een week zullen moeten wachten om ons visum in orde te krijgen. We hebben geen zin om een hele week in Bishkek te blijven niksen en daarom bekijken we nog eens onze planning. Het lijkt ons het beste dat eenmaal onze aanvraag binnen is, we meteen beginnen aan een rondrit rond het Yssyk Köl meer en daarna terugkeren naar Bishkek om onze visa af te halen. Nu is het nog afwachten wat ze morgen gaan vertellen op de ambassade.

2015-09-09 MJ wordt langs achter aangereden

De laatste 72km tot Bishkek, de hoofdstad van Kirgistan, lopen langs een niet zo aangename, vrij drukke en lawaaierige weg. Bovendien moeten we onze ogen constant op het wegdek gericht houden om zo veel mogelijk putten en bulten te ontwijken.
Op een gegeven moment roept MJ dat er een schurend geluid is aan haar fiets. Ik stop, MJ stopt en dan … bang… een jonge man op de fiets rijdt achter in op haar, hij keek waarschijnlijk net achterom om de weg over te steken toen MJ stopte. Ze komen beiden bijna tegen de grond terecht, de schade blijft al bij al beperkt tot een deuk in MJ haar spatbord.
In de hostel in Bishkek waar we aanvankelijk terecht wilden is er alleen nog plaats in een grote slaapzaal, de receptioniste wijst ons de weg naar ‘Interhouse Hostel’ waar er wel nog een tweepersoonskamer beschikbaar is. Het is een kraaknette hostel waar we ook nog eens gebruik kunnen maken van een gemeenschappelijke keuken om ons eigen potje te koken.

2015-09-08 Kirgistan, weer een nieuwe onbekende

Als ik al met een deel van de bagage naar beneden kom, doet de dame aan de receptie teken dat er koffie en ontbijt is. We hebben al iets op de kamer gegeten omdat we dachten dat er geen ontbijt inbegrepen was in de prijs. We gaan dan toch nog maar voor een extra ontbijt. Aanvankelijk krijgen we alleen maar koffie en thee, en pas na dat ik wijs naar een bord van iemand anders, krijgen we even later ook enkele spiegeleitjes geserveerd. Wanneer we de eetzaal willen verlaten komt de serveerster geld vragen.  Aangezien we dat niet bij hebben doen we teken dat we dat gaan halen op onze kamer. Ze vertrouwd het blijkbaar niet en volgt ons tot we betaald hebben.
Op de kaart die ik heb van Centraal Azië staat aan elke officiële grensovergang een speciaal symbool, maar bij de grensovergang die wij willen nemen, staat er zo geen teken en daarom twijfelen we toch wel even of we via deze weg wel Kirgistan binnen mogen. Wanneer we er aan komen blijkt het wel degelijk een officiële grensovergang te zijn, het wordt zelfs een van de vlotste grenspassages die we al gehad hebben. Ook lijkt het allemaal een beetje op elkaar, toch krijg bij elk nieuw land dat je aandoet weer een ander gevoel.
In Kara-Balta vinden we drie hotels. De eerste twee zien er uit als afgedankte legerkazernes. In het eerste is er wel een wc op de kamer maar verder is er niets om je te wassen, ook nergens anders in het gebouw. In het tweede hotel heeft men enkel slaapzalen, wc en lavabo op de gang, en voor een douche kan je beneden terecht in de kleedkamers van de bijhorende sportaccommodatie. In het derde hotel heeft men dan weer een balzaal van een kamer met een volledig uitgeruste badkamer en warme douche. We gaan voor het derde.

2015-09-07 Het wordt hoe langer hoe gekker

We bestellen een ontbijt in het wegrestaurant waar we de nacht doorbrachten. Eerst de fietsen nog een beetje smeren, dan weer alle bagage er op, weer de weg op, weer wind op kop, weer vals plat, weer lange rechte wegen, weer links de Kazakse vlakte en rechts het gebergte dat de grens vormt met Kirgistan. GPS-gewijs zou het vandaag een etappe van 108km worden maar gelukkig vinden we nog een kortere weg, weg van de snelweg waar je al eens door een dorpje fietst en er meer afwisseling is. Dankzij die alternatieve weg wordt de etappe van vandaag 15km korter. Ook vandaag doet men enkele keren teken om te stoppen voor een fotosessie. Wat zouden al die mensen toch doen met die selfies die ze nemen samen met ons en onze fietsen.
Wat doet een mens al onderweg tijdens het fietsen? Ik heb eens geteld hoeveel omwentelingen we maken per kilometer. Ik kom tot een gemiddelde van 240 omwentelingen per kilometer. Vanwege de tegenwind moesten we vandaag trappen van de eerste tot de laatste meter, voor de etappe van vandaag van 93km zou dat neerkomen op meer dan 22.000 omwentelingen, niet slecht voor een dagelijkse oefening!
Enkele kilometers voor Merke stoppen we nog eens aan een kraampje langs de weg voor een drankje. Een nieuwsgierige man probeert een praatje met ons te maken, maar meer dan wat basisinformatie over onze tocht kunnen we hem niet geven want hij spreekt alleen Russisch. Even later komt hij terug op ons toe gestapt en stopt ons 1000 KZT in de handen, hij wil persé dat we het aannemen. Zien we er zo armzalig uit dat men ons al geld toestopt? Ik denk van niet en ga er van uit dat het gewoon uit bewondering is voor onze prestaties. Het wordt hoe langer hoe gekker. ’s Avonds drinken we een glaasje wijn op de gezondheid van de gulle schenker.

2015-09-06 Overnachten in een wegrestaurant

Wanneer we ’s ochtends door de stad Taraz rijden, komt er een man op een oude koersfiets naast ons rijden. Hij doet teken dat MJ haar achterband wat plat staat en zegt dat we hem moeten volgen. Hij brengt ons tot in een garage waar hij met een voetpomp al onze banden weer op de juiste spanning brengt.
We hebben de indruk dat we de hele dag vals plat naar omhoog moeten, en er waait bij momenten ook nog stevige tegenwind. De eerste twee dagen in Kazachstan hadden we vele stukken slechte weg maar nu, voor de derde dag op rij, krijgen we een perfect wegdek onder de wielen. De enig plaats van betekenis is op 120km.  Dat is ons wat te ver en daarom gaan we in Aqyrtobe proberen te overnachten, een klein plaatsje waar er geen hotel is, maar wel meerdere wegrestaurants vlak naast elkaar. Van zodra we nog maar aanstalten maken om te stoppen beginnen de vrouwen van verschillende restaurants al te roepen naar ons en teken te doen dat we bij hen moeten komen, ook slapen zouden we bij hen kunnen doen. Ik ga in elk van de restaurants maar eens een kijkje nemen. Het wordt het middelste restaurant waarvan de vrouw het minst opdringerig was. Een kamer om te slapen is er niet maar er is in het restaurant zelf wel een relatief rustig hoekje waar we alle ruimte hebben om ons te installeren voor de nacht. Buiten is er een soort openbaar toilet waar je voor 50 KZT even een rolletje wc-papier kan gebruiken. Aangezien het toilet 24u op 24u open is heeft de toiletdame een bed in de gang staan.  
We nemen nog eens uitgebreid de tijd om de plannen voor de komende dagen en weken nog eens te bekijken. We overlopen nog eens de verschillende opties die we hebben om vanuit Kirgistan naar China te reizen. Voorlopig denken we na Kirgistan nog eens via Kazachstan te gaan om van daaruit de grens naar China over te steken, maar alle andere opties blijven nog altijd mogelijk.

2015-09-05 Het begint behoorlijk fris te worden

’s Morgens komt er weer geen water uit de kraan, gelukkig hadden we er ons op voorzien en hadden we ons opvouwbare emmer al gevuld met water. Beneden water gaan halen kan ook niet, want men heeft ons gewoon opgesloten op de bovenverdieping, we kunnen zelfs niet naar buiten.
Vijftien dagen geleden fietsten we nog bij temperaturen van meer dan 40°, nu kunnen we een warme trui best gebruiken. Het is zelfs zo fris dat we onderweg stoppen om een kom soep te maken. Later op de dag, wanneer we weer 250m gezakt zijn naar een vlakte, warmt het toch weer op, en wanneer we op de middag de stad Taraz binnenfietsen, is het al weer 19°C.
Eerder toevallig vinden we snel een goedkoop én degelijk hotelletje waar we nog eens een heerlijk warme douche kunnen nemen. De hotels zijn niet makkelijk te herkennen, het woord ‘hotel’ zie je nergens, maar ondertussen weten we wel naar welk Russisch opschrift we moeten uitkijken, een opschrift dat we niet kunnen lezen of uitspreken, laat staan dat we exact weten wat het betekent, we herkennen gewoon de tekens.
De dagen beginnen te korten, we doen er misschien beter aan om ’s morgens wat langer te slapen en later te vertrekken.  Voor MJ is dat geen probleem, maar voor een vroege vogel als ik, ligt dat iets moeilijker.

2015-09-04 Een onwezenlijke dag

Voor ons verschijnen de eerste met verse sneeuw bedekte bergtoppen, wat bij een nog laaghangende ochtendzon, een buitengewoon schouwspel biedt. Een degelijke weg, mooi weer, prachtig landschap dat rust en kalmte uitstraalt, het geheel geeft ons een onwezenlijk gevoel dat moeilijk te beschrijven valt. We genieten er volop van, in die mate zelfs dat we gewoon geen zin hebben om stevig door te fietsen, we doen het rustig aan. Wanneer we ons tijdens een pitstop in een dorpje op een bankje langs de weg zetten en het decor bewonderen, komt er na enige tijd een man op ons toe gestapt, geeft ons vier peren, schud mij de hand, en verdwijnt weer even snel, zonder woorden !
In een klein stadje, of eerder groot dorp, helpt een lerares Engels ons met onze zoektocht naar een overnachtingsplaats. Er zijn twee hotelletjes, een goedkoop en een duurder. In het zeer goedkoop hotelletje heeft men een bescheiden kamer maar geen toilet en ons wassen kan enkel aan een lavabo in de gang. Dan toch nog maar even gaan informeren in het duurder hotel. Daar heeft men een kamer met een douche, en wanneer ik in gebarentaal informeer of de douche werkt en er ook warm water is, krijg ik als antwoord ‘da, da, da’. We nemen dan maar het duurdere hotel, maar als we willen douchen moeten we vaststellen dat er helemaal geen water uit de kranen komt. Als ik terug naar het onthaal ga, legt men mij uit dat we om 14u (binnen anderhalf uur) voor een douche aan de overkant van de straat terecht kunnen in een soort van badhuis.  Dat zien we niet zitten, bovendien is er wel water op het gelijkvloers maar niet op de bovenverdieping waar onze kamer is. We proberen het dan maar zelf op te lossen door met ons opvouwbaar emmertje van ortlieb water te gaan halen aan de kraan beneden. Wanneer ik daarmee bezig ben, probeer ik nog maar eens duidelijk te maken dat ik het maar niets vindt dat we 5000 KZT moeten betalen voor een kamer met tot op de draad versleten meubilair, zonder water, en niet begrijp waarom er beneden wel water is en boven niet. Dan komt MJ naar beneden en zegt dat er plots wel water uit de kraan komt op onze kamer. Blijkbaar heeft men dan toch de watertoevoer naar de bovenverdieping open gedraaid. Waarom moet een mens toch zoveel kabaal maken om gewoon gedaan te krijgen dat men een kraan opendraait ? Er komt alleen maar koud water uit de kranen, maar dat gebeurt de laatste dagen wel meer. Een douche mét warm water wordt stilaan een niet alledaagse luxe, maar alles went na verloop van tijd, en je bent met steeds minder tevreden. Na de douche gaan we beneden in het restaurant eten.  Wanneer we terug boven komen, is de watertoevoer terug dicht gedraaid. Het plan was om er vandaag een korte etappe van te maken zodat we tijd hadden om wat kleren te wassen. We zitten nu vast in een dorp waar niets maar ook niets te beleven valt, zonder water, zonder internet. Negatieve noot voor een dag die zo mooi begon.

Vier maanden onderweg.

Op 4 mei zijn we in Budingen vertrokken, nu is het 4 september en zijn we al vier maanden onderweg. Enerzijds zijn het vier maanden die snel voorbij zijn gegaan maar anderzijds hebben we al heel wat meegemaakt. We zeggen soms tegen elkaar ‘waar is de tijd dat we nog langs de Donau fietsten’. Nu leven en beleven we een gans ander leven. We kunnen ons het gewone dagelijkse leven thuis nog amper voorstellen. Het is niet altijd even makkelijk geweest, maar nog geen enkele dag hebben we er spijt van gehad dat we er aan begonnen zijn, in tegendeel. We hebben al veel landsgrenzen overschreden maar hebben ook al veel van onze grenzen verlegd. Je went aan alles.
De meest gestelde vragen onder weg zijn ‘Waar komen jullie vandaan?’, ‘Waar fietsen jullie naartoe?’, ‘Hoeveel kilometers per dag?’, ‘Hoeveel kilometers in totaal?’, ‘Hoeveel kost zo’n fiets?’, ‘Hebben jullie ook kinderen?’. De moeilijkste vraag is de eerste, omdat maar weinigen al ooit gehoord hebben van België, en als men al ooit gehoord heeft van België, is het vanwege de voetbal. Om op de laatste vraag te antwoorden halen we altijd met veel trots de foto’s van de kinderen en de kleinkinderen boven. Om de uitleg wat makkelijker te maken heb ik op een blaadje papier een kleine stamboom getekend van de familie met daarop de namen en de leeftijden van ieder. We denken dagelijks aan de kleinkinderen, en telkens als we andere kinderen langs de weg zien, gaan we ze vergelijken met onze kleinkinderen. Contact met het thuisfront proberen we via skype, wat steeds moeilijker wordt omdat het vaak bijna niet mogelijk is om een degelijke internetverbinding te hebben.  Ook het steeds groter wordende tijdsverschil maakt het qua timing niet makkelijker.
Fysiek is alles nog dik in orde met ons. De enig ongemakken die we tot nu toe gehad hebben, is af en toe wat gerommel in de onderbuik, en voor MJ dan vooral de gevolgen van haar slipper met enkele pijnlijke stijve dagen en nachten tot gevolg. Ook mentaal zit alles nog meer dan goed.
Onze fietsen, en vooral onze fietstassen, hebben al heel wat te lijden gehad. We waren met splinternieuwe fietsen vertrokken, maar dat is er nu al niet meer aan te zien. Een echt handige Harry ben ik niet, maar soms moet je toch meer kunnen dan gewoon wat fietsonderhoud of herstelwerk.  Je moet vooral inventief zijn in het vinden van oplossingen. We hopen dat onze fietsen over enkele dagen in Bishkek eens een degelijke professioneel onderhoud kunnen krijgen.
Alles verloopt nog naar wens en volgens plan, ook al hebben we dat al enkele keren grondig gewijzigd.

2015-09-03 Ontsnapt aan een hevig onweer

Sommigen hebben het thuis moeilijk met de overgang van winter- naar zomertijd, wij hebben in vier maanden tijd, vier gelijkaardige tijdsverschuivingen moeten verwerken. Vanochtend was het bijna 8u toen we wakker werden, normaal staan we op omstreeks 6u30.
Wanneer we ’s middags aan een winkeltje stoppen voor de picknick, horen we plots een donderslag. Even later breekt een onweer los waarbij de regen met bakken naar beneden komt, zelfs met wat hagel. Gelukkig kunnen we gaan schuilen, als we onderweg waren, was daar nergens gelegenheid toe.
In het verslag van gisteren gebruikte ik nog het woord ‘heuvelachtig’ maar dat mogen we stilaan wel vervangen door ‘bergachtig’. Ook vandaag loopt onze route grotendeels over een half-afgewerkte autostrade waar steeds maar over één helft kan gereden worden, en om de paar kilometer is er dan plots weer een stuk onverharde weg tussen vol met putten. Door de vele regen die er zopas gevallen is, zijn deze onverharde stukken dan ook nog eens herschapen in modderpoelen. Enkele stukken zijn zo slecht en gevaarlijk dat we ze te voet moeten afleggen. Wanneer we in de late namiddag ons hotel bereiken, moeten we toch eerst onze zakken wat afkuisen met een natte doek vooraleer we ermee naar binnen kunnen.
In de buurt van het hotel is er een warenhuis waar we net zoals de voorgaande dagen voldoende ingrediënten vinden om zelf te koken, een groot verschil met Oezbekistan waar je maar zelden een winkel vond met degelijke etenswaren, vooral koeken en snoepgoed in overvloed.

2015-09-02 Geen makkelijke etappe

Sinds gisteren zitten we niet alleen in een ander land, ook het landschap is veranderd, het is weer heuvelachtiger geworden. Men is bezig met de (her)aanleg van een autostrade tussen de grens en Shymkent over een afstand van 100km. Alleen in de laatste 13km tot Shymkent is er aan één helft al een wegdek. Een volledig afgewerkte autostrade zal voor een van de volgende generaties zijn. Voorlopig moeten wij over een versleten en stuk gereden oude weg. De heuvelachtigheid, het slechte wegdek en de tegenwind in de laatste 30km maken dat het geen makkelijke etappe wordt.
Onderweg ga ik in een klein winkeltje een plak chocolade kopen. Wanneer we buiten de plak chocolade open doen zien we echter dat deze niet meer te eten is en als we dan naar de vervaldatum op de verpakking kijken zien we dat deze al bijna twee jaar verstreken is. Ik keer terug naar de winkel waar men mij meteen vier andere soorten chocolade voorlegt waaruit ik mag kiezen. Ik check de vervaldatums en van al de vier soorten chocolade is de vervaldatum al voorbij, Ik kies dan maar voor de minst vervallen chocolade met een vervaldatum van twee maanden terug. Het is ons al meermaals opgevallen dat, vooral dan in de kleine winkeltjes, van heel veel verpakte voedingswaren, ook in blik, de vervaldatums niet gerespecteerd worden.
Ook in Kazachstan is het nieuwe schooljaar begonnen. Zelfs de allerkleinsten dragen al een uniform. De jongetjes hebben een echt kostuum met das, soms zelfs driedelig. De meisjes zijn uitgedost in een rokje, lange witte kousen, wit hemdje en boven op hun hoofd een soort grote witte ponpon. Ik kan me niet voorstellen dat onze kleinkinderen in België zo naar school zouden gaan.
Hier in Kazachstan kunnen we weer zonder problemen skypen, waar dat in Oezbekistan geen enkele keer is gelukt. Men gaat mij niet wijsmaken dat dat alleen maar zou te maken hebben met een slecht internet.

2015-09-01 Overnachting in een huis van lichte zeden

Van Tashkent tot de grens met Kazachstan is het nog 34km. Net voor de grens kopen we met onze laatste Oezbeekse SOM nog een fles bier, cashewnoten, oploskoffie en twee pakjes chips. Ook deze keer verloopt de grensovergang zeer vlot, de douanebeambten hebben meer oog voor onze fietsen dan onze bagage. Eenmaal over de grens zien we op onze GPS dat we weer eens een tijdszone zijn opgeschoven, het tijdsverschil met België is nu 4 uur.
Van de grens tot de eerste grotere stad Shymkent is het nog 100km, te veel om vandaag te fietsen, we gaan op zoek naar een overnachtingsplaats in Qazyghurt. Aanvankelijk wijst men ons de weg naar hotel Keremet, het is echter geen echt hotel maar, om het nog deftig uit te drukken, een huis van lichte zeden, iets wat MJ niet in de gaten had, of hebben mannen daar een apart zintuig voor? Omdat we vinden dat de kamer wat ondermaats is voor de gevraagde prijs gaan we verder zoeken of er geen ander hotel is. Zonder resultaat, er is wel een man die ons een lift wil geven naar Shymkent, met een oude stationwagen van zijn vader maar wij weten dat zo’n wagen té klein is om alles in te krijgen. Met hangende pootjes keren we dan toch maar terug naar de enige mogelijke overnachtingsplaats, het huis van lichte zeden. Vlakbij is er een winkeltje waar we nog eens degelijke groenten kunnen kopen en we profiteren er dan ook van om eens een heerlijke vegetarische spaghetti te maken, wat welkom is na al het moeilijk te verteren vettig eten in Oezbekistan.

2015-08-31 Independence day

We vinden nog steeds dat we in het hotel niet eerlijk zijn behandeld qua prijs. Aan de receptie staan er twee prijzen aangegeven: 50000 SOM voor een kleine kamer en 60000 SOM voor een grote kamer. Wij moesten 70000 SOM betalen voor een kleine kamer. Ook al levert het niets op, MJ wil het toch nog eens duidelijk maken aan de receptie. De uitleg die we steeds krijgen is dat de aangegeven prijzen voor Oezbeken zijn en dat wij als toeristen, ongeacht welke kamer we hebben, 35200 SOM per persoon moeten betalen. Ik bespaar je de details maar de kamer was zelfs de geafficheerde prijs voor Oezbeken totaal niet waard. Met niet mis te verstane lichaams- en gebarentaal maken we duidelijk wat we van hen en heel dat gedoe vinden. Bij het buitengaan gooit MJ de sleutel demonstratief over de vloer naar binnen.
Het wordt een makkelijke rit naar Tashkent. Op een gegeven moment krijg ik wel een energieflauwte. We hebben zo goed als geen eten bij en langs de weg zelf zijn er net geen winkeltjes, daarom verlaten we de hoofdweg en rijden een klein dorpje binnen. Aan het eind van het dorp is er een huis waar men enkele dingen verkoopt. Aanvankelijk willen we een brood kopen en worst maar uiteindelijk draait het er op uit dat we uitgenodigd worden om aan tafel te zitten en krijgen we spiegeleieren met worst, tomaten, komkommer, fruit, snoepjes, koffie,… kortom een klein buffetje en het is voor hun vanzelfsprekend dat we niets mogen betalen, gasten moet je hier blijkbaar in de watten leggen. Gans de familie komt er nog bij zitten en het wordt nog een leuke kennismaking.
Vrij gemakkelijk vinden we het huis van de familie in Tashkent die ons gisterenavond heeft uitgenodigd.  Blijkbaar wisten al meerdere buren in de straat dat we op komst waren. We worden dan ook door een hele delegatie welkom geheten. De eerste vraag is of we willen eten. Ook als we zeggen dat we pas gegeten hebben, komt er fruit en thee op tafel en wat voor ons toch nog altijd raar overkomt is dat wij alleen daarvan moeten eten en drinken, dat blijkt hun traditie te zijn. Eerst eten de gasten en als die gedaan hebben kan de rest eten. Erkin en zijn broer, twee neven van Chaxzad die ons had uitgenodigd nemen ons mee op sleeptouw door Tashkent. Het zijn echt buitengewoon vriendelijke kerels. Het is uitzonderlijk rustig in het centrum van de stad, het lijkt wel een autoloze dag, en dat heeft alles te maken met het feit dat vandaag en morgen ‘Independence day’ wordt gevierd. Wanneer we later terug in het huis van de familie zijn komen zowat alle buren en vrienden er bij zitten. De meesten spreken een aardig mondje Engels of Frans, het wordt dus een vlotte conversatie waarbij wij meer te weten komen over het leven en de gewoontes in Oezbekistan en zij over onze levenswijze in België. Op een feestdag als vandaag hoort het nationaal gerecht ‘Plof’ geserveerd te worden. Als afsluiter van een zeer aangename en boeiende dag gaan we aan het nieuwe voetbalstadion naar het vuurwerk kijken. Vuurwerk op onze laatste avond in Oezbekistan, kan je nog een mooiere afsluiter hebben.